Computer? In de plomp!

5736-computer-in-de-plomp (Door Corry Gryn)
Heb op mijn vrije middag getracht een computerspelletje te spelen. Getrácht zeg ik.
Tussen het stofzuigen en de wc’s doen met een bak koffie voor/achter (wat is het nu eigenlijk?) de computer gekropen. Lekker eventjes ontspannen!

Níet dus. Eerst moesten er legio updates gedownload worden. Dat duurde al even. Geen nood, dan de keuken maar aanpakken in de tussentijd. Met een tweede bak koffie na een dik half uur weer geprobeerd. Liep telkens die verrékte pagina vast. Krijg je een melding: ’Deze pagina reageert niet. Er wordt naar een oplossing gezocht’.


Joh, écht? Nou, dacht het niet! Anderhalf uur verder was er nog niks opgelost! In mijn wanhoop kreet’ ik: ,,Ik mieter je in de plomp!”
Dat had eventjes het gewenste effect. Eventjes, zeg ik. Na het eerste level ging het weer; ‘Deze pagina reageert niet’.
Sakkerdesakker!

Weer de computer afgesloten. Alle lege flessen in de diverse tassen gedaan (wit bij wit, groen bij groen), papier in een doos, plastic in een zak en de keukentafel van alle plakresten kattenvoer ontdaan.
Eén ding heb je mee als je computer niet wil; je huis knapt er wél van op!

Nog maar weer eens proberen, opnieuw met een (derde) bak koffie. En weer ging het eventjes goed. Tot het derde level dit maal.
Sssshhhh……t!
Afsluiten en boven de wc gedaan. Blinkend schoon; je kon er uit eten! Kleren opgeruimd. Was in de machine gedaan.
Ziezo; vol goede moed maar weer eens de computer opgestart, zonder koffie dit keer. De kranten lezen was geen probleem; alle ellende uit binnen- en buitenland schoot als een speer voorbij.
Zal ik of zal ik niet? Ja, ik zal. En het onding zal óók!

Maar neen, tóch weer te optimistisch geweest. In plaats van een bak koffie naar de drank gegrepen; hier moest een bepaald percentage alcohol aan te pas komen, anders trok ik het niet meer.
,,Ik wil even ontspannen, ja!? Mág ik aub?’’

De hele morgen in de toko gewerkt en nu thuis nog eens. Weer de nodige sores aangehoord en ook geen leuke berichten in de diverse kranten. Een mens kan volgens mij maar een bepaalde hoeveelheid stress verwerken en dan moet ‘ie even ontspannen.
Met een weigerachtige computer valt dat niet mee.

Aan mijn computer kan het niet liggen; de nacht ervoor kon ik niet slapen. Dan kruip ik meestal voor/achter de computer en doe een spelletje. En dat ging die nacht als een trein.
Snoes de poes vindt dat altijd reuze gezellig: ,,Wauw, het vrouwtje is beneden! Let’s partyyyy! Mag ik een snoepje?” En ze holt dan als een idioot de trap op en af en als de achterdeur open staat ook de tuin in.
Gaat de buurt in, op zoek naar haar maatjes. Komt dan ook vaak met een stelletje vriendjes terug, die ze blijkbaar uitgenodigd heeft voor ‘de prak’. Dan komen er drie schaaltjes met eten op de keukenvloer en is het gesmak en geslobber niet van de lucht.
Daarna willen ze alle drie een knuffel en gaan de twee kattenheren en de kattendame liggen slapen.

Zoals gezegd: die nacht liep het als een trein. Het zal waarschijnlijk liggen aan de capaciteit van de kabels in mijn woonplaats, aldus pleegpa. Ik denk dat ’ie gelijk heeft.
Na het avondeten op de bank in slaap gesukkeld (Help! Ik word oud!) en om een uur of elf naar boven vertrokken. Na wéér een documentaire over 11 september 2001 gezien te hebben. (Je blijft er naar kijken, of je nu wilt of niet).

En nu, zeer vroeg in de morgen weer achter/voor de computer gekropen. Eens even zien of het kreng nu wél wil. En het kreng wíl!
Dus pa, je had gelijk!

Vroeger was het toch een stuk eenvoudiger; als je niet slapen kon pakte je gewoon een boek. Die zijn in ruime mate voorradig in mijn huis; de boekenkasten puilen uit!
Maar zelfs ik ben een soort van ‘slaaf’ van de vooruitgang geworden, en zie internet (soms) als dé oplossing. Best wel griezelig….

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

KOPSTOOT

Ziel

“Op het einde van zijn leven, kon mijn vader niet meer communiceren, maar hij kende wel hele stukken poëzie uit het hoofd die hij opzegde terwijl we ze hem voorlazen. Je zag hem dan even weer oplichten. Anderen hebben dat met muziek of schilderkunst. Ik heb het talloze keren zien gebeuren en iedere keer was het diep ontroerend.”

Nicci Gerrard in een interview met Marnix Verplancke.

https://bazarow.com/

(van de redactie)


  • Nieuw

  • Reacties