Een slot kopen

5831-een-slot-kopen (Door Ronald Sørensen)
Op een van onze vorige reizen was onze bijboot gestolen en dat zou ons geen tweede keer overkomen. Toen we geen andere keus hadden dan te ankeren in de baai bij een dorpje aan de kust moesten we dus twee dingen doen: Een slot kopen en de nieuwe bijboot opblazen.

Mijn maat wist de oplossing want hij voer de haven in - waar de vissers uiteraard direct begonnen te gesticuleren dat we daar niet konden blijven - en zei schamper lachend refererend aan mijn linguïstisch gehannes in het buitenland: ,,Als jij nou even een slot koopt, talenwonder, dan ga ik voor anker en wacht ik wel tot ik je weer op kan halen.”


Daar stond ik dan in een werkelijk idyllisch Italiaans dorpje op zoek naar een slot! Ik had nog geen tien meter gelopen, toen ik een dame tegenkwam, die er niet uitzag of ze autochtoon was dus ik probeerde: ,,Sorry, do you speak English?” ,,Yes offcourse, I am English,” was het verrassende antwoord.

Duidelijk om een praatje verlegen begon ze te kletsen. Ze bleek met haar man een duikschool te runnen en wees me direct, waar ik ongeveer dertig meter verder een slot kon kopen. 'Loketto' in het Italiaans legde ze me uit. Zo had ik mijn op het eerste gezicht uiterst moeilijke missie in vijf minuten volbracht.

Met een flinke 'loketto' op zak – ik kon hem gewoon aanwijzen – nam ik plaats op het enige terrasje aan het strandje met uitzicht op de baai waar onze boot net voor anker was gegaan. Ik zag de schipper even uitblazen en net als ik een biertje nuttigen. Daarna keek hij naar het strand en zag mij.

Hij wees naar de haven om me op te pikken, maar ik veinsde het niet te begrijpen en gebaarde dat ik nog veel te doen had door naar het dorpje te wijzen, zodat hij uiteindelijk de zodiac uit de voorkooi haalde en met een voetpomp ging opblazen. Ik kon het niet helemaal volgen, omdat ik buiten zijn zicht plaats genomen had. Geen makkelijk karwei dat pompen en ik troostte me met de gedachte dat je met zijn tweeën elkaar alleen maar in de weg liep.

Terwijl hij stond te zwoegen, had de Engelse dame aan mijn tafeltje plaatsgenomen en we kletsten gezellig over de problemen die zich voordoen in een klein Italiaans dorpje.
Plotseling begreep ik dat we de volgende dag in de ochtend de plaatselijke koffiebar zouden moeten bezoeken voor het sanitair en ontbijt.

,,Zou je me kunnen uitleggen hoe je hier twee Amerikaanse koffie met wat te eten kunt bestellen?” ,,Ja natuurlijk,” antwoordde ze en zei het voor. ,,Is er een plaatselijk gebakje,'' vroeg ik? Ja toevallig was dat er en ik kreeg de naam te horen.

Terwijl mijn vriend halverwege het optuigen van de bijboot was begon ik in het Italiaans de zinnen te repeteren: ,,Goede morgen. Heeft u twee Amerikaanse koffie voor ons en doe er maar twee lekkere 'pasticeria lokalo scatsolè' bij?”

Toen mijn vriend na driekwartier ploeteren naar het strand kwam roeien, was ik zo ver dat ik zonder met mijn ogen te knipperen de zin in vloeiend Italiaans kon zeggen.
Ik hielp hem de boot op het strand te trekken en we legden hem vast aan een paal met de door mij bemachtigde lokketo.
,,Viel niet mee,” merkte ik op toen ik hem tevoorschijn haalde. Daarna stelde ik hem voor aan mijn Engelse vriendin. In de loop van het gesprek werd steeds duidelijker dat het vinden van een slot nou niet wat je noemt erg moeilijk geweest was.

De schipper keek me hoofdschuddend aan toen onze tafelgenoot vertelde dat het vinden van dat slot door haar hulp een fluitje van een cent was geweest en zei zuchtend:
,,Wat heb je toch een slecht karakter Sör.”
Gelukkig had ik haar gevraagd niets te zeggen over de Italiaanse les.

De volgende ochtend in de koffiebar kon ik eindelijk mijn Italiaanse volzinnen gebruiken waarin twee keer het heerlijk bekkende 'duè' voorkwam. Daarna keek ik mijn vriend heel nonchalant aan.

Hij haalde zijn schouders op en zei: ,,Wat kijk je nou man? Toch logisch dat je na al die jaren eindelijk iets van een andere taal opsteekt.”

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Loopbaan


Rutte, onze grote premier in het klein,

wil niet zijn hele leven onze premier zijn.

Hij wil weg, hogerop,

naar de echte hoge top.


Ik laat zien: ‘Ik ben een ferme knaap.

Van mij komt heus geen broodje aap.

Vastberaden koers ik naar mijn nieuwe stek.

Ik heb een probleem. Er is geen plek.’


Geert-Jan Laan


  • Nieuw

  • Reacties