‘Pension Hommeles’ (1)

5773-pension-hommeles-1 (Door Jim Postma)
In mijn kindertijd speelde mijn grootmoeder Nel een belangrijke rol. Zo’n zeven jaar na de oorlog werkte mijn oude heer bij Van Gend & Loos en mijn moeder bij de HEMA. Uit pure noodzaak om de eindjes aan elkaar te knopen. Als jochie van vijf ging je dan na de kleuterschool naar oma in plaats van naar je ‘lege huis.’

Zo’n twee maanden na mijn geboorte in 1948 overleed plots mijn grootvader. Destijds politieman op het Haagseveer. Hij werd geveld door een hartinfarct. Mijn oude heer zei daarover tegen mij later gekscherend: ,,Nee, dat kwam niet door zijn hart. Maar door jouw geboorte. Van de schrik!’’


Als ‘arme weduwe’ begon mijn oma begin vijftiger jaren noodgedwongen een pension in de Grondherenstraat, vlak tegenover de Waalhaven. Daar werkten destijds vele ‘gastarbeiders’ uit Limburg en Brabant. Zo’n zes of zeven man vonden toen gretig onderdak bij ‘Oma Nel’. Zij was kampioen in het maken van de allerlekkerste stamppotten en hachee. Onovertrefbaar!

Haar pension, later genoemd ‘Pension Hommeles’ (een tv-serie in de zestiger jaren), was daardoor zeer kleurrijk en reuze gezellig. Naast het rijkelijke eten werd er ook flink geborreld. Altijd met de feestneus oma Nel voorop.

Een keer werd er in het buurtkroegje om de hoek flink na geborreld. Van al die feestvreugde kon mijn fors gebouwde oma niet meer lopen. En daar werd zij onder luid gelal naar Pension Hommeles teruggereden in een kruiwagen!
Gierend van de pret. Nee, daar was de huidige ‘ma Flodder’ niets bij…

Veel later, toen zij écht niet meer kon lopen, ging ik na haar heupoperatie met de ambulance mee naar haar huis. Zij lag achterin op de brancard en ik zat daarnaast. Plotseling tikte zij met haar wandelstok op het ruitje van de chauffeur en riep daarbij: ,,Chauffeurtje, hier stoppen!’’

Aan de overkant was een ander buurtcafétje. Daar stonden de stamgasten nieuwsgierig door de gordijnen te loeren naar die plots stilstaande ziekenwagen.
Ik wist verder van niets.

Zij wel. Na weken lang in het ziekenhuis smachtte Nel naar een borreltje. En zo werd zij met behulp van het ambulancepersoneel en mijzelf de kroeg in geholpen. Tot stomme verbazing van de stamgasten natuurlijk. Die ineens voor hun ogen ‘de lamme’ weer zagen lopen…

Het is nu 40 jaar geleden dat mijn fantastische oma op 83-jarige leeftijd overleed. Op haar grafschrift stond op haar eigen verzoek: ‘Hier ligt Nel. Naar genoegen genoten!’

(Wordt vervolgd).

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Loopbaan


Rutte, onze grote premier in het klein,

wil niet zijn hele leven onze premier zijn.

Hij wil weg, hogerop,

naar de echte hoge top.


Ik laat zien: ‘Ik ben een ferme knaap.

Van mij komt heus geen broodje aap.

Vastberaden koers ik naar mijn nieuwe stek.

Ik heb een probleem. Er is geen plek.’


Geert-Jan Laan


  • Nieuw

  • Reacties