Cruyff in Afrika

5985-cruyff-in-afrika (Door Ronald Glasbergen)
In 2002 reden we met een tweedehands Toyota het stadje Nouadhibou binnen aan de uiterste westrand van de Sahara. De auto moest naar Tsjaad. Dat was op dat moment nog een slordige vijfduizend kilometer ver. Het was het jaar van zowel de Africacup als de Wereldcup. Dat ook Afrika tot in het hart van de woestijn voetbalgek was zouden we snel ontdekken.

We hadden net een paar honderd lastige kilometers achter de rug. Het Noordwesten van Mauretanie had geen verharde wegen. Er zouden in het rulle zand waar we doorheen geploegd waren aan de Mauritaanse grens nog enkele mijnen liggen, resten van de oorlog over Westelijke Sahara.


We raakten geen mijn en uiteindelijk was een onverbiddelijk een 'beloning' eisende grenscommandant het grootste obstakel. Hij bivakkeerde in een oude canvas legertent te midden van zandduinen in de woestijn. De onderhandelingen om diens 'cadeau' tot een redelijke bedrag terug te brengen duurden lang en zorgden ervoor dat we laat aankwamen.

We brachten de volgende paar dagen in een simpel maar aangenaam logement door en gaven de auto zijn eerste woestijnbeurt. Nouadhibou lag op een smal schiereiland met als voorname bronnen van inkomsten: een overslagpunt voor ijzererts en een omvangrijk scheepskerkhof waar internationale reders - tegen betaling en volkomen illegaal - hun overtollige zeeschepen aan de grond mochten laten lopen.

Voor de rest oogde het als een slaperig stadje in weinig verschillend van de tientallen andere woestijn en Sahel-stadjes die we tegen zouden komen. Op de derde dag dat we er waren brak de gekte uit.
Een intens lawaai van alles wat geluid kon maken rees op uit het stadje. Buurland Senegal had in de eerste ronde gewonnen van Frankrijk. Nouadhibou op zijn kop, dronken van voetbal.

Alle Senegalezen in de stad, dat bleken er veel te zijn, en hun Mauritaanse vrienden trokken de straat op. Nederland deed niet mee dat jaar en wij feestten mee met onze nieuwe Afrikaanse vrienden.

En passant leerden we hoe voetbalgek Afrika was en hoe populair nog steeds onze oude inmiddels al wat oudere voetbalgoden, Gullit, Van Basten en bovenal Cruyff waren. Cruyff was toen al zo’n zestien jaar als professioneel voetballer gestopt, maar was daar en toen, wat hij nu nog steeds is: groot.

In de weken daarop, reizend door de woestijnen van Mauritanië, Mali en Niger profiteerden we daar hartelijk van. Tientallen checkpoints kwamen we tegen. Normaal zijn het er al veel maar dat het negen maanden na '9/11' was zal niet geholpen hebben. Op sommige afgelegen markten werden er t-shirts met de kop van Osama Bin Laden verkocht.

We leerden ze kennen, de mannen en jongens van de lokale politie, gendarmerie, douane, veiligheidsdiensten, militairen. Allemaal bewapend en onderbetaald, al hadden ze het dankzij ‘geschenken’ van vooral passerende vrachtauto’s nog redelijk goed.

Ze begonnen meestal ernstig en bars maar steeds als zij, of wij, het gesprek op voetbal brachten – en dat gebeurde onvermijdelijk - klaarde de stemming op. Dan werden voetbalanekdotes uitgewisseld, sloegen we lachend de handen tegen elkaar, gaven wij de mannen een paar aspirientjes of snoepjes en spaarden behalve geld vooral ook veel ergernis over hinderlijke corruptie uit.

Cruyff reisde voortdurend met ons, Hollanders, mee. Wat daarbij goed van pas kwam, was dat we na elk gesprek bij een controlepost weer iets meer over onze voetbalhelden wisten, over de clubs waar ze voor speelden, over doelpunten en bijzondere bewegingen die ons bij een voorgaande controlepost voorgedaan waren door een jongen in een vaalgroen uniform met een automatisch geweer over de schouder.

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Ziel

“Op het einde van zijn leven, kon mijn vader niet meer communiceren, maar hij kende wel hele stukken poëzie uit het hoofd die hij opzegde terwijl we ze hem voorlazen. Je zag hem dan even weer oplichten. Anderen hebben dat met muziek of schilderkunst. Ik heb het talloze keren zien gebeuren en iedere keer was het diep ontroerend.”

Nicci Gerrard in een interview met Marnix Verplancke.

https://bazarow.com/

(van de redactie)


  • Nieuw

  • Reacties