Over de toonbank (3)

5747-over-de-toonbank-3 (Door Corry Gryn)
Van de week hebben we in de zaak na sluitingstijd nog eens even herinneringen opgehaald van zo’n twintig tot vijftien jaar geleden. En gelachen dat we hebben!
Veel ‘Weet je nog?’-s kwamen voorbij.

Vooral die keer dat een oudere man (dik in de zeventig toentertijd) bij mij kwam en vroeg naar ,,Dat nieuwe middel om de boel wat op te krikken,” doelend op een natuurlijk product voor de potentie.
,,Tsja, kijk Cor, het gaat op mijn leeftijd niet allemaal meer vanzelf, hè! En toen kreeg ik die folder en dacht ik: ,,Laat ik eens effe gaan informeren.’’ Werkt dat nu écht?”


Daar moest ik toch ál mijn verkooptechnieken uit de trukendoos halen, want tsja: hier had ik geen ervaring mee!
,,Weet u, als het in Nederland op de markt komt, is het uit en ter na getest. Dus het zal ongetwijfeld werken.” Je kunt het beste maar eerlijk blijven, en tegelijkertijd een slag om de arm houden. Na diverse vragen van mijn kant naar eventueel medicijngebruik van de man, schafte hij een doosje van de pillen aan.
,,Ik zal het je laten weten als het werkt, hoor!”

Nou, daar zat ik eerlijk gezegd nu niet direct op te wachten; ik heb nogal een levendige fantasie.
Maar goed, je leeft mee met je klanten. Dus ik antwoordde opgewekt: ,,Ben benieuwd,” met in het achterhoofd houdend dat de man getrouwd was met een vrouw van pakweg dertig jaar jonger…

En verdraaid: een paar dagen later kwam dezelfde heer goedgemutst de winkel ingelopen. Wat zég ik: hij húppelde de toko in!
,,Nou, Cor, die pillen werken uitstekend hoor! Geef me nog maar een paar doosjes!” riep hij enthousiast, zich geen klap aantrekkend van de vragende blikken van andere klanten die in de winkel aanwezig waren.
Al neuriënd rekende hij af en vertrok met twee dozen van de bewuste pillen, én een grote doos, nonchalant uit het schap getrokken Durex. Daarnaast nog een fles glijmiddel.
,,Prettig weekend!” riep ik hem na. Wat hij beantwoordde met een, bijna zingend:
,,Dank je Cor, dat gaat lukken!” eneen enorme grijns.
Ach, de schat was helemaal gelukkig! Wat heb ik toch een prachtig vak!

De week er na kwam zijn vrouw in de winkel. Dat werd een heel ander verhaal. Met twee jengelende koters aan de hand vroeg ze of wij soms een natuurlijke antidepressiva verkochten. En nog een vitaminepreparaat tegen vermoeidheid. Ja, daar sta je dan als drogist! Maar zoals ik al eerder gezegd heb; ik sta daar niet om vliegen te vangen. Zodoende heb ik haar een aantal producten verkocht waarvan ik zeker wist dat ze zouden werken. Ook mevrouw bedankte me hartelijk, en zei dat ze zou laten weten hoe het ging.

Een paar weken later kwam het stel gezamenlijk in de winkel. Wat denkt u? Er werden drie dozen blauwe (!) pillen (die fabrikanten zijn ook niet gek), een familieverpakking Durex én drie verschillende soorten massageolie aangeschaft!
Ik zei het al eerder: wat heb ik toch een prachtig vak!

En dan het hoofdstuk Haarverf. Had een dame die haar donkere haren wilde blonderen. Waarschuwde haar om dat vooral niet zelf te doen: je gaat finaal de boot in! Je hebt grote kans dat je haren een onacceptabele oranje kleur krijgen als je zelf aan de slag gaat. Maar nee, ze moest en zou het zelf doen, want ,,de kapper was zo duur.”
Na haar nogmaals te hebben gewaarschuwd kocht ze toch een doos blondeercrème.
,,Oké, dan zijn de gevolgen voor je zelf.”
En daar kwam ze achter….

Een paar uur later was ze weer in de winkel. Met een petje op. Toen ze schoorvoetend het bewuste petje van haar hoofd haalde, kreeg ik het vreselijkste oranje haar te zien wat je je maar voorstellen kunt. Het gaf nog net geen licht!
Goede raad is duur, dus derhalve de Haarkleurdame van L’Oreál gebeld. Hoe lossen we dit op?
Nou, dat werden twee pakken verf à € 15,49.

Tegen zes uur werd ik door de bewuste klant gebeld met de boodschap dat het zaakje weer de juiste kleur had, en de mededeling dat ze in het vervolg mijn advies ter harte zou nemen. Was ze maar naar de kapper gegaan!

Maar gelachen hebben we wél!

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Ziel

“Op het einde van zijn leven, kon mijn vader niet meer communiceren, maar hij kende wel hele stukken poëzie uit het hoofd die hij opzegde terwijl we ze hem voorlazen. Je zag hem dan even weer oplichten. Anderen hebben dat met muziek of schilderkunst. Ik heb het talloze keren zien gebeuren en iedere keer was het diep ontroerend.”

Nicci Gerrard in een interview met Marnix Verplancke.

https://bazarow.com/

(van de redactie)


  • Nieuw

  • Reacties