‘t Kleine mannetje


5065-t-kleine-mannetje (Door Jim Postma)

In het Engels bestaan van die prachtig mooie filosofische spreekwoorden. Zoals deze: ‘I cried because I had no shoes until I saw a man who had no feet’. (‘Ik huilde omdat ik geen schoenen had. Totdat ik een man zag zonder voeten.’).

Hieraan moest ik sterk denken toen ik het verhaal hoorde over ‘het kleine mannetje’. En of dit nu waar gebeurd is of niet, zoveel pech onderweg kom je maar zelden tegen. Een troost voor een ieder die denkt ongelukkig te zijn. Want ergens op de wereld is er altijd wel eentje die er veel slechter aan toe is.


Zoals dus ons kleine mannetje. Hij loopt ons buurtcafeetje binnen vlakbij het Centraal Station. Met zijn 1.40 meter hoogte klimt hij moeizaam op de barkruk met net zijn hoofd boven de toog. Hij bestelt een klein biertje. Wat hij niet ziet is dat er plotseling een reus van een vent achter hem gaat staan. Net voordat het kleine mannetje zijn biertje kan pakken, grist de reus het fluitje voor zijn neus weg. De twee meter lange man slurpt het in twee slokken naar binnen. Het lege glas zet hij, bulderend van de lach, demonstratief voor de kleine man.
Die kijkt verschrikt op en ziet voor het eerst de lachende reus. Het kleine mannetje barst vervolgens in tranen uit. ,,Nou,’’ zegt de reus, ,,het was maar een geintje hoor. Je krijgt van mij zo een nieuwe.’’

,,Nee,’’ roept het mannetje, ,,jij begrijpt het niet. Als jou was overkomen wat mij zojuist is overkomen, dan begin jij ook te janken,’’ schreeuwt hij kwaad tot de reus. Hij vervolgt: ,,Eerst loopt mijn vrouw bij mij weg, neemt mijn hele inboedel en mijn laatste spaarcenten mee. Kom ik door al dat gelazer twee uur te laat op mijn werk, word ik op staande voet ontslagen.
Daarna ga ik naar het Centraal Station om mij voor de trein te gooien. Komt die trein denderend aan, pakt die op het laatste moment een wissel. Vervolgens zie ik op het spoor een stuk touw, doe het om mijn nek en gooi het over een balustrade heen. Ik spring er vanaf, breekt die balk doormidden.

En nu kom ik met mijn laatste centjes hier een biertje kopen. Heb ik zojuist mijn glas volgegooid met vergif. En nu drink jij het nog op ook!’’

arjen postma :
Een variant op dit thema(1) is de man die terugkomt op Schiphol
en daar door een kennis wordt ontvangen. Bereidt je op het ergste voor zegt die. Je vrouw is er met een ander vandoor. Je bent ontslagen,
je auto is gestolen en je huis afgebrand. Is er dan helemaal niets
positief te melden vraagt de eerste. Kawel je HIV test!

(2) Een man staat op de Brienenoord brug klaar om er van af te springen
gezien alle bovenstaande ellende. Vlak voor dat hij springt verschijnt
ineens Sinterklaas en vraagt wat is er hier aan de hand. Deze vertelt
zijn droevige verhaal waarop Sinterklaas zegt ik kan zorgen dat alles
wordt teruggedraaid maar dan moet je me wel even pijpen.

Verschrikt kijkt de man bij dit onzedelijke voorstel op maar besluit
uiteindelijk er toch maar op in te gaan. Na die daad gebeurt er echter niets waarop de man zijn beklag bij de Sint doet. Die zegt hoe oud ben jij eigenlijk. 51 zegt die. En geloof jij dan nog in mij!?

maandag 14 jul 2014

R.Sörensen :
Doet me denken aan die man die in de trein zit met eeen hard schreeuwende duidelijk niet 100% jonge man, die hij met moeite in bewang houdt.
"Mijn zoon" zegt hij tegen de conducteur. "Valt niet mee meneer" antwoord die. "Dat is mijn dochter "zegt de man en wijst op een dertienjarig meisje "zwanger van een onbekende" en in de bagagewagen ligt mijn vrouw in haar kist" vervolgt hij. "Het leven heeft u zwaar getroffen zegt de conducteur""Maar het is nog niet alles "zegt de man zuchtend.
"Ben met het hele zooitje in de verkeerde trein gestapt!"

woensdag 09 jul 2014

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Uw eigen grafschrift


Verzin uw eigen grafschrift voordat

anderen dit voor u gaan doen

Alsof het uw laatste wens is en in

Kopstoot zo wordt vastgelegd


Enkele voorbeelden, mijn goede oma

sprak lang voor haar dood de wens:


‘Hier ligt Nel, naar genoegen genoten’


Mijn moeder Maria had bij leven en

welzijn al lang de volgende bedacht:


‘O, horizon, o, horizon

en altijd zal ik je tegenkomen’


En aldus geschiedde dus op haar steen


Over de mijne twijfel ik nog tussen:


‘Eindelijk rust in de tent’

Of

‘De laatste ronde!’



Jim Postma

  • Nieuw

  • Reacties