Kroeghumor


4997-kroeghumor (Door Jim Postma)
‘Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd’, is een veel gehoord gezegde in Rotterdamse horeca. In kroegen valt altijd wat te lachen onder het motto ‘leven in de brouwerij.’ Zo loopt Wim de Boek, bekend stadsorganisator, café De Vijgenboom binnen. Hij vertelt op het terras:,,Stapte zojuist in een taxi. Zegt die chauffeur: Ik ken u ergens van. Maar ik kan u niet thuisbrengen.’’ Riep ik: ,,Nou, dan stap ik hier maar weer uit.’’


Een week later rijdt Kees met zijn ‘scootmobiel’ het terras op van café Timmer op de Oude Binnenweg. Broodjenuchter. Hij is een ietwat zwaarlijvige zestiger. Enkele jaren geleden moest zijn been worden afgezet. Als hij aan de toog gaat zitten zien wij dat zijn gezicht onder de blauwe plekken en schrammen zit. ,,Aangereden door een auto bij een benzinestation,’’ zo verklaart hij aan de vragende gezichten.En voor hij verdere vragen afwacht vervolgt Kees: ,,Ja, die vent zijn schuld. Hij zag mij niet in zijn achteruitspiegel. En rijdt mij zo met mobiel en al ondersteboven.’’
Er valt nu een stilte. Stamgast John Hakke kan zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Hij kijkt Kees aan en vraagt: ,,En?’’
Kees: ,,Nou ik met de ambulance naar het Erasmus Ziekenhuis. Arriveer ik daar bij Spoedeisende Hulp. Komt er een chirurg naar mij toe en deelt mee dat hij een hersenscan wil maken. ‘Wij vertrouwen het niet’, was zijn onheilspellende boodschap. Zit ik een half uur in spanning te wachten op de uitslag. Zegt die chirurg uiteindelijk met een doodernstig gezicht: Meneer, op de hersenscan hebben wij niets kunnen vinden. Toen antwoordde ik: Helemaal niets? Nou, daar ben ik lekker mee!’’

In café Centraal in de Zwartjanstraat komt zowat de hele wereld aan verschillende nationaliteiten. Het woord ‘integreren’ bestaat hier niet, dat gaat al jarenlang vanzelf zonder dure (taal-)cursussen. De bejaarde Marokkaan ‘Ali’ spant hier zelfs de kroon. Elk Rotterdams scheldwoord kent hij op zijn duimpje en gebruikt dat ook te pas en te onpas. Zo heeft hij op de gokautomaat zojuist de jackpot gewonnen. Drie Hollandse stamgasten aan de bar roepen meteen in koor: ,,Een rondje van Ali!’’ Waarop Ali cynisch reageert met: ,,Zo, nu ineens is deze Kut-Marokkaan goed voor een rondje.’
Waarop de stamgasten verontwaardigd reageren: ,,Meer Marokkanen, of minder?!’’ Antwoordt Ali: ,,Meer natuurlijk. Veel meer zelfs.’’ Dan, onder het weggeven van zijn rondje roept Ali tegen de verschrikte mannen aan de bar: ,,Nee, niet hier. Maar meer daar in Marokko!’’

R.Sörensen :
Leuk.

Strandtent op Westerschouwen.
Een mevrouw komt beetje in paniek naar boven gelopen naar de strandtent met een kind op haar arm. "Heeft u water mijn zoontje heeft zand gegeten"
Jongen komt later aan en geeft mevrouw een glas water. Kijkt mij aan en zegt: "nu moet ze hem vooral geen cement geven".

woensdag 07 mei 2014

Rinus Vuik :
Johannes: ik geloof je,hier geen misverstand over, en het is niet zo dat kroegbezoek een voorwaarde is om te vernemen wat er in de maatschappij
leeft. Naast de humor die je in een kroeg kan opdoen, kom je ook ellende tegen.
Toch zit er waarheid in de slogan: 'De humor ligt op straat'.
Ik wil toevoegen: En in de kroeg!

