Gevalletje

5810-gevalletje (Door Corry Gryn)
Heeft u vorige week vrijdag niks gemerkt van een lichte aardschok? Zo rond de klok van half drie? Nee?

Valt me mee! Ondergetekende ging toen namelijk plat op de bek, zullen we maar zeggen. Kwam terug in de winkel na een bezoekje aan de bakker, waar ik een paar heerlijke broodjes had gekocht.
Welgemoed stierde ik de toko in, ondertussen links en rechts klanten groetend. In het pad van de verbandstoffen/luiers ging het volledig mis.
Op de één of andere manier kwam mijn rechtervoet scheef te staan, hakken glad door de regen, en ja, daar ging ik…


Al slippend probeerde ik me nog op de been te houden, maar er was geen houden aan: Gryn ging languit gestrekt tegen de vlakte! Gelukkig had ik de tegenwoordigheid van geest om mijn linkerhand als buffer te gebruiken, anders had ik waarschijnlijk nu voor Blauwe Piet kunnen spelen.
Ik ben de afgelopen maanden een aardig aantal kilo’s kwijtgeraakt ( bewust!), maar dat nam niet weg dat de overige kilo’s toch een fikse dreun veroorzaakten.

En weet u wat het eerste was dat ik deed? Achterom kijken of niemand het gezien had. Voor zover ik het vanaf de grond kon bekijken waren er geen getuigen: mazzel!!! Zachtjes kreunend hees ik me vervolgens omhoog, kont in de lucht, cape over m’n hoofd en mijn kaasstengels in stukken! Snotjandokus! Ik stond te trillen op de poten, zogezegd.

Ben eerst het pasfotohok ingedoken, om aldaar op de kruk een beetje bij te komen. Mijn bezorgde collega gerustgesteld dat er niks gebroken was. Het enige waar ik last van had was een geknakt ego: trots als ik was dat ik zoveel was afgevallen werd hier compleet teniet gedaan!

Maar nu, een aantal dagen later vraag ik me toch af hoeveel spieren het menselijk lichaam bevat. Vanaf de schouders doet namelijk mijn hele lijf pijn. En niet zo’n beetje! Mijn ene knie wordt verdacht blauw, en zelfs een beker koffie optillen is een regelrechte work-out!
Nu heb ik het ter aarde vallen tot een ware kunst verheven: in het verleden ben ik regelmatig op een zeer onprettige manier in contact gekomen met de grond.

Een paar maanden geleden ook al eens op weg naar mijn auto. Natte straattegels, een paar slippers met hakje en twee versleten knieën is in de regel geen goede combinatie. Maar toen hield ik het nog enigszins charmant…

Zo ook een aantal jaar geleden toen ik uit de badkamer kwam en de trap af wilde lopen. Vloerbedekking op de trap, voetzolen nog een beetje vochtig na de douche en hup: heb alle traptreden gehad. Met donderend geraas schoot ik naar beneden! Gelukkig op mijn achterste, en niet kop voorover! Hard scheldend ben ik overeind geworsteld. Na een paar minuten ging de deurbel: buurman Henk kwam even informeren of alles oké was.

De lieverd was zich wezenloos geschrokken en dacht minstens dat ik overvallen was. Nu zijn onze huizen niet zo heel erg gehorig, maar als er dik zeventig kilo langs de trap naar beneden dondert kun je dat in de hal van de buren toch wel horen! Ook daar heb ik, voor zover bekend, niets ernstigs aan over gehouden.

En toen ik vorige week weer een beetje bij de mensen was, heb ik zitten schateren van de lach: dat moet toch wel een koddig gezicht geweest zijn! Dus nu ben ik zo onderhand officieel een gevallen vrouw. In de letterlijk zin dan.

Straks hijs ik mijn beurse lijf maar weer onder een warme douche, en smeer ik zover ik kan mijn rug, knieën, achterste en beide heupen met één of ander sterk ruikend goedje in, in de hoop dat ik de dag zonder al te veel binnensmondse 'Auw!'s en 'Sh..!'s door kom…

Hoor ik u daar lachen? Wacht maar: ook ú komt een keer aan de beurt!

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Militairen ‘blauw ‘ op straat


Gratis ochtendkrant Metro kopte gisteren:
‘Politie zal straks ‘nee’ moeten zeggen’.
En: De werkdruk bij de politie is zo hoog,
dat het aantal overtredingen van de
Arbeidswet dit jaar zal uitkomen op 200.000.

Gevolg: Politiemensen stukken minder gemotiveerd,
te hoge werkdruk leidt tot stress, burn-outs en
aantal ziekmeldingen onder onze wethandhavers
neemt alarmerende vormen aan.

Met nu zo’n 1100 nieuwe agenten erbij en dure
langdurige opleidingen, blijft het landelijke
Nationale Politiekorps dweilen met de kraan open.

Interview met hoofdagent: ‘Wat je alleen wel ziet,
Is dat de burgers langer moeten wachten op een
aangifte die ze hebben gedaan. En ze zullen minder
blauw op straat zien?’

Nog minder blauw op straat? Nog langer wachten
voor de burgers op aangiften? Kan het nog gekker.

De misdaad, zeker de zware criminelen tieren
tegenwoordig zo welig als nooit te voren. Gelegenheid
maakt de dief. Pakkansen steeds kleiner, de
veiligheid op straat en in het verkeer nemen
intussen eveneens alarmerende vormen aan.

Waarom op korte termijn geen militairen tijdelijk
betrekken als noodagent nu de nood het hoogst is.
Wat doen militairen eigenlijk in vredestijd?
Oefenen in de kazerne, in het bos, op het strand
En waarom dus niet direct op straat en in het verkeer?

Met zeer effectieve korte opleidingen tot agent, overal
direct inzetbaar, van terrorismebestrijding tot
invallen bij zware criminelennesten.

Simpel zolang de nood het hoogst is tijdelijk
met een het wisselen van een
groen naar een ‘blauw’ uniform. Met daarbij een
besparing van honderden miljoenen euro’s.

En anders, Opstelten zei het al in alle toonaarden:
'Blauw op straat,
meer blauw op straat,
nog meer blauw op straat.’

Allemaal, allemaal, hartstikke blauw op straat!


Jim Postma.

  • Nieuw

  • Reacties