Voorzienigheid (1)

5035-voorzienigheid-1 (Door Jim Postma)

Soms kan je iets zien, of voelen aankomen zonder nu direct helderziende te zijn. Maar op het moment dat het ook daadwerkelijk gebeurt ben je vaak te laat om in te grijpen.
Zo loopt voor het terras van café Centraal een man van in de vijftig te ijsberen met een telefoon tegen zijn oor. Voor de vijfde keer hoor ik hem roepen: ,,Waar blijf je nou?’’ Hij is niet bepaalt ‘moeders mooiste’ met zijn donkerbruine hoornen bril en ietwat scheve bobbelige neus. Ik zit binnen mijn gebruikelijke kranten te lezen. Buiten regent het pijpenstelen.


Dan zie ik de ‘ijsbeer’ ineens oversteken in de drukke winkelstraat en hij verdwijnt uit mijn gezichtsveld. Om enkele minuten later terug te keren met een rollator waarachter een stokoude man voetje voor voetje schuifelt. De hoornen bril duwt hem van achteren zachtjes naar voren. Een hachelijke operatie met al dat verkeer om hen heen. Als ze uiteindelijk bij god's gratie de overkant halen, zie ik de klunzigheid van de begeleider. Hij laat de oude man, zeker eind tachtig of zelfs begin negentig, met de rollator tegen een paar terrasstoelen aanrijden.
De vijftiger wil de ‘oude’ daar parkeren terwijl het nog volop regent. Ik loop naar buiten en duw de ‘kluns’ zachtjes naar achteren en neem de grijsaard van hem over. Inmiddels is de bezorgde barkeeper Patricia gearriveerd en samen helpen wij hem op een houten caféstoel op een droog plekje. Zijn voormalige begeleider kijkt ernaar met zijn twee spreekwoordelijke linkerhanden.

Als Patricia en ik de oude man haast op de stoel hebben gehesen mompelt hij iets van: ,,Dat zit ook niet lekker.’’ Hij is geheel buiten adem, zelfs een beetje duizelig van de ‘grote oversteek’ in de winkelstraat. Barkeeper Patricia brengt hem een kopje koffie en een glaasje water. Daar knapt hij snel van op. Zijn begeleider gaat er nu vandoor onder de belofte dat hij terugkomt met een auto om hem op te halen. ,,Maar dat kan even duren, want mijn accu doet het niet.’’
Nu zit ik achter de hoogbejaarde man en hou hem in de gaten. ,,Dat zit niet lekker,’’ hoorde ik hem nog namompelen. Na zo’n tien minuten is alles nog goed met hem en ik vertrek hoognodig naar de wc. En ja hoor, of ik het aan mijn water voelde, na mijn terugkomst kukelt hij voorover en valt keihard op de straattegels. Ik was net te laat om hem op te vangen. Zijn gezicht, handen en knieën zitten onder het bloed. Hij beweegt nog amper.

(Wordt vervolgd)

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

De sloopkogels van de Internationale

(door Kees Versteeg)


De brand in de Notre-Dame deed me ineens terugdenken aan de Koninginnekerk. Gesloopt in 1971. Hij stond aan de Boezemsingel in Crooswijk. In de verkiezing Mooiste Gesloopte Kerk kwam de Koninginnekerk als winnaar uit de bus.


D
e brand in de Notre-Dame is een ongeluk. Binnen een dag is 700 miljoen euro verzameld voor de wederopbouw. De sloop van de Koninginnekerk was daarentegen een geplande politieke misdaad.

De toenmalige PvdA-burgemeester Thomassen was een warm voorstander van de sloop. Er moest op die plek een niet-confessioneel bejaardenhuis komen. De sloop van de kerk riep in 1971 veel verzet op. Tegenstanders zeiden: ‘Wat de nazi’s lieten staan, dat gaat er nu wel aan.’

De linkse raad won. De sloop werd doorgezet. Er hangt een portret van Thomassen en zijn vrouw An in het Rijksmuseum. Misschien is de tijd nu rijp om er een bordje bij te zetten.

Met de tekst: ‘In de tijd dat Thomassen burgemeester was van Rotterdam, ontwikkelde de stad zich tot wereldhaven nummer één. Daarnaast was Thomassen ook een kopstuk in de politieke misdaad. Op de plaats waar ooit de Koninginnekerk stond, verhief hij Judas tot bouwmeester en noemde dat verheffing van het volk.’




  • Nieuw

  • Reacties