Goedgelovig

5789-goedgelovig (Door Jim Postma)
Je hebt gelovigen en je hebt goedgelovigen. Van mijn persoonlijke ‘goedgelovigheid’ ben ik inmiddels al weer jaren geleden genezen. Door schade en schande geleerd. Hoe doortrapt immers kan een mens zijn om geld los te troggelen van een goedgelovig medemens.

Laatst was het weer raak in een van de bekende Rotterdamse winkelstraten. Een vrouw van in de vijftig, achter een rollator, houdt mij staande met die typische openingszin: ,,Meneer, mag ik u wat vragen?''
Ik kijk haar onderzoekend aan. In eerste instantie wilde ik onbeleefd doorlopen met een keihard ,,nee''. Maar deze keer twijfelde ik. Deze ‘vrager’ kende ik nog niet. Zij was sjofeltjes gekleed en toch niet direct herkenbaar als ‘junk’. Dus zei ik: ,,Zegt u het maar....''


,,Meneer,'' begon zij, ,,mijn moeder is vorige week overleden. Nu moet ik naar het ziekenhuis, helemaal in Zuid. Ik zit zwaar onder de medicatie en nu zijn mijn medicijnen op. Nu moet ik met de bus en de metro en....''
,,Stopt u maar,'' zei ik keihard. ,,Deze grammofoonplaat heb ik reeds talloze keren gehoord.''

Zij keek mij geschrokken aan, zo van ‘heb ik dat misschien al eerder aan hem gevraagd?’
Zonder verder wat te zeggen liep ik door. Inderdaad had ik vele versies van dit ‘riedeltje’ horen afdraaien. Als een vastzittende naald in de draaiende plaat, met geen ander doel dan bedelarij.

Sommigen zijn daarin zeer inventief. Zo’n twintig jaar terug werd ik vlak bij het centraal station aangehouden door een jongeman van in de twintig. Met een rugzak en sprekend in het Engels met een vreemd accent.

Zijn verhaal kwam er in het kort op neer dat hij was beroofd van geld en paspoort. Nu moest hij om die reden naar de ambassade in Den Haag. En ik, goedgelovige die ik toen nog was, trapte er in. Ik gaf hem spontaan 20 gulden voor de trein en tram.

Een week later kwam ik hem weer tegen in het station met dezelfde truuk bij een reizend stel. Ook weer in het Engels als zijn zogenaamde voertaal. Ik schold hem ter plekke uit voor ‘vuile leugenaar’. Als een haas ging hij er vluchtend vandoor.

Totdat ik hem na een jaartje wederom trof in de avonduren in een smal straatje. Hij schrok zich rot toen ik hem en hij mij meteen herkende.
Bang voor een pak slaag stamelde hij toen in puur Rotterdams: ,,Meneer, ik kan u uw geld teruggeven hoor... .''

Wim :
Nooit Geld geven althans maak de juist inschatting.Jaren geleden Hoki Poki bestond nog en je kon daar ook in de nacht een hapje eten.Het was koud regen en wind,wij gaan daar naar binnen en voor de deur stond er een jonge man zomers gekleed rillend van de kou,vroeg aan ons heeft u een Gulden voor een kroket.
Wij zeggen ga mee naar binnen hij zei ik heb geen geld hebben wij het daar dan over,neem wat je wil hij nam een soep vooraf en het hoofdgerecht was geloof ik kip friet groeten en extra friet,de man had echt niets en had schreeuwende honger dus wat doet men dan dan geeft je de man /vrouw te eten,nooit goedgelovig zijn maar wel een inschatting maken is het echt of niet.

dinsdag 24 nov 2015

Bernard :
Dat is werkelijk hartverwarmend, Jim. Ik mag meedoen. En nog in het Engels ook! Ik neem dit uiteraard in overweging, was dat slapen toch al een beetje zat. Denk dat ik mijn bokshandschoenen aan de wilgen hang.Dit zou wel eens het begin kunnen zijn van een hechte vriendschap.

zondag 22 nov 2015

jim peter postma :
Misbruik? Waarde Bernard. Je bedoelt genot! En 'truste?'

Dat is nog een van de weinige handicaps van bejaarde journalisten.. Die slapen nooit. Vanwege hun nog vele genot in dit dagelijkse leven.

Slapen, doen ze alleen in het graf. 'Naar genoegen, genoten!'

