Razzia ’44

5205-razzia-44 (Door Jim Postma)
Recent las ik dat het zoveelste boek over de Tweede Wereldoorlog is uitgekomen, ditmaal over de ‘Razzia van Rotterdam’ in november 1944. Toch is juist deze zwarte bladzijde in de geschiedenis van onze stad vaak onderbelicht gebleven. Rotterdams auteur Herman Romer heeft over die hele oorlog, voornamelijk over Rotterdam, zowat zijn levenswerk gemaakt in talloze publicaties. De Rotterdamse Razzia was daarin een hoofdstuk apart. Maar nog steeds veel te weinig.


Reden, lijkt mij, om over die duistere periode alsnog een goede documentaire-speelfilm te maken. Met mijn vader (wijlen in 1993) in een van de hoofdrollen. Als een van de weinigen wist hij op een spectaculaire manier aan deze razzia te ontsnappen… Daarover later meer.

De Razzia van Rotterdam op 10 en 11 november 1944 is de grootste razzia die de Duitse bezetter ooit heeft gehouden. Van de 70.000 Rotterdamse en Schiedamse mannen tussen de 17 en 40 jaar zijn er ongeveer 52.000 weggevoerd. In die tijd was dat zo’n 80 procent van alle Rotterdamse mannen in deze leeftijdsgroep. Onder de codenaam ‘Aktion Rosenstock’ werden op de avond van 9 november 8.000 Duitse soldaten ingezet.

In die operatie bezetten zij alle belangrijke bruggen en pleinen in de stad. Het telefoonverkeer werd afgesloten en tienduizenden pamfletten werden verspreid. De razzia zelf werd straat voor straat en huis voor huis uitgevoerd. Ontsnappen was nauwelijks mogelijk.
In die pamfletten stond onder meer ‘op bevel der Duitse Weermacht’:
- Alle mannen in de leeftijd van 17 tot en met 40 jaar moeten onmiddellijk met de voorgeschreven uitrusting op straat gaan staan.

Aan alle bewoners der gemeente is het verboden hun woonplaats te verlaten. Op hen, die pogen te ontvluchten of weerstand te bieden, zal worden geschoten’, aldus het pamflet.
Zo werden de Rotterdamse en Schiedamse mannen onder bedreiging van (machine)geweren op diverse locaties, waaronder stadion Feyenoord, samengebracht. Zo’n 20.000 van hen vertrokken te voet richting Utrecht.
Nog eens 20.000 werden per rijnaak vanuit de Waalhaven afgevoerd en zo’n 10.000 vertrokken per trein. Bij het station in Haarlem wisten enkelen van de ‘dwangarbeiders voor Duitsland’ te ontsnappen. Ten minste één Rotterdammer werd hier doodgeschoten, daarna nog vijf in Wezep.

In Duitsland zelf werden de weggevoerde mannen in barakkenkampen ondergebracht, terwijl er in die periode dagelijks geallieerde bombardementen op Duitse steden werden uitgevoerd. Daardoor kwamen zo’n 29.000 Nederlandse dwangarbeiders om het leven, waarvan 410 uit Rotterdam. Hierbij waren twee ooms van mij, broers van moederskant.

En nu dus op die avond van de razzia op 9 november stond mijn vader met zijn handen in de lucht tegen een lantaarnpaal in de buurt van de Waalhaven. Hij had geprobeerd te ontsnappen. Twee machinegeweren van Duitse soldaten waren op hem gericht.

(Wordt vervolgd)


Rob Timmer :
Er was zelfs ook een razzia in 1942. Maar de grootste razzia in de tweede wereldoorlog was op 10 en 11 november 1944 in Rotterdam en Schiedam.

maandag 17 nov 2014

Henk :
Razzia was toch in 1943 ?

maandag 17 nov 2014

Hans Roodenburg :
Nog een aanvulling. Mijn oudste neef kwam in maart 1945 in Berlijn om het leven toen hij vanuit zijn schuilkelder samen met een oudere man uit zijn straat ging kijken of de kust na een reeks bombardementen van de Amerikanen veilig was. Er kwam echte nog een golf bommen waardoor hij en de Duitser omkwam. Mijn oudste oom kreeg dat via het Rode Kruis te horen. Een triest verhaal dus.

vrijdag 14 nov 2014

Hans Roodenburg :
Ik heb in 2013 voor De Oud-Rotterdammer een verhaal gemaakt over mijn oudste neef, die als kapper in Berlijn werkte. Ik dacht eerst dat hij 'vrijwilliger' (dus fout in de oorlog) was, maar dankzij zijn jongste zus is gebleken dat hij op die manier probeerde te voorkomen dat hij in een Duitse munitiefabriek moest werken. Dan maar liever als herenkapper naar Berlijn. In het verhaal stond ook dat mijn oom (de oudste broer van mijn vader; hij was al boven de 50 en hoefde niet in Duistland te werken) zei dat in zijn huis difterie heerste. De Duitse razziasoldaten waren als de dood voor besmettingen en gingen aan het huis van mijn oom in Rotterdam-zuid voorbij. Ternauwernood zijn dus mijn neven destijds aan de razzia's ontsnapt.

