Voorzienigheid (1)

5035-voorzienigheid-1 (Door Jim Postma)

Soms kan je iets zien, of voelen aankomen zonder nu direct helderziende te zijn. Maar op het moment dat het ook daadwerkelijk gebeurt ben je vaak te laat om in te grijpen.
Zo loopt voor het terras van café Centraal een man van in de vijftig te ijsberen met een telefoon tegen zijn oor. Voor de vijfde keer hoor ik hem roepen: ,,Waar blijf je nou?’’ Hij is niet bepaalt ‘moeders mooiste’ met zijn donkerbruine hoornen bril en ietwat scheve bobbelige neus. Ik zit binnen mijn gebruikelijke kranten te lezen. Buiten regent het pijpenstelen.


Dan zie ik de ‘ijsbeer’ ineens oversteken in de drukke winkelstraat en hij verdwijnt uit mijn gezichtsveld. Om enkele minuten later terug te keren met een rollator waarachter een stokoude man voetje voor voetje schuifelt. De hoornen bril duwt hem van achteren zachtjes naar voren. Een hachelijke operatie met al dat verkeer om hen heen. Als ze uiteindelijk bij god's gratie de overkant halen, zie ik de klunzigheid van de begeleider. Hij laat de oude man, zeker eind tachtig of zelfs begin negentig, met de rollator tegen een paar terrasstoelen aanrijden.
De vijftiger wil de ‘oude’ daar parkeren terwijl het nog volop regent. Ik loop naar buiten en duw de ‘kluns’ zachtjes naar achteren en neem de grijsaard van hem over. Inmiddels is de bezorgde barkeeper Patricia gearriveerd en samen helpen wij hem op een houten caféstoel op een droog plekje. Zijn voormalige begeleider kijkt ernaar met zijn twee spreekwoordelijke linkerhanden.

Als Patricia en ik de oude man haast op de stoel hebben gehesen mompelt hij iets van: ,,Dat zit ook niet lekker.’’ Hij is geheel buiten adem, zelfs een beetje duizelig van de ‘grote oversteek’ in de winkelstraat. Barkeeper Patricia brengt hem een kopje koffie en een glaasje water. Daar knapt hij snel van op. Zijn begeleider gaat er nu vandoor onder de belofte dat hij terugkomt met een auto om hem op te halen. ,,Maar dat kan even duren, want mijn accu doet het niet.’’
Nu zit ik achter de hoogbejaarde man en hou hem in de gaten. ,,Dat zit niet lekker,’’ hoorde ik hem nog namompelen. Na zo’n tien minuten is alles nog goed met hem en ik vertrek hoognodig naar de wc. En ja hoor, of ik het aan mijn water voelde, na mijn terugkomst kukelt hij voorover en valt keihard op de straattegels. Ik was net te laat om hem op te vangen. Zijn gezicht, handen en knieën zitten onder het bloed. Hij beweegt nog amper.

(Wordt vervolgd)

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Rotterdam, USA



Ons Rotterdam is niet het enige Rotterdam. Ook Amerika heeft zijn Rotterdam: een stadje in Schenectady County in de staat New York. Amerikanen kennen het verschil tussen ‘cities’ en de kleinere ‘towns’. Rotterdam is een town van zo’n 30.000 inwoners, op zo’n drie uur rijden van de stad New York.

The Daily Gazette is het lokale medium. Een onafhankelijk dagblad, in eigen beheer uitgegeven sinds 1884. Respect dus.

Wat gebeurde er afgelopen maand zoal in Rotterdam, USA? Niet veel, om eerlijk te zijn. Er woedde een brand waarbij twee brandweerlieden gewond raakten. Een wandelaar raakte met zijn hond te water in de Mohawk River. Een energieneutraal appartementencomplex werd geopend. Een man die zijn computer liet repareren werd ontmaskerd als verzamelaar van kinderporno. Nee, Rotterdam (USA) zou zo maar een rustige buitenwijk van Rotterdam (The Netherlands) kunnen zijn.

Maar je weet: het is Amerika, dus er moet iets zijn. Something bigger.

De achtertuinen dus. Die noemen ze daar de ‘rear yard’. Het incidentele bericht in onze lokale media dat er een vos is gesignaleerd in een Hillegersbergse tuin, heeft een Amerikaanse tegenhanger. De Daily Gazette meldt dat er een zwarte beer werd gesignaleerd in een boom in de rear yard van 1325 Lawn Avenue. De ‘fire brigade’ en de ‘state police’ gingen er meteen op af. De beer werd verdoofd en toen hij na enkele minuten stoned de boom uitgleed werd hij gevangen. Het bleek een vrouwtje van ruim 20 jaar oud en ze woog 175 pounds - 80 kilo. Ze raakte niet gewond en werd weer uitgezet in het wild. Zoals het hoort dus, heel beschaafd. De conclusie is duidelijk: Rotterdam, USA is een soort Hillegersberg. Maar dan bigger. Ofte wel: Hillegersberg, USA.

(door Kees Versteeg)

Met dank aan:
https://dailygazette.com/

Foto: ©wikipedia.org


  • Nieuw

  • Reacties