Muis in huis (1)

5414-muis-in-huis-1 (Door Jim Postma)
Hoera, de lente is dus reeds aangebroken. Na de tweede winter op een rij, waarin er amper sprake was van ‘winterse buien’ of van forse vorst, kunnen de terrassen weer naar buiten. Hoe feestelijk, na al die toch donkere dagen. Vorig jaar, in 2014, werd er gewaarschuwd voor insectenplagen na een van de zachtste winters ooit. Met die insecten bleek het echter in die zomer nogal mee te vallen.


Alleen kwam er eind 2014 en begin van dit jaar een hele andere plaag om de hoek kijken. Namelijk die van een gigantische muizenplaag in het noorden van ons land. Miljoenen muizen overspoelden daar de akkers, met hele grote schade voor de plaatselijke boeren.
Of ze waren overgelopen of niet, maar begin vorige maand, kreeg ik in mijn huis te maken met een bijzonder brutale muis. Of dat er meerdere waren wist ik toen nog niet.

Wel dat ik er steeds eentje zag in mijn keuken, woonkamer en later in mijn slaapkamer. Toen dit brutaaltje eenmaal onder mijn nachtkastje zat te woelen en later zelfs over mijn bed ging lopen, werd het mij echt te gortig. Vrouwen beginnen er van te gillen en ook mannen krijgen het vooral ’s nachts te kwaad.

Zo ook ik. Ik kreeg angstvisioenen dat er een plaag van zou ontstaan in mijn huis. Muizennesten baren per keer zo’n 30 van die kleine ‘schattige’ muisjes. Alleen heb je dan thuis geen leven meer. Dierenpartij of geen Dierenpartij, ik trok de stoute schoenen aan en kwam zo voor ‘muizengif’ bij de drogist aan. Alleen bleken die, inclusief de muizenvallen, geheel te zijn uitverkocht bij de Trekpleister en ’t Kruitvat. Bij een derde drogist tenslotte ving ik eveneens bot. ,,Zou er dan in Rotterdam ook een muizenplaag gaande zijn,’’ was mijn logische vraag.
Graag hoor ik dat alsnog van u.

Ten einde raad ben ik toen in het Oude Noorden naar een dierenspeciaalzaak gegaan. Die hadden alles tegen de muizen gelukkig nog in huis. Een bijzonder aardige verkoper raadde mij ‘Frap muizenkorrels’ aan. Een klein doosje voor 5,50 euro en een grotere voor 12 euro. ,,Doe mij de kleinere maar,’’ sprak ik als een kruidenier. In het doosje bleken thuis gekomen twee zakjes te zitten. Met als opschrift: ‘Zeer snelle werking.’

De volgende dag bleek het al meteen prijs. Mijn ‘brutaaltje’ had ervan gegeten en waarschijnlijk zijn vriendinnetje ook. Maar in plaats van de verlossing, kwamen zij de volgende dag nog harder hongerig terug!

(Wordt vervolgd)

ger pouw :
Pijnlijke en langzame gifdood voor zo'n muis. Neem liever een vangkooitje (zonder klem)en laat het dier in tuin of park los.

donderdag 12 maart 2015

Wim :
Muis het huis uit met de blauwe muizen korrel in drie dagen is het huis muizen vrij.
Leuke diertje maar niet in huis en in de keuken .

woensdag 11 maart 2015

R.Sörensen :
Verheug me er op Jim.

Bij mijn caravan zijn muizen met heel kort staartje: Aardmuizen (soort woelmuis) Schrik me iedere keer te pletter als ze langs mijn voeten schieten.

dinsdag 10 maart 2015

Jim Peter Postma :
Wel dus, beste Ronald, een muis(je) met een staartje.

De mijne, met of zonder staartje, moet dus nog komen!...

dinsdag 10 maart 2015

R.Sörensen :
In de Rözener Manzstraat hadden we op school een muizenplaag. Gemeente legde gif neer en de volgende dag kwamen een paar leerlingen (13-14jr) met een zieltogende muis naar me toe. Logisch ik was hun biologieleraar.
Toen ze weg waren heb ik hem snel met het achtereinde van een aanwijsstok uit zijn lijden verlost. Een uur later kwamen mijn leerlingen vragen waar hun muis was. "Bij de dierenarts natuurlijk"antwoordde ik.
De enige keer in mijn leven dat ik gejokt heb!

dinsdag 10 maart 2015

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Who wants to live forever?


(Op vrijdag 1 februari 2019 publiceerden we deze kopstoot van Jim voor het eerst....)


Hier op ons aller planeet Moeder Aarde

heeft de hele en complete mensheid

op aarde maar één keus:

Or : We learn to live all together,

Or: We will all die together


Take your pick.

There will be absolutely no other way.


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties