Schoftenstreek

5793-schoftenstreek (Door Ronald Sørensen)
Het schip waarmee we de meeste keren het ruime sop kozen, was niet voorzien van een toilet.
Geen probleem met de kleine boodschap. Die werd staande tussen de verstaging over de ‘muur’ (railing) gedaan. Spannend was altijd het moment als een niet ervaren zeiler moest plassen. Vol verwachting keken de bevaren zeerotten toe. Je moet het n.l. altijd aan de lijzijde doen. Dat is de kant waar de wind niet opstaat.

Lijkt logisch, maar het is ook de kant waar het schip naar overhelt. Wil je plassen, dan moet je dus eigenlijk min of meer boven het water hangen.
Een zo ongemakkelijke positie, dat een niet ervaren zeiler over het algemeen voor de loefzijde kiest met natte knieën tot gevolg.
Meestal waarschuwden we wel of gaven een puts aan, die daarna aan lijzijde werd geledigd. De dames moesten altijd gebruik maken van de puts gezeten in de kajuit.


Moeilijker waren de grote boodschappen. Eigenlijk waren er altijd wel goede voorzieningen in de jachthavens, maar soms ontbraken die, zeker als je geankerd had.
De oplossing werd meestal gevonden bij de plaatselijke horeca. In de havens van toeristenplaatsen aan de Middellandse zee lukte het vrijwel altijd - vriendelijk groetend naar het personeel aan de receptie - van de faciliteiten van een hotel gebruik te maken.
Ook jachthavens die je geweigerd hadden en tot ankeren hadden gedwongen waren negen van de tien keer van de walkant te bezoeken voor een sanitaire stop.

Maar helaas is dat ook niet altijd mogelijk. Eén van de momenten die me uiteindelijk tot stoppen van mijn zeilreizen brachten, was toen ik met een rol closetpapier en een schepje door een bos op een Fins eiland een geschikte plek liep te zoeken en me afvroeg wat ik daar eigenlijk liep te doen: Armoe troef.

Om me daarna toch helemaal schoon te maken sprong ik eenmaal weer aan boord in mijn blootje de Finse Golf in, die tot mijn grote verrassing vrijwel zoet bleek te zijn. Eenmaal terug aan boord refereerde de schipper, na mijn geklaag over het ontbreken van een toilet, aan een gebeurtenis een paar jaar eerder in Zeeland.

We lagen toen in Zierikzee en ik had nog wat te verhapstukken met onze schipper: Iets met triviant of zo. De avond daarvoor hadden we De Banjaard en De Gekroonde Suikerbiet bezocht en ik ging die ochtend met een flinke kater naar de wasgelegenheid, waar alle toiletten op één na zo te zien bezet waren.
Eenmaal gezeten op het enige beschikbare toilet merkte ik te laat dat de deur niet sloot. Om te voorkomen dat iemand zou binnen komen, hield ik mijn linkerhand aan de deurknop en deed snel hetgeen waarvoor ik gekomen was.

Tandenpoetsend aan de wasbak merkte ik dat de andere toiletten op slot bleven, terwijl ze niet gebruikt werden. Dus slechts één toilet om te gebruiken en dat kon niet op slot. Op dat moment kwam onze schipper binnen, die me amper groetend, katterig en chagrijnig het enige toegankelijke toilet opzocht.

,,Godver Sør, die deur sluit niet wat moet ik doen?” hoorde ik. ,,Kan jij ’r voor blijven staan?”
,,Heel eenvoudig net als ik met je ene hand aan de deurknop blijven zitten, want ik ga aan boord,” antwoordde ik, terwijl ik mijn toiletspulletjes in mijn tasje deed en weg wilde gaan.

Op dat moment kwam er een vreemde zeiler aan die zijn toilettas neerzette en naar het enige toilet liep dat ogenschijnlijk onbezet leek en waar mijn vriend zich op bevond. Hij probeerde de deur te openen maar bemerkte uiteraard enige weerstand.
,,Die deur klemt een beetje,” zei ik.
,,U moet even kracht zetten om hem open te krijgen.”

Een luid, maar ook angstig: ,,Vuile schoft,” uit het toilet deed hem van zijn voornemen afzien.

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Nolet Distillery als bezoekersattractie

(door Kees Versteeg)

Nolet is een familiebedrijf met een rijke historie. Het bedrijf bestaat al sinds 1691 en ondertussen is de elfde generatie aan zet.

Nolet is meer dan de beroemde kolengestookte distilleerketel nummer 1. Fraai aan het bedrijf is niet alleen het bewaren van het ambachtelijk erfgoed, maar ook de ultramoderne logistiek. Vanuit de bottelhal loopt onder de Buitenhaven een tunnel naar o.a. een volledig geautomatiseerd magazijn. Nolet oogt zoals heel Schiedam zou moeten ogen: historische enerzijds, hypermodern anderzijds.

In bijgaande video leidt Bob Nolet, zoon van Carel Nolet, ons rond in de Schiedamse distilleerderij.

PS: onthoud ook het prachtige woord ‘engelendeel’: het deel jenever dat verdampt in het eikenhouten fust. Dat deel moet vastgesteld worden teneinde er geen accijns over te hoeven betalen.

https://www.youtube.com/watch?v=bpAMenG0cUA


Nolet is elke werkdag op afspraak te bezoeken voor een rondleiding.

Zie https://www.noletdistillery.com/nl/welkom

Foto 1: noletdistillery.com

Foto 2: tunnel onder de haven - boele.nl

  • Nieuw

  • Reacties