Het huilvirus

5986-het-huilvirus (Door Corry Gryn)
Begrijp me goed: ik vind kinderen enorm leuk. Heb ze zelf nooit gehad, maar ik geniet van mijn ‘leasekleinkinderen’. Een heerlijke kwijlzoen van de jongste, een paar armpjes om mijn nek van de oudste en je kunt me wegdragen!
En deze twee zijn natuurlijk goed opgevoed!

Maar afgelopen week was het feest in onze toko: gillende, krijsende en op de grond liggende, trappelende etterbakjes die hun zin niet kregen!

Nu is het zondag en verdraaid, het virus tiert welig verder! Een paar huizen verder kunnen zus en broer nu niet direct goed met elkaar overweg, wat resulteert in elk kwartier een groot gekrijs.
Dan komt moeders naar buiten met het vriendelijke verzoek om toch maar erg lief met elkaar te gaan spelen. En als ze niet luisteren, nou, dan is ze streng!
,,Ik tel tot drie en dan hou je op, hoor!” Pa gaat daar nog een stapje verder in en telt ook de kwarten… Ja, echt!


Moesten wij vroeger niet doen, ongehoorzaam zijn. Mijn moeder sloeg niet, maar kon zo lekker je bovenarm stevig vastpakken. Je liet het wel uit je harses om tegendraads te wezen!

Een paar jaar geleden ook een klein monstertje in de winkel; die klom in de dropbakken. Wij hadden toen een soort kast met 32 soorten drop en snoep, van plexiglas en met klepjes. Het kleine monstertje moest en zou ‘een snoepie’ hebben.
Moeders lette totaal niet op en het krengetje klom letterlijk naar de bovenste rij bakken, waar hij waarschijnlijk de drop van zijn keuze had gezien.
U snapt wel wat er toen gebeurde: met donderend geraas viel het hele spul om. Een berg drop waar je amper over heen kon kijken met daaronder een trappelend, krijsend, bloed-onder-de-nagels-vandaan-halend verwend mormel!

En zulke dingen gebeuren nu altijd als ik er niet bij ben. Verdikkeme, dat had ik wel eens willen zien gebeuren! Maar moest het de andere dag doen met een verslaggeving van mijn collega’s. Jammer, hoor.
Ook jammer van al die kostelijke drop. Het ventje was gelukkig niet gewond, want de kast klapte terug op zijn plaats, anders had je als middenstander óók nog een proces aan je broek!

En afgelopen week was het weer raak. Mijn collega moest een kindje op de foto zetten, dus zijn moeder had even geen aandacht voor zijn zusje. Zusje pikte dat niet en wierp zich huilend op de grond. Het gehuil werd gegil en het gegil werd gekrijs. Het ging door merg en been!

We konden met geen mogelijkheid nog een gesprek voeren. Ik zag de verstoorde blikken van andere klanten richting de moeder gaan. Die rekende onverstoorbaar af en vertrok met haar inmiddels drie gillende spruiten.
,,Verroest, het is besmettelijk,” zei mijn zwetende collega, waarna ze zich weer achter de computer zette. We kwamen gezamenlijk tot de conclusie dat het ook geen wonder was dat moeders er nu niet bepaald florissant uitzag, de ziel.

Dachten we alles gehad te hebben, wéér een onmogelijk dwarse spruit die overal aan zat. Deze ging aan een hoge metalen mand op wieltjes hangen. De mand lag vol zakken drop. En jawel, ook dit ging fout.
Afijn: mand omver, alle zakken drop over de vloer, kind krijsen, moeder over de zeik, verstoorde blikken.
En ik lag dubbel. Had het debacle vanachter uit de winkel aangezien onder het genot van een pittige bak koffie.
Ook dit ventje hield er gelukkig niks aan over, alleen een gekrenkt ego. En moeder ook, denk ik.

Toen het laatste jankertje van deze dag; ééntje die geen snoepje mocht van haar moeder. Wij vragen eerst altijd, vaak in bedekte termen, of de kinderen een dropje of iets dergelijks mogen. Moeder zei nee, omdat ze zo gingen eten. Logisch.
Maar dochterlief wilde wel en was niet voor rede vatbaar. Resultaat: het hele winkelcentrum kon meegenieten van het concert.
Wat waren wij blij toen die dag de toko dichtging!

En thuisgekomen ging het maar door: kindje wat niet naar binnen en naar bed wilde. Wèèèèèèh! Ik ga meedoen! Help!
Laat me morgen direct inschrijven in een bejaardenflat alhier. Of zouden die oudjes ook hun kuren hebben?

Eerst nog maar eens bij tante informeren..

Johannes :
Ben het geheel met uw beider reacties eens, echte kronkels waar Carmiggelt nog jaloers op zou worden en foto's die ik zo aan de muur kan hangen.
Beiden van mij in veer in .........U weet wel.

Maar Corry ik heb wel kinderen en kleinkinderen en weet dat er een duidelijk verschil is tussen huilen(dat is echt verdriet) en jengelen ( iets afdwingen bij slappe ouders)
Helaas zijn er tegenwoordig maar weinig opvoeders daar kunnen die kinderen niets aan doen.

zaterdag 02 apr 2016

Corry Gryn :
Dank, meneer Vuik! Te veel eer, hoor: een boek zit er waarschijnlijk niet in! Wie zou dit nu willen kopen/lezen? Maar ik kan zo heerlijk mijn frustraties kwijt hierdoor. En als ik een ander daardoor kan laten (glim-)lachen is mijn dag weer goed! Net zoals die prachtige platen van U!

vrijdag 01 apr 2016

Rinus Vuik :
Wat een kostelijke, prettig om te lezen column van jou. Ook zo herkenbaar, maar prachtig, bijna pijnlijk precies neergezet. Ik kijk uit naar jouw volgende column.
Wanneer ga je een boek schrijven?

woensdag 30 maart 2016

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Trouwringen bij caféruzie

(Door Jim Postma)

Tijdens mijn inmiddels duizenden cafébezoeken in deze stad maakte ik heel wat caféruzies mee. Koning Alcohol was en is daarin meestal de boosdoener. Zo was ik ooit getuige dat in ons bekend café ‘De Schouw’ aan de Witte de Withstraat een barbaarse ruzie ontstond over een gokautomaat. Een toen nog jonge collega van mij, Piet Koster van Het Vrije Volk, werd in het conflict door een brute dronkenman neergeslagen. Met een bloedend gezicht lag hij op de grond.

Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…

Na die gemene rot klap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast. Inmiddels is mijn goede collega van destijds, dus Piet Koster, al weer enkele jaren geleden overleden.

Kemphanen
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal aan de Zwartjanstraat, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor. De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de overigens homofiele slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.

In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ‘God bestaat helemaal niet!’

De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei Yvonne: ‘God zit in jezelf..’ De filosoof dacht even na en zei toen aarzelend: ‘O, Die zit dus in je hersenen.’

Waarop de slager opnieuw begon met: ‘Dan zit Die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’

Nu ontplofte de filosoof tegen de slager, met: ‘Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’

Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske.

Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach:

‘Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’


  • Nieuw

  • Reacties