‘Pension Hommeles’ (2)

5779-pension-hommeles-2 (Door Jim Postma)
(Vervolg)
Het werd bij oma Nel pas écht ‘hommeles’ in de jaren zestig. Bij haar in het pension aan de Grondherenstraat trok ene Sjaak in. Een pure zeebonk op de ‘Grote Vaart’.

Al snel werd hij verliefd op mijn oma. En omdat er in het pension nog andere liefdesconcurrenten zaten, koos hij wijselijk voor een baan aan de wal.
Zo werd het dus haast elke dag feest met ‘Sjakie’, zoals Nel hem liefkozend noemde.

Alles was daar koek en ei totdat Sjakie met pensioen ging vanuit zijn fabriek in de Waalhaven. Het feestgedruis in pension Hommeles werd er zeker niet minder om. Beiden, Nel en Sjakie, waren liefhebbers van een goede borrel. Menig maal keken zij daarbij te diep in het glaasje. En ja hoor, dan was het weer hommeles…


Sjakie werd op zo’n kwade dag door Nel het pension uitgedonderd. Met koffer en al. Buiten was het vriezenskoud, midden in het winterse februari. Met temperaturen van ver onder de nul. Sjakie zocht daarom troost bij de warme kachel van het buurtcafé.
Met veel ophef, onder de zoveelste borrel, over al het onrecht dat hem door Nel was aangedaan. De barkeeper, zoals gebruikelijk in dat soort gevallen, huilde bij elk nieuw borreltje 'met de wolf mee'.

Tot aan sluitingstijd. Toen werd hij meedogenloos door dezelfde barkeeper wederom de vrieskou in gedonderd. Bibberend, met zijn koffertje in de hand, trok hij naar het tramhuisje van destijds eindpunt lijn 2. Geen oog dicht gedaan liep hij, gebroken, ’s ochtends naar het zojuist weer geopende buurtkroegje.
Daar zei hij: ,,Dat was eens, maar nooit meer!'' Hierop – ‘Tom Poes verzin een list’ – belde hij de brandweer. Met de mededeling dat er een bejaarde vrouw onwel was geworden op de bovenverdieping van pension Hommeles.

De brandweer rukte daarop uit met ladderwagen en al. Een brandweerman op de ladder trof daar op de derde etage mijn oma achter de ruiten aan, dommelend bij de kachel. Toen de brandblusser tegen het raam aantikte schrok Nel zich een hoedje.
,,Hoe kwam die vreemde vent daar terecht?!'' was haar eerste gedachte. Waarop zij hem te lijf ging met haar zware wandelstok. Met als gevolg dat de totaal verbaasde brandweerman haast van de ladder afdonderde.

Daarna werd beneden op de bel gedrukt. Oma opende de deur en hoorde nu de roepende stem van Sjaak.
Toen antwoordde Nel: ,,Ach ben jij het Sjakie?... Nou, kom maar snel naar boven hoor!''

Vijf jaar later overleed ‘Sjakie’ in het ziekenhuis. Aan zijn lever en andere alcoholische kwalen. Toch nog zo’n vijf jaar voor het sterfbed van mijn oma. Nel ging haar Sjakie voor zijn heengaan nog een aantal keren opzoeken in het hospitaal.
Tot aan zijn sterfdag.

Mijn oma vertrouwde mij daarna toe: ,,Weet je jongen, wat zijn laatste woorden waren?...''
,,Ach Nellie, wat heb ik toch een dorst!...''

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Loopbaan


Rutte, onze grote premier in het klein,

wil niet zijn hele leven onze premier zijn.

Hij wil weg, hogerop,

naar de echte hoge top.


Ik laat zien: ‘Ik ben een ferme knaap.

Van mij komt heus geen broodje aap.

Vastberaden koers ik naar mijn nieuwe stek.

Ik heb een probleem. Er is geen plek.’


Geert-Jan Laan


  • Nieuw

  • Reacties