Wisseltruc

5028-wisseltruc (Door Jim Postma)

Slenterend door de stad kom ik geheel toevallig een rommelmarktje tegen, dit keer aan de Zwaanshalskade. Vroeger ging ik er bewust naar op zoek via kranten en marktagenda’s . Ooit was ik ermee begonnen met het verzamelen van oude gebedsprentjes met dito teksten. Vaak mooi antiek ingelijst, minstens 50 jaar oud. Om die verzameling steeds meer uit te breiden liep ik stad en land af. Was verslaafd aan dit haast wekelijks ritueel.


Het intrigeerde mij, met name op het platteland, waarom mensen deze fraaie gebedsprentjes wegdeden. Zoals: ‘De God der liefde/ en des vredes/ zij met u.’ En: ‘God is ons eene toevlugt.’ Of: ‘De Heere is mijn herder/ mij zal niets ontbreken.’
Kleurrijke prenten die via oma en opa decennia lang aan de muren hebben gehangen. Dan, na al die tijd (soms wel een eeuw) werd God dus de deur uitgedaan via de rommelmarkt. Ik vond dit altijd een merkwaardig fenomeen.

Recent sta ik nu dus bij toeval op de Zwaanshalskade bij een rommelmarktkraam waarbij een lange moslimman staat in een lang wit gewaad met een lange zwarte baard. Aan de hand heeft hij een fraaie sportfiets. Hij is aan het onderhandelen over de prijs van twee paar mooie leren sandalen. De verkoopster wil voor beide paren acht euro hebben.
Na het gebruikelijk handjeklap komt zij uit op zes. Maar de baardman wil niet meer geven dan vijf. Verkoopster en koper raken er door geïrriteerd. Beiden willen niet toegeven. Dan komt de zus van de verkoopster erbij en zegt lachend tegen de man: ,,Het is hier geen kamelenmarkt, hoor! Of wil je soms die kameel van jou,’’ wijzend naar zijn sportfiets, ,,ruilen tegen onze sandalen.’’

Tot ieders verbazing zegt de moslim: ,,Dat is goed hoor. ik wil geen ruzie.’’ De omstanders lachen nu uit volle borst, inclusief de aanstaande koper. Want iedereen beseft dat het hier om een grapje gaat.
Maar intussen zaten de onderhandelingen muurvast. Ter plekke verzon ik nu een wisseltruc om uit deze impasse te komen. Als een soort bemiddelaar.
Uit mijn portemonnee haal ik een euro en geef die tot ieders verbazing aan de verkoopster. Vervolgens kijk ik ‘baardmans’ aan en zeg: ,,Geeft u nu een euro aan mij!’’ Hij kijkt mij achterdochtig aan maar na enige aarzeling en uit nieuwsgierigheid geeft hij mij toch een euro. ,,Zo,’’ zeg ik tegen de man, ,,de koop is gesloten. U hoeft alleen aan die dame nog vijf euro te betalen, zoals u wilde.’’

Vervolgens loop ik onopvallend van dit markttafereel weg. Iedereen in verwarring achterlatend.

J Dingemans :
Echt Rotterdamse Humor

maandag 09 jun 2014

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Rotterdam, USA



Ons Rotterdam is niet het enige Rotterdam. Ook Amerika heeft zijn Rotterdam: een stadje in Schenectady County in de staat New York. Amerikanen kennen het verschil tussen ‘cities’ en de kleinere ‘towns’. Rotterdam is een town van zo’n 30.000 inwoners, op zo’n drie uur rijden van de stad New York.

The Daily Gazette is het lokale medium. Een onafhankelijk dagblad, in eigen beheer uitgegeven sinds 1884. Respect dus.

Wat gebeurde er afgelopen maand zoal in Rotterdam, USA? Niet veel, om eerlijk te zijn. Er woedde een brand waarbij twee brandweerlieden gewond raakten. Een wandelaar raakte met zijn hond te water in de Mohawk River. Een energieneutraal appartementencomplex werd geopend. Een man die zijn computer liet repareren werd ontmaskerd als verzamelaar van kinderporno. Nee, Rotterdam (USA) zou zo maar een rustige buitenwijk van Rotterdam (The Netherlands) kunnen zijn.

Maar je weet: het is Amerika, dus er moet iets zijn. Something bigger.

De achtertuinen dus. Die noemen ze daar de ‘rear yard’. Het incidentele bericht in onze lokale media dat er een vos is gesignaleerd in een Hillegersbergse tuin, heeft een Amerikaanse tegenhanger. De Daily Gazette meldt dat er een zwarte beer werd gesignaleerd in een boom in de rear yard van 1325 Lawn Avenue. De ‘fire brigade’ en de ‘state police’ gingen er meteen op af. De beer werd verdoofd en toen hij na enkele minuten stoned de boom uitgleed werd hij gevangen. Het bleek een vrouwtje van ruim 20 jaar oud en ze woog 175 pounds - 80 kilo. Ze raakte niet gewond en werd weer uitgezet in het wild. Zoals het hoort dus, heel beschaafd. De conclusie is duidelijk: Rotterdam, USA is een soort Hillegersberg. Maar dan bigger. Ofte wel: Hillegersberg, USA.

(door Kees Versteeg)

Met dank aan:
https://dailygazette.com/

Foto: ©wikipedia.org


  • Nieuw

  • Reacties