‘Hey scheids!’

5004-hey-scheids (Door Jim Postma)
Ooit kon ik heel moeilijk ‘nee’ zeggen als mij om een gunst werd gevraagd. (Gelukkig weet ik nu wel beter). Zo kreeg ik in mijn nog naïeve levensfase het verzoek om als scheidsrechter op te treden. Het verzoek was afkomstig van ene Salvatore (‘de Verlosser’) die samen met zijn vrouw Esperanza (‘de Hoop’) een Spaans restaurant runde op de Kruiskade. Er moest een voetbalwedstrijd worden gespeeld tussen zijn restaurant en die van een collega in Schiedam.

Omdat ik al jarenlang een trouwe klant was van Salvatore durfde ik op zijn verzoek geen ‘nee’ te zeggen. Ik bereidde mij goed voor als scheidsrechter in wording. Zwarte voetbalschoenen, zwarte kousen tot aan de knie, zwarte voetbalbroek en zwart overhemd. Met fluit en al leek ik zo weggelopen bij de KNVB. Maar nog nooit van mijn leven had ik een wedstrijd gefloten. Om het toch professioneel te maken had ik een rode en een gele kaart gemaakt voor in mijn borstzak. Met zelfs een groene erbij! Want bedacht ik in ‘doodse spelmomenten’ trek ik dan de groene als gebaar van ‘doorspelen jongens!’ Een wereldwijde primeur!

Mijn eigen Salvatore schopte later een doelpunt in eigen goal! Daarvoor gaf ik hem de rode kaart en zette hem vijf minuten buiten het spel. Geheel tegen de bestaande regels in. Over grensrechters beschikte ik niet. Salvatore stuurde achter mijn rug om een twaalfde man het veld in. En zo eindigde de wedstrijd uiteindelijk een minuut voor tijd in een 3-2 voorsprong voor mijn restaurantje.
Toen pas ontdekte ik dat er bij Salvatore nog steeds twaalf man op het veld stond. Ik floot meteen. Zij dachten dat zij de wedstrijd hadden gewonnen. In plaats daarvan gaf ik voor straf – voor die twaalfde man dus - een penalty aan de tegenpartij. De keeper van dit elftal schoot keihard in. Eindstand 3-3. Iedereen kon juichen, zo sportief waren zij toen wel.

Plotseling stond er een jongen voor mij van zo’n jaar of achttien. Hij behoorde niet bij de Spaanse clubs. ,,Hey, scheids, kan u ook bij ons komen fluiten? Onze scheidsrechter heeft zich ziek gemeld.’’
En zo stond ik nogmaals op het veld, ook weer zonder grensrechters maar nu met twee fanatieke jeugdteams tussen de 17 en 20 jaar oud.
Zodoende rende ik mij rot van voren naar achteren en weer terug. Eindeloos heen en weer. Met mijn tong op mijn schoenen, zo rood als een biet. En dan die pure agressiviteit, die droop er vanaf bij beide elftallen. Zo volgde er het komende half uur een getier en gescheld op dat veld van jewelste.

Het liefst had ik vierkant door de grond willen zakken. Voor mij als ‘scheids’ werd het een hel. Ik fingeerde toen een hamstringblessure en hinkte zo tijdens de rust naar de kleedkamer.
Definitief uitgefloten.

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

De sloopkogels van de Internationale

(door Kees Versteeg)


De brand in de Notre-Dame deed me ineens terugdenken aan de Koninginnekerk. Gesloopt in 1971. Hij stond aan de Boezemsingel in Crooswijk. In de verkiezing Mooiste Gesloopte Kerk kwam de Koninginnekerk als winnaar uit de bus.


D
e brand in de Notre-Dame is een ongeluk. Binnen een dag is 700 miljoen euro verzameld voor de wederopbouw. De sloop van de Koninginnekerk was daarentegen een geplande politieke misdaad.

De toenmalige PvdA-burgemeester Thomassen was een warm voorstander van de sloop. Er moest op die plek een niet-confessioneel bejaardenhuis komen. De sloop van de kerk riep in 1971 veel verzet op. Tegenstanders zeiden: ‘Wat de nazi’s lieten staan, dat gaat er nu wel aan.’

De linkse raad won. De sloop werd doorgezet. Er hangt een portret van Thomassen en zijn vrouw An in het Rijksmuseum. Misschien is de tijd nu rijp om er een bordje bij te zetten.

Met de tekst: ‘In de tijd dat Thomassen burgemeester was van Rotterdam, ontwikkelde de stad zich tot wereldhaven nummer één. Daarnaast was Thomassen ook een kopstuk in de politieke misdaad. Op de plaats waar ooit de Koninginnekerk stond, verhief hij Judas tot bouwmeester en noemde dat verheffing van het volk.’




  • Nieuw

  • Reacties