vrijdag 14 nov 2014

Michiel :
"Van de geschiedenis kan men leren". Maar helaas het enige wat we als "mens" daarvan hebben geleerd is dat we niets geleerd hebben. Onze geschiedenis laat zien dat als we slechts zelf-interesse hebben en dat het met de "mens" niet goed gaat. We hebben in Europa sinds 1088 universiteiten. Met allerlei faculteiten. Van die universiteiten hebben we in Europa in de afgelopen 926 jaren geen enkel voordeel gehad als "mensheid". Als voorbeeld, kijk naar onze economie, met al die afgestudeerde "economen" zijn we vandaag aan de dag nog niet in staat om het budget van een stad als Rotterdam te beheersen. Als ik kijk naar onze samenleving, wat hebben we geleerd van onze "menselijke" geschiedenis. Hebben we nu : Vrijheid? Vertrouwen? Vrede? Gelijkheid? Welvaart? Welzijn? Respect? Verantwoordelijkheid? Niets van dat alles!!! We hebben mooie woorden maar de juiste intentie en de daden ontbreken. Natuurlijk is het goed om te weten van onze verleden, maar veel belangrijker is wat we als "mens" ermee doen.

maandag 10 nov 2014

Hans van den Bos :
Natuurlijk is de aandacht op wat er nu gebeurd in de wereld zeer belangrijk, maar Wim heeft waarschijnlijk nooit gehoord van de uitdrukking ''Van de geschiedenis kan men leren''. Een van de mooiste boeken van de 20e eeuw is het boek van George Orwell - 1984. Hierin beschrijft Orwell hoe het is als men zijn geschiedenis laat verdwijnen. Goed zo Jim Postma, ik ben in afwachting van de rest van je verhaal. Mijn vader was een van hen. Gelukkig kwam hij samen met zijn broer, wandelend vanuit Hamburg, in 45 terug in Rotterdam.

donderdag 06 nov 2014

Wim :
Allemaal heel erg wat er pak weg zo,n 70 jaar geleden is gebeurd maar het is geschiedenis;beter de aandacht richten op wat in het Midden Oosten plaatsvindt;het hier en nu dus.

dinsdag 04 nov 2014

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Aforismen 4 (en slot): Desiderius Erasmus (circa 1466-1536)


(Door Kees Versteeg)

Frans Timmermans en Mark Rutte zijn de winnaars van de Europese verkiezingen. Je zou hun triomf een lichte comeback van de ‘floor managers’ kunnen noemen. Floor managers zijn bestuurders die macht hebben in de vorm van bevoegdheden en budgetten, en die in een gezond politiek systeem in hoofdlijnen aangestuurd worden door ‘cloud managers’, schrijvers en filosofen, die verantwoording dragen voor het uitdenken van De Ideeën – het geestelijk geraamte van een samenleving. Een volwaardig systeem kent denkers en doeners. Denkers en doeners horen bij elkaar als scheten en bruine bonen.

Maar ons politiek systeem is niet gezond. Sinds de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1989 en de verschijning van het essay ‘Het einde van de geschiedenis’ van Francis Fukuyama, stuiten de denkers op de hoon van de uitvoerende macht. Ze zouden niet meer nodig zijn. Een Amerikaans type burgerlijk liberalisme zou de wereldgeschiedenis hebben gewonnen. ‘Wie een visie heeft, moet op zoek naar een oogarts’, smaalde Mark Rutte herhaaldelijk. Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel.

Ook Thierry Baudet, een beginnende cloud manager, beginnend want nog zonder serieuze oplossingen maar wel met begrip van de diepe crisis waarin Europa zich bevindt, leed een nederlaag, zij het een lichte. Terecht. We moeten de Europese Unie hervormen, niet verwerpen.

We zijn nog steeds in het voorspel. De roep om cloud managers zal steeds luider gaan klinken. Want dit Europa lijkt nog het meest op de Herald of Free Enterprise, de veerboot die wegvoer van de kade met de boegdeuren nog wijd open. De Britse premier Theresa May, die vandaag haar aftreden bekend maakte, kan erover meepraten. Ook de Tories lijken een zinkend schip, net als Labour trouwens.

Een andere cloud manager die ooit werd afgetroefd door de gevestigde macht, was Erasmus. De katholieke kerk – Het Kartel van de Middeleeuwen – stond hem in de weg. Maar hij deed een lovenswaardige poging om de kerk humaner te maken, en dat in schitterende taal.

De Heilige Geest is neergedaald in de gedaante van een duif, niet als een adelaar of havik.

Niets is goedkoper dan om zich van de ernstigste levensvragen met een dooddoener af te maken.

Men moet het huwelijk eerbiedigen, zolang het nog maar een vagevuur is, maar het ontbinden als het een hel wordt.

Wat een plompe geest! Ik vermoed dat het een Hollander was.

  • Nieuw

  • Reacties