Korpschef gezocht m/v

5728-korpschef-gezocht-m-v (Door Jim Postma)
Ik sta erover te praten met Adriaan Zijlmans, oud-politieman in hart en nieren. Adriaan citeer ik de krantenkop van het AD van afgelopen zaterdag: ‘Gezocht: m/v voor hondenbaan‘. En daarboven: ‘Minister op zoek naar opvolger van korpschef Gerard Bouwman’.
Adriaan, ad rem als hij is, vraagt mij meteen: ,,Is dat geen leuk baantje voor jou?’’
Met een knipoog antwoord ik: ,,Nee, geef mijn portie maar aan Fikkie!’’


Thuisgekomen zet het gesprek met de oud-politieman mij toch aan het denken. Zo vroeg ik hem naar aanleiding van de vacature: ,,Hoe kan je nou een nieuwe (politie-)piramide bouwen, Bouwman(!), als het fundament van de bouwplaats reeds verrot is?’’
Adriaan gaf mij met deze stelling groot gelijk. Met een schalkse lach vroeg hij nu aan mij: ,,En hoe zou jij dat dan oplossen als nieuwe korpschef?’’

Mijn gesprek zet ik nu op papier met hem voort. ,,Zo zou ik de hele zogenaamde reorganisatie naar een Nationale Politie weer grondig afbreken. Veel te veel hiërarchie en veel te weinig onderlinge communicatie. De nieuwe korpschef moet in het uniform van een wijkagent een tijdje meelopen. Om zo precies te weten hoe de werkvloer eruit ziet. Niet van boven naar beneden, maar dus van beneden naar boven.’’

,,Insgelijks met allerlei andere diensten. Van recherche tot en met verkeerspolitie. Maar dan moeten deze ‘grondtroepen’ wel hun mond durven open te doen. En niet wegkruipen, bang voor hun verdere loopbaan. Dus geen ‘jaknikkers’ maar ‘neeknikkers.’

Dan ‘back to the basis’. Communicatie tussen de 26 landelijke korpsen optimaal maken met optimale uitwisseling van gegevens. Zoals in moordgevallen en andere zware geweldsdelicten. De sfeer in het hele landelijke korps terugbrengen. Waar was Bouwman als boegbeeld bijvoorbeeld tijdens de CAO-onderhandelingen?’’
,,En waar was hij tijdens de recente stakingsacties?’’

Adriaan Zijlmans wist mij daar nog over te vertellen: ,,Ja, daar was hij wel maar op de achtergrond.’’
,,Juist,’’ antwoord ik. ,,In deze specifieke gevallen ga je niet áchter je dienders staan. Maar ga je pontificaal vooraan staan.’’
En het lef hebben om dan tegen dit kabinet te zeggen: ,,Wie aan mijn dienders komt, die komt aan mij!’’
Dat zou Gerard Bouwman zeker hebben gesierd. En niet als een soort van ‘politie-godfather’ optreden in allerlei ‘popi-jopie tv-shows’.

‘Back to the basis’. In plaats van wijkpolitiebureaus te sluiten er zoveel mogelijk weer openen. In clubhuizen en buurtcentra; om kosten te besparen. Wijkagenten zoveel mogelijk weer zichtbaar op straat, in plaats van digitaal.

(Wordt vervolgd)


(Foto politieactie: Compact Media)

Johannes :
Communicatie en archivering is bij de politie sowieso een gehandicaptensport.
Weleens een agent met twee vingers een PV zien tikken? Niet te geloven een aantal jaren geleden de fout gemaakt om een inbraak in de auto aan te gegeven, nou begin er maar nooit aan je zit daar een uur naar een transpirerende tweevingerige koddebeier te kijken.
Nog erger toen ik de volgende dag de rommel in de auto opruimde vond ik een papiertje met een Slavische tekst en een mobiel nummer het kon alleen maar van de dader zijn. Terug naar het bureau konden ze Grrrrr. mijn aangifte niet meer vinden :-(

Of wat te denken van de in Opsporing Verzocht getoonde buit met de vraag "wie herkent deze sieraden?" Laat ik nu denken dat het opsporen van een rechtmatige eigenaar in dit computertijdperk een "wistle of a penny" zou zijn.

Jim voor Korpschef 10 points.

donderdag 08 okt 2015

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Ziel

“Op het einde van zijn leven, kon mijn vader niet meer communiceren, maar hij kende wel hele stukken poëzie uit het hoofd die hij opzegde terwijl we ze hem voorlazen. Je zag hem dan even weer oplichten. Anderen hebben dat met muziek of schilderkunst. Ik heb het talloze keren zien gebeuren en iedere keer was het diep ontroerend.”

Nicci Gerrard in een interview met Marnix Verplancke.

https://bazarow.com/

(van de redactie)


  • Nieuw

  • Reacties