COLUMNS

'Love Me Do'

3877-love-me-do
(Door Geert-Jan Laan)

De datum 5 oktober 1962 staat bij mijn weten niet als bijzonder in de geschiedenis-boeken. De wereld was overzichtelijk in de zin dat Europa was verdeeld in twee blokken. De Cuba crisis moest nog komen. Ik woonde in die tijd in Londen.

Daar ging die dag de eerste James Bond film Dr. No in première. Zowel in Londen als in het Rotterdam waar ik was opgegroeid heerste nog overwegend het strikte fatsoen in de verhouding tussen bijvoorbeeld jongens en meisjes. In ieder geval werd gedaan alsof, al hadden mijn ouders het boek ‘Het sexuele leven van de mens’ in de boekenkast staan, maar wel op de bovenste plank.

Alleen een paar honderd jongelui in Liverpool en omgeving namen kennis van het feit dat een lokaal bandje, genaamd The Beatles het eerste plaatje met als titel ‘Love Me Do’ uitbracht. De Britse Daily Mail, waaraan ik een deel van deze gegevens ontleen, weet eveneens te melden dat ieder van de vijf Beatles een vijfde deel van een penny zou krijgen voor iedere verkochte plaat. Dat kreeg hun manager Brian Epstein ook. Om rond te komen moest de band ook nog optreden op een landbouwtentoonstelling in de buurt van Liverpool.

Uiteindelijk bereikte de plaat nummer 17 in de Britse top twintig. Pas hun volgende plaat ‘Please Please Me’ zou naar de top schieten in de hele westelijke wereld.

Vrijwel niemand had in de gaten welke ingrijpende veranderingen in het persoonlijk leven met de komst van The Beatles zijn begonnen. De zuinige jaren vijftig waren wel zo’n beetje voorbij. Het particuliere autobezit nam toe. In Nederland veel Volkswagens en Opels, in Engeland de Mini’s, de Morrissen en de Cortina’s.

Maar meisjes gingen vaak nog naar de Huishoudschool of naar de MMS, de Meisjes HBS. Je zag er nog maar weinig op de universiteit. In Londen waren wel al veel aupairmeisjes. Zij kwamen uit Spanje, Frankrijk, Duitsland en Nederland.

Twee avonden in de week hadden zij vrij. De ene avond kregen zij cursus bij The British Council in Hannoverstreet vlak bij Oxford Circus in Londen. Ging het goed dan behaalden zij het ‘Cambridge Lower Certificate of English’. De andere vrije avond was de zaterdagavond.

Dan was er de British Council Dance Evening. Het was daar dat ik voor het eerst een liedje van The Beatles hoorde. Het viel mij op toen de charismatische jonge advocaat Eric Crowther, hij werd later een hoge rechter, als een soort DJ voor het eerst iets van The Beatles opzette.

Vooral de uit West-Europa, maar ook uit het land dat nu Iran heet, afkomstige meisjes bestormden de dansvloer. Met een knipoog naar de mannelijke aanwezigen zette hij een half uur later hetzelfde muziekje op onder de woorden: ,,Next dance will be a lady’s invitation dance.” Met andere woorden de meisjes moesten je vragen. Die Beatles hadden wel wat. Maar toen ik in 1967 als jong journalist in Delft de LP ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ kocht was ik echt verkocht. Vooral het nummer ‘She’s leaving home’ over een jonge vrouw die haar uiterst burgerlijke ouders verliet voor een autohandelaar sprak mij, in mijn toenmalige omstandigheden, bijzonder aan.

Er werd veel gerookt, maar weinig gezopen. Verdovende middelen waren alleen bekend bij de hogere klassen en nog al wat mensen in de medische stand.

In Londens Carnaby Street kwamen de eerste winkels waar kleurige kleding werd verkocht. Bij jonge mensen verdween het grijs, het zwart en vooral het bruin. Hoewel de pil het jaar daarvoor beschikbaar kwam werden ze door huisartsen meestal alleen aan getrouwde of in ieder geval verloofde vrouwen ter beschikking gesteld.

Toen de vriendin van John Lennon (Cynthia) in juni 1963 zwanger bleek te zijn trouwden zij onmiddellijk. Alleen vanwege de grote marktwaarde van het ‘feit’ dat The Beatles vrijgezel waren werd dat nog een jaar geheim gehouden. Maar ook in Nederland waren er in die tijd ‘motjes’ genoeg op het Stadhuis.

Lees verder

‘De plofkip’

3949-de-plofkip
(Door Jim Postma)
Mijn buurman Ruud komt opgewonden de verkeersweg overgestoken, richting ons terrasje. Daar zitten wij met vijf man wat [...]

Nimmer meed ik Timmer (3)

3876-nimmer-meed-ik-timmer-3
(Door Geert-Jan Laan)
Op 28 februari 1989 werd mijn oudste zoon Michiel 20. Hij vierde die verjaardag op een zaterdagmiddag op zijn nieuwe ka[...]

‘Ik val aan…’

3945-ik-val-aan
(Door Jim Postma)
Naarmate je leeftijd stijgt, nemen begrafenissen en crematies om je heen toe. Vorige week vertelde ik dat een oude beke[...]

‘De palingboer’

Café Timmer aan de Oude Binnenweg wordt zo langzamerhand het meest bizarre stamcafeetje van heel Rotterdam. Nooit muzi[...]

Nimmer meed ik Timmer (2)

Nog maar even een aantal uitspraken, dialogen en andere conversaties die al jaren in café Timmer worden en werden geho[...]

‘Undercover’

Een politieman heeft het aan de stok met een boze automobilist. Een dagelijks tafereel in heel Rotterdam. Dit keer staa[...]

‘Toverbos’

Het Kralingse Bos zit vol met verrassingen. Elke keer als ik de vijf kilometer eromheen loop, ontdek ik weer iets nieuw[...]

Kip of kop (2)

(vervolg van vorige week) Het nieuws op het platteland gaat vaak veel sneller dan in de grote stad. Inmiddels was[...]

Kip of kop (1)

Op het eiland Goeree Overflakkee ligt een klein paradijsje dat haast niemand nog kent. Gecreëerd in vijf jaar tijd doo[...]

Hanenkam

Aangekomen via de metro bij het Zuidplein loop ik naar de streekbushalte nummer 136 richting Stellendam. Bij de halte t[...]

Social media

KOPSTOOT

Uw eigen grafschrift


Verzin uw eigen grafschrift voordat

anderen dit voor u gaan doen

Alsof het uw laatste wens is en in

Kopstoot zo wordt vastgelegd


Enkele voorbeelden, mijn goede oma

sprak lang voor haar dood de wens:


‘Hier ligt Nel, naar genoegen genoten’


Mijn moeder Maria had bij leven en

welzijn al lang de volgende bedacht:


‘O, horizon, o, horizon

en altijd zal ik je tegenkomen’


En aldus geschiedde dus op haar steen


Over de mijne twijfel ik nog tussen:


‘Eindelijk rust in de tent’

Of

‘De laatste ronde!’



Jim Postma

  • Nieuw

  • Reacties