Wisseltruc

5028-wisseltruc (Door Jim Postma)

Slenterend door de stad kom ik geheel toevallig een rommelmarktje tegen, dit keer aan de Zwaanshalskade. Vroeger ging ik er bewust naar op zoek via kranten en marktagenda’s . Ooit was ik ermee begonnen met het verzamelen van oude gebedsprentjes met dito teksten. Vaak mooi antiek ingelijst, minstens 50 jaar oud. Om die verzameling steeds meer uit te breiden liep ik stad en land af. Was verslaafd aan dit haast wekelijks ritueel.


Het intrigeerde mij, met name op het platteland, waarom mensen deze fraaie gebedsprentjes wegdeden. Zoals: ‘De God der liefde/ en des vredes/ zij met u.’ En: ‘God is ons eene toevlugt.’ Of: ‘De Heere is mijn herder/ mij zal niets ontbreken.’
Kleurrijke prenten die via oma en opa decennia lang aan de muren hebben gehangen. Dan, na al die tijd (soms wel een eeuw) werd God dus de deur uitgedaan via de rommelmarkt. Ik vond dit altijd een merkwaardig fenomeen.

Recent sta ik nu dus bij toeval op de Zwaanshalskade bij een rommelmarktkraam waarbij een lange moslimman staat in een lang wit gewaad met een lange zwarte baard. Aan de hand heeft hij een fraaie sportfiets. Hij is aan het onderhandelen over de prijs van twee paar mooie leren sandalen. De verkoopster wil voor beide paren acht euro hebben.
Na het gebruikelijk handjeklap komt zij uit op zes. Maar de baardman wil niet meer geven dan vijf. Verkoopster en koper raken er door geïrriteerd. Beiden willen niet toegeven. Dan komt de zus van de verkoopster erbij en zegt lachend tegen de man: ,,Het is hier geen kamelenmarkt, hoor! Of wil je soms die kameel van jou,’’ wijzend naar zijn sportfiets, ,,ruilen tegen onze sandalen.’’

Tot ieders verbazing zegt de moslim: ,,Dat is goed hoor. ik wil geen ruzie.’’ De omstanders lachen nu uit volle borst, inclusief de aanstaande koper. Want iedereen beseft dat het hier om een grapje gaat.
Maar intussen zaten de onderhandelingen muurvast. Ter plekke verzon ik nu een wisseltruc om uit deze impasse te komen. Als een soort bemiddelaar.
Uit mijn portemonnee haal ik een euro en geef die tot ieders verbazing aan de verkoopster. Vervolgens kijk ik ‘baardmans’ aan en zeg: ,,Geeft u nu een euro aan mij!’’ Hij kijkt mij achterdochtig aan maar na enige aarzeling en uit nieuwsgierigheid geeft hij mij toch een euro. ,,Zo,’’ zeg ik tegen de man, ,,de koop is gesloten. U hoeft alleen aan die dame nog vijf euro te betalen, zoals u wilde.’’

Vervolgens loop ik onopvallend van dit markttafereel weg. Iedereen in verwarring achterlatend.

J Dingemans :
Echt Rotterdamse Humor

maandag 09 jun 2014

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

De sloopkogels van de Internationale

(door Kees Versteeg)


De brand in de Notre-Dame deed me ineens terugdenken aan de Koninginnekerk. Gesloopt in 1971. Hij stond aan de Boezemsingel in Crooswijk. In de verkiezing Mooiste Gesloopte Kerk kwam de Koninginnekerk als winnaar uit de bus.


D
e brand in de Notre-Dame is een ongeluk. Binnen een dag is 700 miljoen euro verzameld voor de wederopbouw. De sloop van de Koninginnekerk was daarentegen een geplande politieke misdaad.

De toenmalige PvdA-burgemeester Thomassen was een warm voorstander van de sloop. Er moest op die plek een niet-confessioneel bejaardenhuis komen. De sloop van de kerk riep in 1971 veel verzet op. Tegenstanders zeiden: ‘Wat de nazi’s lieten staan, dat gaat er nu wel aan.’

De linkse raad won. De sloop werd doorgezet. Er hangt een portret van Thomassen en zijn vrouw An in het Rijksmuseum. Misschien is de tijd nu rijp om er een bordje bij te zetten.

Met de tekst: ‘In de tijd dat Thomassen burgemeester was van Rotterdam, ontwikkelde de stad zich tot wereldhaven nummer één. Daarnaast was Thomassen ook een kopstuk in de politieke misdaad. Op de plaats waar ooit de Koninginnekerk stond, verhief hij Judas tot bouwmeester en noemde dat verheffing van het volk.’




  • Nieuw

  • Reacties