Bon

5750-bon (Door Jim Postma)
Zoals gebruikelijk zit ik mijn ochtendkranten te lezen in café Centraal. Tussen de krantenkoppen door loer ik sensatiebelust door de caféramen. Ineens zie ik op straat twee mannelijke stadswachten een bekeuring uitschrijven. Vlak voor de deur van Centraal.
Het gaat om een glinsterende zwarte auto, een sportief model. Waarschijnlijk van een willekeurige kooplustige in de bekende Zwartjan-winkelstraat. ,,Eigen schuld, dikke bult,'' hoorde ik mijzelf mompelen.

Een half uurtje later loopt uitbaatster An naar buiten. Tot mij verbazing zie ik dat zij de parkeerbon van de bekeurde auto wegpakt vanonder de ruitenwisser. Rood van woede komt zij haar zaak binnenlopen met de bon in haar hand. ,,Heb jij het gezien?'' vraagt zij plots nog bijzonder kwaad aan mij. En als An in zo’n humeur is, dan kan je beter wegduiken. ,,Ikke niet,'' stamel ik. ,,Ik zat de krant te lezen.''
Of het ging om mijn vroegere kwade schooljuf.


Al verder lezend en alsof mijn neus bloedde kreeg ik wroeging. Af en toe stapte ik quasi neussnuitend met witte zakdoek naar buiten. Speurend om de betrokken stadswachten alsnog te achterhalen. In beide richtingen tuurde ik de Zwartjanstraat af. Er was volgens An namelijk sprake van een grove fout.
Zij bleek in het bezit van een geldige invalidenparkeerkaart (99) waarmee zij het recht had, zonder te betalen nog wel, overal in de wijk 99 te parkeren. Daarnaast constateerde zij een tweede fout. In plaats van Zwartjanstraat schreven de stadswachten abusievelijk Noordmolenstraat op de bon.

Mijn redding kwam aanlopen van de kant van de Noordmolenstraat. Twee andere stadswachten, een man en een vrouw. Ik hield hen staande met de mededeling: ,,Uw collega’s hebben zojuist, een half uur geleden, een vergissing gemaakt.''
,,Onmogelijk,'' hoorde ik hen denken. Maar na het checken op hun mobiele checkapparaat moesten zij de fout schoorvoetend toegeven. ,,Zij heeft zelfs twee vergunningen op wijkcode 99, hele dure nog wel,'' kwamen zij tot de conclusie. ,,Maar,'' zo spraken zij afwerend, ,,wij kunnen hier niets aan doen. Dat is een zaak voor onze collega’s.''

Inmiddels zijn An en echtgenoot Frans Companje boos op het toneel verschenen. Frans roept kwaad: ,,Dit is nou al de zoveelste keer. Ook met onze klanten die over geldige parkeervergunningen voor de wijkcode 99 beschikken. Die worden er gek van om keer op keer ten onrechte te worden bekeurd. Elke keer bezwaarschriften sturen of eerst de onterechte bekeuring betalen, voordat beroep mogelijk is. Deze klanten blijven hiervoor nu weg bij ons café en dat kost ons dus clientèle.''

De stadswachten zijn hiervan diep onder de indruk. Onverwachts nemen zij de bon toch mee. Min of meer beschaamd zeggen zij: ,,Wij gaan dit probleem aankaarten in ons werkoverleg.''
Maar daarbij maken zij geen enkel excuus. Ook al waren het de ‘collega’s’.
,,Sorry'' zeggen aan burgers voor fouten in je organisatie, ja, daar is lef nodig.

Wel les 1 in het werkoverleg!

roberto timero :
Zeg Wim, hoe zullen volstrekte buitenstaanders jouw werkkleding beoordelen?
Misschien is 'picolopakjes' juist in jouw omstandigheid niet de juiste kwalificatie voor de genoemde mensen in hun werkuniform! :-) :-)

woensdag 21 okt 2015

Wim :
Hebben deze garnalen in hun picolopakjes WERKOVERLEG....LOL LOL LOL!!!!

Dank Jim de avond is weer goed.

woensdag 21 okt 2015

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Loopbaan


Rutte, onze grote premier in het klein,

wil niet zijn hele leven onze premier zijn.

Hij wil weg, hogerop,

naar de echte hoge top.


Ik laat zien: ‘Ik ben een ferme knaap.

Van mij komt heus geen broodje aap.

Vastberaden koers ik naar mijn nieuwe stek.

Ik heb een probleem. Er is geen plek.’


Geert-Jan Laan


  • Nieuw

  • Reacties