Geen plaats in de herberg

5225-geen-plaats-in-de-herberg (Door Jim Postma)
Vlak voor de deur van een van mijn stamcafés staat een surveillancebus van de politie. In de bus geen agenten te zien, noch op straat. ,,Zeker shoarmabroodjes bij de snackbar halen,’’ dacht ik. Maar als ik café Centraal binnenloop staan zij in uniform helemaal achterin de zaak, een vrouw en een man.
Zij zijn in gesprek met een behoorlijk overspannen dame van tussen de veertig en vijftig jaar oud. Ik herkende haar onmiddellijk en ik noem haar hier ‘Nicole’ (schuilnaam). Enige dagen daarvoor was ik bij haar aan tafel gaan zitten en leerde zodoende iets over haar achtergrond.


Nicole zwierf al zo’n twee weken langs de straten met dekbed, kussen en zware boodschappentas. Zij was als de zoveelste haar woning uitgezet. Nicole had ruzie met haar woningcorporatie, die zij van alle kwaad beticht. Sinds die tijd leefde de vrouw als een dakloze in portieken of in de buurt van geparkeerde auto’s. Overdag tot ver in de avond vertoefde zij noodgedwongen in cafés om maar van de straat te zijn. Alcohol dronk zij niet, alleen koffie en limonade. Nicole maakte daarbij een zeer depressieve indruk. Reden voor andere caféhouders haar de verdere toegang te weigeren.

In tegenstelling tot Anneke, de uitbaatster van café Centraal. Samen met haar Frans had zij zich liefdevol over Nicole ontfermd. Net als overigens andere sociaal voelende stamgasten. Ten einde raad had Anneke nu de politie gebeld om opvang voor haar te regelen. Eerder had de uitbaatster dit zelf bij allerlei instanties geprobeerd. Tevergeefs.
Inmiddels is het gesprek met Nicole en Anneke met de beide agenten ietwat uit de hand gelopen. Anneke: Tegen de politie zei ik, ,,wat erg hè dat dit mens hier al zo lang zit.’ Antwoordde die politieman: ,,Wat erg is, is dat je in zo’n vliegtuig zit,’’ doelende op een herdenkingsdienst voor de MH17-slachtoffers die op dat moment plaatsvond. Maar dat wisten wij niet. Politieman: ,,Jullie zouden ook een minuut stilte moeten houden!’’

Anneke: ,,Ik heb jullie gebeld om deze vrouw te helpen.’’ Intussen stak Nicole uit pure zenuwen in die ruziesfeer een sigaret op. Toen zei de politieman: ,,En hoe zit het hier dan met het rookverbod?!’’
Anneke ontplofte nu zowat. De politie-agenten liepen hierna onverrichter zaken, geïrriteerd de deur uit. Ook zij konden telefonisch nergens opvang vinden voor Nicole.

Huilend bleef zij achter, constant in zichzelf pratend achter het beslagen caféraam.


johan :
Diep en diep triest. Dat krijg je als barmhartigheid nog ver te zoeken is behalve.....voor ........... (u mag dat zelf op de stippelijntjes invullen)

dinsdag 25 nov 2014

Jim Peter Postma :
Na dit drama met de politie ('geen opvang, eindeloze wachtlijsten, dan houdt het op', aldus de agenten zelf), hebben de café-eigenaren van Centraal ten einde raad een hotelkamertje voor haar geboekt tegen 50 euro per nacht (betaald door de café-eigenaren). Daar heeft zij de hele avond, nacht en dag geslapen van pure emotionele uitputting. Daarna de straat weer op, zal proberen haar te blijven volgen. In de hoop van alsnog een 'happy end' met de zogenaamde feestdagen in aankomst.

woensdag 19 nov 2014

Wim :
Tja hoe het zit met die ongelukkige dame Nicole wordt niet vermeld,maar daar van af gezien;zal de kreet EIGEN VOLK EERST maar is gemeen goed moeten worden onder de echte Hollanders/Nederlanders.

