De Atlantikwall

5987-de-atlantikwall (Door Ronald Sørensen)
Vrijwel alle babyboomers die een gelukkige jeugd hebben gehad, kennen de bunkers (uit WOII) langs onze kust. Er opklimmen en vanaf in het zand springen, cowboytje (Duitsertje) spelen en griezelen in de schemerdonkere bedompte vertrekken.

In Burgh-Haamstede, waar mijn ouders jarenlang een vakantieverblijf huurden, ging ik de hele vakantie met de plaatselijke jeugd de bossen en duinen in en speelden we rondom de toen nog talrijke bunkers.
Ze lagen ook op het strand; de mooiste was de ‘schuine’ bunker die nog half op de duinen hing.


Langs Nederland en België op zee zeilend was niet veel meer te zien van de ‘Atlantikwall’, zoals de Duitsers hun fortificaties lang de kust noemden. Pas in de buurt van Duinkerken zag je de bunkers weer, omdat ze langs vrijwel de hele Franse kust in tact bleven.
,,Waarom ruimen ze die niet op,” vroeg mijn schipper, omdat hij op gebied van geschiedenis soms, maar altijd twijfelend, mijn autoriteit erkende.
,,Omdat de Fransen ze wel nuttig vonden. Ze hadden net zo’n grote hekel aan de Engelsen als aan de Duitsers,’’ vertelde ik hem, mijn mening larderend met een ervaring in het Spaanse Fuengirola.

Omdat ik me daar soms verveelde, ging ik wel eens tijdens ‘Happy Hour’ langs een Engelse pub waar oudere Engelsen kwamen. Ik vroeg ze naar hun oorlogservaring. Eén van hen vertelde me ooit tolk Engels/Frans voor het Britse leger te zijn geweest.
,,Ze haatte ons,” vertelde hij me, nadat ik veronderstelde dat de Fransen wel blij moesten zijn geweest met de Britse komst. ,,Vooral mij, omdat ze me als een soort medeplichtige beschouwde.’’
Nu zagen we inderdaad overal langs de kust de verwoestingen die de geallieerde bommen hadden aangericht. Brest, Le Havre, Duinkerken, Dieppe, Calais etc. zijn inderdaad steden met heel veel, vrij fantasieloze na-oorlogse bebouwing.

We bezochten Omaha-beach waar de Amerikanen het bij de landingen in 1944 heel zwaar te verduren hebben gehad.Toen we naar Normandië voeren had ik me uiteraard weer ingelezen en verdiept in de strijd na D-Day (06-06-1944). Bij Arromanches bleek een groot deel van de kunstmatige haven nog in zee te liggen. We konden er rustig omheen zeilen.
Toen ik vertelde dat voor het sluiten van de gaten in de dijken van Schouwen-Duiveland dezelfde caissons werden gebruikt, werd de schipper weer eens sceptisch. Volgens hem waren wij destijds (1953) in staat die zelf wel te maken.
,,Dat ik dat als Rotterdammer niet wist, want ook de Maastunnel was met caissons gebouwd!’’ Schouderophalend liet ik het maar zo.

Toen we de haven van Quistreham binnenvoeren door een lang smal kanaal zagen we in de verte één van de reusachtige ferry’s losmaken en op ons afvaren. We konden niets anders doen dan pal stuurboord houden en afwachten tot – zal je altijd zien – op dat moment de motor uitviel.
Ik pakte een peddel uit het vooronder (wind tegen, zeilen opgedoekt) maar de schipper ontdekte gelukkig het euvel en startte de motor weer. Toen de muur van staal langs ons voer, bleek er trouwens nog meer dan genoeg ruimte over.

Uiteraard namen we de tijd om alle bekende plaatsen goed te bezoeken. In Courseuilles sur mer zagen we een merkwaardig monument ter ere van generaal De Gaulle die daar voet aan wal gezet had.
De schipper vroeg, waarom ik dat merkwaardig vond. ,,Omdat hij meer dan een week na de landing pas aan wal ging,” antwoordde ik. ,,Daar hoef je toch niet trots op te zijn.’’

Twee dagen voor Nel en ik zouden vertrekken lagen we in Grandcamp-Maisy. ’s Avonds opvallend lekker gegeten in het havenrestaurant dat achteraf een Michelinster bleek te hebben.
Volgende dag met de bus naar ‘Omaha-beach’, waar de Amerikanen het heel zwaar te verduren hebben gehad. Op het strand viel het me op dat er gebroken en kapotte kiezelstenen lagen. ,,Denk dat ze door kogels geraakt zijn,” merkte ik op.

,,Ze mikten op Duitsers, niet op stenen Sör,” meende de schipper grappig te moeten zeggen. ,,En dit dan,” zei ik, een steen met een diepe put oprapend. ,,Zou dat door een kogel zijn gekomen of heeft er iemand met een boor op het strand gaten in stenen lopen maken?’’
,,De schipper pakte de steen uit mijn hand (ligt nu in onze tuin) bekeek hem van alle kanten, zuchtte diep en sprak de voor mij onvergetelijke woorden: ,,Ik denk dat je gelijk hebt.”

R.Sörensen :
OK.
Zoek maar contact via Leefbaar Rotterdam en verwijs naar deze reactie!

dinsdag 05 apr 2016

Arthur van Beveren :
Beste Ronald, mooi verhaal! Ik ben voor een historisch project op zoek naar mensen die in en rond de bunkers van Haamstede hebben gespeeld. Zou ik je een keer daar over kunnen interviewen?
Vriendelijke Groeten,
Arthur van Beveren

dinsdag 05 apr 2016

R.Sörensen :
Churchill noemt het vernietigen van de Franse vloot één van de moeilijkste beslissingen uit zijn leven. Ze kregen overigens voor de Engelse aanval een ultimatum. Samengaan, zelf laten zinken of vechten.
Tragisch is dat de paar ontsnapte Franse oorlogschepen later door hen zelf tot zinken zijn gebracht toen de Duitsers Toulon naderden op 27 - 11-1942

De rol van Vichy Frankrijk is altijd bijzonder onderbelicht gebleven, omdat Frankrijk in de koude oorlog hard nodig was. Ze hadden immers een historische band met Rusland. Dus liever zwijgen!

Op Ill dÝeu ligt Petain begraven. Heb zijn graf niet bezocht!

woensdag 30 maart 2016

Johannes :
Mooi verhaal Ronald, ook wij zijn zo'n 10 jaar geleden naar de stranden in Normandië geweest, indrukwekkend. Eenieder herinnerd zich "The longest day" en dan ineens sta je er midden in en is het werkelijkheid. Je moet het gezien hebben om het te begrijpen. Even een link:
http://www.strijdbewijs.nl/normandie1/nor01.htm

Die eeuwige strijd tussen de Britten en de Fransen met als dieptepunt het door de Britten tot zinken brengen van een groot deel van de Franse vloot in Dakar in 1940 is nog steeds niet over getuige het volgende voorval:
Enkele jaren terug bracht een Brits fregat een vriendschappelijk bezoek aan haar Franse Navo partner de Force d'Action Navale. Op het fregat stonden de matrozen keurig langs de reling opgesteld en de kaptein dacht een goede indruk te maken en vroeg om een bemanningslid die Frans sprak. Een matroos stapte naar voren en kreeg de microfoon en daar klonk in vloeiend "frans" over het water:

"Hey fucking Froggies, hurrie up and get the dammed rope!"

woensdag 30 maart 2016

R.Sörensen :
De foto is van de Amerikaanse begraafplaats in Colleville-sur-mer.
Ligt op een heuvel aan Omaha beach. Zeer indrukwekkend en informatief.
Ik vond er een (bijna) naamgenoot en generaal Roosevelt, zoon van president Teddy Roosevelt, die - veteraan in twee wereldoorlogen - stierf aan een hartinfarct en die in zijn testament gevraagd had, hier te worden begraven.

woensdag 30 maart 2016

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Ziel

“Op het einde van zijn leven, kon mijn vader niet meer communiceren, maar hij kende wel hele stukken poëzie uit het hoofd die hij opzegde terwijl we ze hem voorlazen. Je zag hem dan even weer oplichten. Anderen hebben dat met muziek of schilderkunst. Ik heb het talloze keren zien gebeuren en iedere keer was het diep ontroerend.”

Nicci Gerrard in een interview met Marnix Verplancke.

https://bazarow.com/

(van de redactie)


  • Nieuw

  • Reacties