woensdag 07 mei 2014

Johannes :
Wel Rinus is lees de schrijfsels van Jim ook graag en al weet ik niet altijd wat er van waar is het maakt niets uit.
En vergis u niet ik weet precies wat er in de maatschappij leeft daar kan menigeen hier nog wat van opsteken.

woensdag 07 mei 2014

Rinus Vuiik :
Kostelijke column, ik heb tijdens het lezen hardop gelachen, en voldeed hiermee aan de openingszin, en van harte.
Het is een misvatting dat in de kroeg alleen maar lieden zitten die nutteloos hun tijd verdoen. Het café heeft nl ook een zeer sociale functie,waar mensen zich uiten en socialiseren, ongeacht hun kleur of nationaliteit.
Wim en Johannes zouden meer naar een gezellige kroeg moeten togen, dan kunnen ze kennisnemen van hetgeen in onze maatschappij leeft!
Die bundel met Jim z'n columns zit echt wel snor, ik kijk er reikhalzend naar uit!!!!

dinsdag 06 mei 2014

Wim :
Over smaak valt niet te twisten maar de meeste kroeghumor gaat ten koste van mensen die daar ook komen of mensen in het algemeen.Kroeghumor trieste humor van lieden die maar een beetje in de kroeg hangen en hun leven meestal een tranendal is.Een kroeg kan gezellig zijn en soms valt er wat te lachen maar wel voor 23.00 uur weg zijn want dan begint het tranendaltheater van mensen die het in hun eigen huis het niet kunnen vinden. Voorwaarts maar weer.

dinsdag 06 mei 2014

Johannes :
Zou de Tweede Kamer een grote kroeg zijn met Jim als voorzitter was het waarschijnlijk ook een puinzooi in ons land maar dan wel een stuk eerlijker en gezelliger.
Jim is jouw verhalenbundel al rijp voor publicatie of type je alleen met beide duimen?

dinsdag 06 mei 2014

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

De mooiste gedichten van de wereld 4

50 dichters kiezen hun favoriete gedicht uit de schatkamers van Poetry International en vertellen waarom.

Jana Beranová over Vasko Popa


Een kleine hommage

Het is 1970, het 1e jaar van Poetry International.
Voor vertalingen is nog weinig geregeld. Ik lees
dat mijn landgenoot Miroslav Holub uit het Duits
is vertaald en bel op. Martin Mooij vraagt mij om
te komen. Holub kreeg van het toenmalig regiem
geen uitreisvisum. maar omdat ik ook uit andere
Slavische talen kan vertalen, bevind ik me opeens
tussen de werelddichters.

Eén kijkt me aan met van die droeve wolvenogen.
Ik wist toen nog niet dat wolven een belangrijke
rol speelden in zijn Roemeens-Servische cultuur.
Het is Vasko Popa en hij leest die avond uit
‘Spelen’ voor. Poëzie als spel met ons bestaan.
Ik lees en herlees. Tuimel van verbazing naar
verbazing. Het is Beckett, maar menselijker.
Een stoelpoot die lief gebaart! Ik zie een
keukenstoel. Allicht, fauteuils hebben armen.
Absurd. Een merkwaardige herkenning.

Van het eerste festival is op papier weinig
overgebleven, maar ‘Spelen’ zijn in mijn
vertaling opgenomen in Machine van
woorden (1975), de eerste boekuitgave
van Poetry International.

In 1974, toen hij de wolvengedichten las,
kocht ik voor hem een vaatje haringen – Popa
was dol op Hollandse nieuwe. Bij het afscheid
op Schiphol struikelde ik, het vaatje viel op de
grond en rolde naar hem toe. Hij gaf het een
tik, vaatje rolde terug en ik kon het alsnog
feestelijk overhandigen. Aan het eind van zijn
leven, hoorde ik jaren later, zat hij in winterjas
op een stoel midden in de kamer te wachten
op de dood. Dat was weer een andere stoel.



vertaling: Jana Beranová

Popa was 6x gast op Poetry International


  • Nieuw

  • Reacties