COLUMNS

‘De palingboer’

Café Timmer aan de Oude Binnenweg wordt zo langzamerhand het meest bizarre stamcafeetje van heel Rotterdam. Nooit muziek in de tent, geen gokkasten en een bijzonder oude klantenkring. Zo oud zelfs, dat op de talloze foto’s aan de caféwanden er nu meer dode stamgasten staan afgebeeld, dan levenden. Met bij iedere foto de talloze anekdoten uit het verleden en heel soms nog uit het heden.

Na de crematie vorige week van ‘erelid’ Lex van Stekelenburg (77), zeker 40 jaar stamgast,gonsde het in Timmer wederom van de verhalen.

Lees verder

Nimmer meed ik Timmer (2)

Nog maar even een aantal uitspraken, dialogen en andere conversaties die al jaren in café Timmer worden en werden geho[...]

‘Undercover’

Een politieman heeft het aan de stok met een boze automobilist. Een dagelijks tafereel in heel Rotterdam. Dit keer staa[...]

‘Toverbos’

Het Kralingse Bos zit vol met verrassingen. Elke keer als ik de vijf kilometer eromheen loop, ontdek ik weer iets nieuw[...]

Kip of kop (2)

(vervolg van vorige week) Het nieuws op het platteland gaat vaak veel sneller dan in de grote stad. Inmiddels was[...]

Kip of kop (1)

Op het eiland Goeree Overflakkee ligt een klein paradijsje dat haast niemand nog kent. Gecreëerd in vijf jaar tijd doo[...]

Hanenkam

Aangekomen via de metro bij het Zuidplein loop ik naar de streekbushalte nummer 136 richting Stellendam. Bij de halte t[...]

Nimmer meed ik Timmer

Het moet gezegd worden. Het was Henk Donia die mij als piepjong journalist café Timmer aan de Rotterdamse Oude Binnenw[...]

‘Grijs op reis (2)

(Vervolg van vorige week) Nadat mijn ‘oude heer’ zijn moeder naar de begraafplaats had weggebracht, was uite[...]

‘Grijs gaat op reis’

Zit naast mijn ‘oude heer’ in de volgauto van de begrafenisstoet. Hij, een reus van over de twee meter, handen als [...]

‘Appie Happie’

‘Appie Happie’ Heijn flikt het weer. Advertentiespots met: ’99 aanbiedingen voor 99 cent!’. Verzonnen door een [...]

Social media

KOPSTOOT

Leve onze grote vriend ‘Den Dood’


De zon komt op, op en op. En duikt weer onder.
Al miljarden jaren lang. De zon is eeuwig.
De zon komt op, op en op en duikt weer onder.
Al biljoenen jaren lang. Onze zon is oneindig.

Alleen wij stervelingen
– zij die sterven gaan, groeten U -
leven
geen fractie met duizenden nullen
achter de komma van een seconde.

Zelfs de arme eendagsvlinder
is stukken beter af dan wij.

Na zo’n kleine honderd jaar (in mensenjaren)
is ons leven op. Op is op, nietwaar?
In een flits van een gebroken zonnestraal.

Voor ‘Den Dood’ hoeft niemand meer te vrezen.
Onze ‘Vriend Den Dood’ is de grote bevrijder
van onze aardse, soms helse, kommer en kwel.

Het is ‘Mister en Missis Ouderdom’
die wij moeten vrezen.
Zo geniepig, zo snel,
met al hun gebreken en pijnen.
Geen ontsnappen aan. Voor rijk noch arm.

Hoe ouder en ouder, hoe stokouder,
hoe groter onze angsten.
Om tenslotte als verscheurd perkamentpapier
te verschrompelen
onder die schijnbare meedogenloze,
harteloze koperen ploert.

De mens komt op, op en op.
En duikt weer onder.
Een mensenleven lang.

Zie onze bevrijder.
Leve onze grote vriend ‘Den Dood’.


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties