‘Pension Hommeles’ (1)

5773-pension-hommeles-1 (Door Jim Postma)
In mijn kindertijd speelde mijn grootmoeder Nel een belangrijke rol. Zo’n zeven jaar na de oorlog werkte mijn oude heer bij Van Gend & Loos en mijn moeder bij de HEMA. Uit pure noodzaak om de eindjes aan elkaar te knopen. Als jochie van vijf ging je dan na de kleuterschool naar oma in plaats van naar je ‘lege huis.’

Zo’n twee maanden na mijn geboorte in 1948 overleed plots mijn grootvader. Destijds politieman op het Haagseveer. Hij werd geveld door een hartinfarct. Mijn oude heer zei daarover tegen mij later gekscherend: ,,Nee, dat kwam niet door zijn hart. Maar door jouw geboorte. Van de schrik!’’


Als ‘arme weduwe’ begon mijn oma begin vijftiger jaren noodgedwongen een pension in de Grondherenstraat, vlak tegenover de Waalhaven. Daar werkten destijds vele ‘gastarbeiders’ uit Limburg en Brabant. Zo’n zes of zeven man vonden toen gretig onderdak bij ‘Oma Nel’. Zij was kampioen in het maken van de allerlekkerste stamppotten en hachee. Onovertrefbaar!

Haar pension, later genoemd ‘Pension Hommeles’ (een tv-serie in de zestiger jaren), was daardoor zeer kleurrijk en reuze gezellig. Naast het rijkelijke eten werd er ook flink geborreld. Altijd met de feestneus oma Nel voorop.

Een keer werd er in het buurtkroegje om de hoek flink na geborreld. Van al die feestvreugde kon mijn fors gebouwde oma niet meer lopen. En daar werd zij onder luid gelal naar Pension Hommeles teruggereden in een kruiwagen!
Gierend van de pret. Nee, daar was de huidige ‘ma Flodder’ niets bij…

Veel later, toen zij écht niet meer kon lopen, ging ik na haar heupoperatie met de ambulance mee naar haar huis. Zij lag achterin op de brancard en ik zat daarnaast. Plotseling tikte zij met haar wandelstok op het ruitje van de chauffeur en riep daarbij: ,,Chauffeurtje, hier stoppen!’’

Aan de overkant was een ander buurtcafétje. Daar stonden de stamgasten nieuwsgierig door de gordijnen te loeren naar die plots stilstaande ziekenwagen.
Ik wist verder van niets.

Zij wel. Na weken lang in het ziekenhuis smachtte Nel naar een borreltje. En zo werd zij met behulp van het ambulancepersoneel en mijzelf de kroeg in geholpen. Tot stomme verbazing van de stamgasten natuurlijk. Die ineens voor hun ogen ‘de lamme’ weer zagen lopen…

Het is nu 40 jaar geleden dat mijn fantastische oma op 83-jarige leeftijd overleed. Op haar grafschrift stond op haar eigen verzoek: ‘Hier ligt Nel. Naar genoegen genoten!’

(Wordt vervolgd).

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Aforismen 4 (en slot): Desiderius Erasmus (circa 1466-1536)


(Door Kees Versteeg)

Frans Timmermans en Mark Rutte zijn de winnaars van de Europese verkiezingen. Je zou hun triomf een lichte comeback van de ‘floor managers’ kunnen noemen. Floor managers zijn bestuurders die macht hebben in de vorm van bevoegdheden en budgetten, en die in een gezond politiek systeem in hoofdlijnen aangestuurd worden door ‘cloud managers’, schrijvers en filosofen, die verantwoording dragen voor het uitdenken van De Ideeën – het geestelijk geraamte van een samenleving. Een volwaardig systeem kent denkers en doeners. Denkers en doeners horen bij elkaar als scheten en bruine bonen.

Maar ons politiek systeem is niet gezond. Sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 en de verschijning van het essay ‘Het einde van de geschiedenis’ van Francis Fukuyama, stuiten de denkers op de hoon van de uitvoerende macht. Ze zouden niet meer nodig zijn. Een Amerikaans type burgerlijk liberalisme zou de wereldgeschiedenis hebben gewonnen. ‘Wie een visie heeft, moet op zoek naar een oogarts’, smaalde Mark Rutte herhaaldelijk. Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel.

Ook Thierry Baudet, een beginnende cloud manager, beginnend want nog zonder serieuze oplossingen maar wel met begrip van de diepe crisis waarin Europa zich bevindt, leed een nederlaag, zij het een lichte. Terecht. We moeten de Europese Unie hervormen, niet verwerpen.

We zijn nog steeds in het voorspel. De roep om cloud managers zal steeds luider gaan klinken. Want dit Europa lijkt nog het meest op de Herald of Free Enterprise, de veerboot die wegvoer van de kade met de boegdeuren nog wijd open. De Britse premier Theresa May, die vandaag haar aftreden bekend maakte, kan erover meepraten. Ook de Tories lijken een zinkend schip, net als Labour trouwens.

Een andere cloud manager die ooit werd afgetroefd door de gevestigde macht, was Erasmus. De katholieke kerk – Het Kartel van de Middeleeuwen – stond hem in de weg. Maar hij deed een lovenswaardige poging om de kerk humaner te maken, en dat in schitterende taal.

De Heilige Geest is neergedaald in de gedaante van een duif, niet als een adelaar of havik.

Niets is goedkoper dan om zich van de ernstigste levensvragen met een dooddoener af te maken.

Men moet het huwelijk eerbiedigen, zolang het nog maar een vagevuur is, maar het ontbinden als het een hel wordt.

Wat een plompe geest! Ik vermoed dat het een Hollander was.

  • Nieuw

  • Reacties