Ach en de politie daar hoeft men niets van te verwachten dan mee genomen worden om niks in deze fantastische rechtstaat;wanneer wordt men is wakker.

woensdag 19 nov 2014

Johannes :
Verdomme Jim je bent veel te vroeg met je kerstverhaal ik moet de surprises voor Sinterklaas nog maken.

De reden van het ongewild dakloos zijn van deze Nicole wordt mij niet duidelijk, triest gevalletje "tussen wal en schip" denk ik. Ik hoop dat er nog wel een happy end aan dit verhaal komt.
Maar hoezo geen opvang?
Nog onlangs vroeg PvdA'er Fatima Talbi van PvdA Rotterdam aan Aboutaleb om Bed - Bad - Brood voor uitgeprocedeerde asielzoeker. Daar krijg je in de raad dus meer handen voor op elkaar dan BBB voor het eigen volk :-(
Wat is er mis in onze stad dat niemand binnen de Gemeente Rotterdam zich nog verantwoordelijk voelt voor zorg aan de eigen bevolking, n.b. een wettelijke plicht voor iedere gemeente.

Wordt het niet eens tijd voor een grote schoonmaak in de politiek?

dinsdag 18 nov 2014

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Aforismen 4 (en slot): Desiderius Erasmus (circa 1466-1536)


(Door Kees Versteeg)

Frans Timmermans en Mark Rutte zijn de winnaars van de Europese verkiezingen. Je zou hun triomf een lichte comeback van de ‘floor managers’ kunnen noemen. Floor managers zijn bestuurders die macht hebben in de vorm van bevoegdheden en budgetten, en die in een gezond politiek systeem in hoofdlijnen aangestuurd worden door ‘cloud managers’, schrijvers en filosofen, die verantwoording dragen voor het uitdenken van De Ideeën – het geestelijk geraamte van een samenleving. Een volwaardig systeem kent denkers en doeners. Denkers en doeners horen bij elkaar als scheten en bruine bonen.

Maar ons politiek systeem is niet gezond. Sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 en de verschijning van het essay ‘Het einde van de geschiedenis’ van Francis Fukuyama, stuiten de denkers op de hoon van de uitvoerende macht. Ze zouden niet meer nodig zijn. Een Amerikaans type burgerlijk liberalisme zou de wereldgeschiedenis hebben gewonnen. ‘Wie een visie heeft, moet op zoek naar een oogarts’, smaalde Mark Rutte herhaaldelijk. Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel.

Ook Thierry Baudet, een beginnende cloud manager, beginnend want nog zonder serieuze oplossingen maar wel met begrip van de diepe crisis waarin Europa zich bevindt, leed een nederlaag, zij het een lichte. Terecht. We moeten de Europese Unie hervormen, niet verwerpen.

We zijn nog steeds in het voorspel. De roep om cloud managers zal steeds luider gaan klinken. Want dit Europa lijkt nog het meest op de Herald of Free Enterprise, de veerboot die wegvoer van de kade met de boegdeuren nog wijd open. De Britse premier Theresa May, die vandaag haar aftreden bekend maakte, kan erover meepraten. Ook de Tories lijken een zinkend schip, net als Labour trouwens.

Een andere cloud manager die ooit werd afgetroefd door de gevestigde macht, was Erasmus. De katholieke kerk – Het Kartel van de Middeleeuwen – stond hem in de weg. Maar hij deed een lovenswaardige poging om de kerk humaner te maken, en dat in schitterende taal.

De Heilige Geest is neergedaald in de gedaante van een duif, niet als een adelaar of havik.

Niets is goedkoper dan om zich van de ernstigste levensvragen met een dooddoener af te maken.

Men moet het huwelijk eerbiedigen, zolang het nog maar een vagevuur is, maar het ontbinden als het een hel wordt.

Wat een plompe geest! Ik vermoed dat het een Hollander was.

  • Nieuw

  • Reacties