Join our party Benard! You are always welcome. Maar beter laat, dan nooit!...

zondag 22 nov 2015

Bernard :
Haha, die Jim! Dit soort overmoed kom je vaak tegen bij bejaarde journalisten. Meestal na jarenlang tabak- en alcoholmisbruik. Truste.....

zaterdag 21 nov 2015

jim peter postma :
Beste Bernard, ik sta in deze gaarne tegenover u in de ring. Aan u nu het tijdstip en de locatie en u zal in deze zeker ontvangen waarop u recht heeft!
Kan haast niet wachten....

vrijdag 20 nov 2015

Bernard :
"Geven is beter dan ontvangen". Daar ben ik het als profbokser helemaal mee eens!

vrijdag 20 nov 2015

roberto timero :
Het is inderdaad beter om te KUNNEN geven dan om te MOETEN ontvangen.

Ik herinner me dat ik zo'n 25 jaar geleden bij het verlaten van de metro op Beurs (Churchilplein) enkele keren per week werd opgewacht door een breedlachende bedelaar (junk) omdat hij wist dat er mogelijk weer een rijksdaalder voor hem in zat.
Behalve als iemand in de metro hem voor was geweest. Dan kreeg hij van mij de mededeling dat de dagelijkse munt al vergeven was. Hij werd nooit kwaad maar haalde dan berustend z'n schouders op.

donderdag 19 nov 2015

jim peter postma :
Als wij samen als alle 'goedgelovigen' zouden geven aan alle vragende 'armlastigen, worden zij op een goede dag nog miljonaire...

En wij als 'goedgelovigen' met zijn allen aan de bedelstaf. 'Meneer, mevrouw, heeft u nog een euro voor ons"... Dat dus honderden keren per dag. Wie moet je dan nog geven en wie moet je weer weigeren?
In het kader nog steeds van onze Jezus: 'Het is beter om te geven, dan om te ontvangen!...'.
Had trouwens onze Jezus ooit een cent op zak?!

donderdag 19 nov 2015

Johannes :
Nou aan jouw vraag ik niks meer Jim. :-)

Ik had het een paar maanden geleden bij de Mac, kwam net met een hamburger en cola van de kassa en werd aangesproken door een jonge Hollandse knul; "meneer ik heb vandaag nog niets gegeten"
Ik gaf hem het dienblad met de woorden "houvast 's vast" en toen hij het verbouwereerd aanpakte "eet smakelijk"

En verdraaid hij zocht een tafeltje.
Ach het zal je zoon maar zijn.

Bij het Kruispunt Putselaan - Maashaven stond altijd een totaal verlopen ouwe kerel, hij tikte dan op je raampje zei niets maar hield zijn hand op.
Dan gaf ik hem 2 euries en zei "geniet er van"
Ach het zal ........

Nog een maandje dan is het weer kerst ;-)

donderdag 19 nov 2015

Hans Roodenburg :
Leuk verhaal. In diezelfde tijd werd ik tussen CS en de Witte de Withstraat tig keer aangesproken met dezelfde smoes...

donderdag 19 nov 2015

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Nolet Distillery als bezoekersattractie

(door Kees Versteeg)

Nolet is een familiebedrijf met een rijke historie. Het bedrijf bestaat al sinds 1691 en ondertussen is de elfde generatie aan zet.

Nolet is meer dan de beroemde kolengestookte distilleerketel nummer 1. Fraai aan het bedrijf is niet alleen het bewaren van het ambachtelijk erfgoed, maar ook de ultramoderne logistiek. Vanuit de bottelhal loopt onder de Buitenhaven een tunnel naar o.a. een volledig geautomatiseerd magazijn. Nolet oogt zoals heel Schiedam zou moeten ogen: historische enerzijds, hypermodern anderzijds.

In bijgaande video leidt Bob Nolet, zoon van Carel Nolet, ons rond in de Schiedamse distilleerderij.

PS: onthoud ook het prachtige woord ‘engelendeel’: het deel jenever dat verdampt in het eikenhouten fust. Dat deel moet vastgesteld worden teneinde er geen accijns over te hoeven betalen.

https://www.youtube.com/watch?v=bpAMenG0cUA


Nolet is elke werkdag op afspraak te bezoeken voor een rondleiding.

Zie https://www.noletdistillery.com/nl/welkom

Foto 1: noletdistillery.com

Foto 2: tunnel onder de haven - boele.nl

  • Nieuw

  • Reacties