‘Hey scheids!’

5004-hey-scheids (Door Jim Postma)
Ooit kon ik heel moeilijk ‘nee’ zeggen als mij om een gunst werd gevraagd. (Gelukkig weet ik nu wel beter). Zo kreeg ik in mijn nog naïeve levensfase het verzoek om als scheidsrechter op te treden. Het verzoek was afkomstig van ene Salvatore (‘de Verlosser’) die samen met zijn vrouw Esperanza (‘de Hoop’) een Spaans restaurant runde op de Kruiskade. Er moest een voetbalwedstrijd worden gespeeld tussen zijn restaurant en die van een collega in Schiedam.

Omdat ik al jarenlang een trouwe klant was van Salvatore durfde ik op zijn verzoek geen ‘nee’ te zeggen. Ik bereidde mij goed voor als scheidsrechter in wording. Zwarte voetbalschoenen, zwarte kousen tot aan de knie, zwarte voetbalbroek en zwart overhemd. Met fluit en al leek ik zo weggelopen bij de KNVB. Maar nog nooit van mijn leven had ik een wedstrijd gefloten. Om het toch professioneel te maken had ik een rode en een gele kaart gemaakt voor in mijn borstzak. Met zelfs een groene erbij! Want bedacht ik in ‘doodse spelmomenten’ trek ik dan de groene als gebaar van ‘doorspelen jongens!’ Een wereldwijde primeur!

Mijn eigen Salvatore schopte later een doelpunt in eigen goal! Daarvoor gaf ik hem de rode kaart en zette hem vijf minuten buiten het spel. Geheel tegen de bestaande regels in. Over grensrechters beschikte ik niet. Salvatore stuurde achter mijn rug om een twaalfde man het veld in. En zo eindigde de wedstrijd uiteindelijk een minuut voor tijd in een 3-2 voorsprong voor mijn restaurantje.
Toen pas ontdekte ik dat er bij Salvatore nog steeds twaalf man op het veld stond. Ik floot meteen. Zij dachten dat zij de wedstrijd hadden gewonnen. In plaats daarvan gaf ik voor straf – voor die twaalfde man dus - een penalty aan de tegenpartij. De keeper van dit elftal schoot keihard in. Eindstand 3-3. Iedereen kon juichen, zo sportief waren zij toen wel.

Plotseling stond er een jongen voor mij van zo’n jaar of achttien. Hij behoorde niet bij de Spaanse clubs. ,,Hey, scheids, kan u ook bij ons komen fluiten? Onze scheidsrechter heeft zich ziek gemeld.’’
En zo stond ik nogmaals op het veld, ook weer zonder grensrechters maar nu met twee fanatieke jeugdteams tussen de 17 en 20 jaar oud.
Zodoende rende ik mij rot van voren naar achteren en weer terug. Eindeloos heen en weer. Met mijn tong op mijn schoenen, zo rood als een biet. En dan die pure agressiviteit, die droop er vanaf bij beide elftallen. Zo volgde er het komende half uur een getier en gescheld op dat veld van jewelste.

Het liefst had ik vierkant door de grond willen zakken. Voor mij als ‘scheids’ werd het een hel. Ik fingeerde toen een hamstringblessure en hinkte zo tijdens de rust naar de kleedkamer.
Definitief uitgefloten.

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Rotterdam, USA



Ons Rotterdam is niet het enige Rotterdam. Ook Amerika heeft zijn Rotterdam: een stadje in Schenectady County in de staat New York. Amerikanen kennen het verschil tussen ‘cities’ en de kleinere ‘towns’. Rotterdam is een town van zo’n 30.000 inwoners, op zo’n drie uur rijden van de stad New York.

The Daily Gazette is het lokale medium. Een onafhankelijk dagblad, in eigen beheer uitgegeven sinds 1884. Respect dus.

Wat gebeurde er afgelopen maand zoal in Rotterdam, USA? Niet veel, om eerlijk te zijn. Er woedde een brand waarbij twee brandweerlieden gewond raakten. Een wandelaar raakte met zijn hond te water in de Mohawk River. Een energieneutraal appartementencomplex werd geopend. Een man die zijn computer liet repareren werd ontmaskerd als verzamelaar van kinderporno. Nee, Rotterdam (USA) zou zo maar een rustige buitenwijk van Rotterdam (The Netherlands) kunnen zijn.

Maar je weet: het is Amerika, dus er moet iets zijn. Something bigger.

De achtertuinen dus. Die noemen ze daar de ‘rear yard’. Het incidentele bericht in onze lokale media dat er een vos is gesignaleerd in een Hillegersbergse tuin, heeft een Amerikaanse tegenhanger. De Daily Gazette meldt dat er een zwarte beer werd gesignaleerd in een boom in de rear yard van 1325 Lawn Avenue. De ‘fire brigade’ en de ‘state police’ gingen er meteen op af. De beer werd verdoofd en toen hij na enkele minuten stoned de boom uitgleed werd hij gevangen. Het bleek een vrouwtje van ruim 20 jaar oud en ze woog 175 pounds - 80 kilo. Ze raakte niet gewond en werd weer uitgezet in het wild. Zoals het hoort dus, heel beschaafd. De conclusie is duidelijk: Rotterdam, USA is een soort Hillegersberg. Maar dan bigger. Ofte wel: Hillegersberg, USA.

(door Kees Versteeg)

Met dank aan:
https://dailygazette.com/

Foto: ©wikipedia.org


  • Nieuw

  • Reacties