‘Pension Hommeles’ (2)

5779-pension-hommeles-2 (Door Jim Postma)
(Vervolg)
Het werd bij oma Nel pas écht ‘hommeles’ in de jaren zestig. Bij haar in het pension aan de Grondherenstraat trok ene Sjaak in. Een pure zeebonk op de ‘Grote Vaart’.

Al snel werd hij verliefd op mijn oma. En omdat er in het pension nog andere liefdesconcurrenten zaten, koos hij wijselijk voor een baan aan de wal.
Zo werd het dus haast elke dag feest met ‘Sjakie’, zoals Nel hem liefkozend noemde.

Alles was daar koek en ei totdat Sjakie met pensioen ging vanuit zijn fabriek in de Waalhaven. Het feestgedruis in pension Hommeles werd er zeker niet minder om. Beiden, Nel en Sjakie, waren liefhebbers van een goede borrel. Menig maal keken zij daarbij te diep in het glaasje. En ja hoor, dan was het weer hommeles…


Sjakie werd op zo’n kwade dag door Nel het pension uitgedonderd. Met koffer en al. Buiten was het vriezenskoud, midden in het winterse februari. Met temperaturen van ver onder de nul. Sjakie zocht daarom troost bij de warme kachel van het buurtcafé.
Met veel ophef, onder de zoveelste borrel, over al het onrecht dat hem door Nel was aangedaan. De barkeeper, zoals gebruikelijk in dat soort gevallen, huilde bij elk nieuw borreltje 'met de wolf mee'.

Tot aan sluitingstijd. Toen werd hij meedogenloos door dezelfde barkeeper wederom de vrieskou in gedonderd. Bibberend, met zijn koffertje in de hand, trok hij naar het tramhuisje van destijds eindpunt lijn 2. Geen oog dicht gedaan liep hij, gebroken, ’s ochtends naar het zojuist weer geopende buurtkroegje.
Daar zei hij: ,,Dat was eens, maar nooit meer!'' Hierop – ‘Tom Poes verzin een list’ – belde hij de brandweer. Met de mededeling dat er een bejaarde vrouw onwel was geworden op de bovenverdieping van pension Hommeles.

De brandweer rukte daarop uit met ladderwagen en al. Een brandweerman op de ladder trof daar op de derde etage mijn oma achter de ruiten aan, dommelend bij de kachel. Toen de brandblusser tegen het raam aantikte schrok Nel zich een hoedje.
,,Hoe kwam die vreemde vent daar terecht?!'' was haar eerste gedachte. Waarop zij hem te lijf ging met haar zware wandelstok. Met als gevolg dat de totaal verbaasde brandweerman haast van de ladder afdonderde.

Daarna werd beneden op de bel gedrukt. Oma opende de deur en hoorde nu de roepende stem van Sjaak.
Toen antwoordde Nel: ,,Ach ben jij het Sjakie?... Nou, kom maar snel naar boven hoor!''

Vijf jaar later overleed ‘Sjakie’ in het ziekenhuis. Aan zijn lever en andere alcoholische kwalen. Toch nog zo’n vijf jaar voor het sterfbed van mijn oma. Nel ging haar Sjakie voor zijn heengaan nog een aantal keren opzoeken in het hospitaal.
Tot aan zijn sterfdag.

Mijn oma vertrouwde mij daarna toe: ,,Weet je jongen, wat zijn laatste woorden waren?...''
,,Ach Nellie, wat heb ik toch een dorst!...''

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Aforismen 4 (en slot): Desiderius Erasmus (circa 1466-1536)


(Door Kees Versteeg)

Frans Timmermans en Mark Rutte zijn de winnaars van de Europese verkiezingen. Je zou hun triomf een lichte comeback van de ‘floor managers’ kunnen noemen. Floor managers zijn bestuurders die macht hebben in de vorm van bevoegdheden en budgetten, en die in een gezond politiek systeem in hoofdlijnen aangestuurd worden door ‘cloud managers’, schrijvers en filosofen, die verantwoording dragen voor het uitdenken van De Ideeën – het geestelijk geraamte van een samenleving. Een volwaardig systeem kent denkers en doeners. Denkers en doeners horen bij elkaar als scheten en bruine bonen.

Maar ons politiek systeem is niet gezond. Sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 en de verschijning van het essay ‘Het einde van de geschiedenis’ van Francis Fukuyama, stuiten de denkers op de hoon van de uitvoerende macht. Ze zouden niet meer nodig zijn. Een Amerikaans type burgerlijk liberalisme zou de wereldgeschiedenis hebben gewonnen. ‘Wie een visie heeft, moet op zoek naar een oogarts’, smaalde Mark Rutte herhaaldelijk. Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel.

Ook Thierry Baudet, een beginnende cloud manager, beginnend want nog zonder serieuze oplossingen maar wel met begrip van de diepe crisis waarin Europa zich bevindt, leed een nederlaag, zij het een lichte. Terecht. We moeten de Europese Unie hervormen, niet verwerpen.

We zijn nog steeds in het voorspel. De roep om cloud managers zal steeds luider gaan klinken. Want dit Europa lijkt nog het meest op de Herald of Free Enterprise, de veerboot die wegvoer van de kade met de boegdeuren nog wijd open. De Britse premier Theresa May, die vandaag haar aftreden bekend maakte, kan erover meepraten. Ook de Tories lijken een zinkend schip, net als Labour trouwens.

Een andere cloud manager die ooit werd afgetroefd door de gevestigde macht, was Erasmus. De katholieke kerk – Het Kartel van de Middeleeuwen – stond hem in de weg. Maar hij deed een lovenswaardige poging om de kerk humaner te maken, en dat in schitterende taal.

De Heilige Geest is neergedaald in de gedaante van een duif, niet als een adelaar of havik.

Niets is goedkoper dan om zich van de ernstigste levensvragen met een dooddoener af te maken.

Men moet het huwelijk eerbiedigen, zolang het nog maar een vagevuur is, maar het ontbinden als het een hel wordt.

Wat een plompe geest! Ik vermoed dat het een Hollander was.

  • Nieuw

  • Reacties