‘Twee apotheken in de hele stad!’

4897-twee-apotheken-in-de-hele-stad (Door Jim Postma)

Als de receptioniste van het Oogziekenhuis mijn receptenbriefje door het luikje schuift, zegt zij tot mijn verbazing: ,,U kunt maar bij twee apotheken terecht. Of Maasstad in Zuid of St. Franciscus in Noord.’’ Ik was daarvoor met een uurtje wachten in het Oogziekenhuis terechtgekomen bij de afdeling Spoedeisende Hulp.


Het was nu afgelopen zaterdagmiddag, 16.40 uur. Zojuist ben ik het voortreffelijke Oogziekenhuis uitgewandeld nadat in mijn rechteroog een ernstige ontsteking was geconstateerd. Het was bloedrood en deed bij daglicht verschrikkelijke pijn, net of er naalden in worden gestoken. Een voor mij nog betrekkelijke jonge arts had mij een zeer vakkundig consult gegeven. Eigenlijk wilde hij mij in het ziekenhuis laten opnemen, gezien de ernst van mijn oogletsel. Alleen als ik beloofde elk uur, ook ’s avonds en ’s nacht, mijn zieke oog te druppelen met antibiotica wilde hij mij laten gaan. Wel op voorwaarde de volgende dag onmiddellijk terug te komen voor check-up en nader onderzoek. Ik zou wel gek wezen als ik die belofte niet zou nakomen.

Zo liep ik even later op deze koude natte dag met een donkere zonnebril op, zonder ook maar een zonnetje aan de horizon. Ik besluit vanaf het Centraal Station tram 25 te nemen, in plaats van de auto. Met zo’n beschadigd oog is het link sturen. Tegen 17.00 uur kom ik bij de apotheker van het St. Franciscus ziekenhuis aan, zo’n 20 meter rechts van de hoofdingang. De wachtkamer van slechts enkele vierkante meters zit boordenvol mensen. Je zoekt zo’n nummertjesautomaat, maar die is er niet.
,,Wie was de laatste voor mij?’’, vraag ik lachend als een boer met kiespijn. Een van de wachtende wijst mij naar een soort van non. Zij straalt naar mij, met een goddelijke liefdevolle lach. Ik voel mij al haast genezen…

Wat mij meteen opviel met al die wachtende voor mij is dat de afhandeling per patiënt aan het loket erg lang duurde. Twee vrouwelijke apothekers waren constant bezig met computers, telefoons, stempels op briefjes en het verzamelen van de nodige info. Zoals identiteitspapieren en pasjes van zorgverzekeraars. Per klant waren zij tussen het kwartier en zelfs een half uur bezig. Met vaak eindeloze vragen, omdat buren, vrienden of familieleden de medicijnen kwamen ophalen voor hun getroffen medemens. Er waren slechts twee uitgifteloketten. Verder geen assistenten te bekennen, in deze tijd van grote werkloosheid.
En zo moesten de apothekers constant naar achteren en weer terug lopen om de noodzakelijke medicijnen te gaan zoeken. Ook dat leverde weer oponthoud op. Intussen was iedereen in de wachtkamer steen en been aan het klagen over de veel te lange wachttijden. Dit moet logistiek toch veel beter en praktischer kunnen. Zoals, dat de huisarts of het ziekenhuis de recepten van tevoren doorfaxen of -mailen, zodat de wachttijden aanzienlijk kunnen worden bekort. Maar daar is weer extra man/vrouwkracht voor nodig. Het bekende kip- en ei-verhaal.

,,Vroeger,’’ zo vertelde een dame, ,,had je dit nooit met het ouderwetse ziekenfonds van de AZR.’’ En dit werd nu spontaan beaamd door allen in de bekrompen wachtkamer. De meesten moesten dus eindeloos staan bij gebrek aan voldoende stoelen.
Op dat moment dacht ik hoe bezopen het is om in een hele stad als Rotterdam met 650.000 inwoners in de weekeinden en doordeweeks ’s avonds en nachts slechts over twee apotheken te beschikken. Inmiddels zit ik haast twee uur te wachten op mijn antibiotica.

Dan komt er een verontwaardigde veertiger binnengelopen en zegt: ,,Hier ook al zo afgeladen. Ik kom net van apotheek Maasstad op Zuid. Daar waren mijn medicijnen op….’’

(Wordt vervolgd)

Jim Postma :
Geloof het of niet, beste gelovigen, maar toen ik het Oogziekenhuis uitging om mijn medicijnen op te halen bij de DAGapotheek Walenburg, aan de Walenburgerweg, was ik wederom een half uur kwijt om te wachten op anti-biotica. De man die na mij kwam, dus ook een half uur kwijt, kwam alleen een zakje ophalen met reeds bestelde medicijnen. Was in tien seconden gepiept.
Maar nu het totaal ongebrijpelijke: op mijn medicijnen (2x) stond: Te gebruiken voor het LINKERoog. Terwijl het mijn RECHTERoog was!

maandag 17 feb 2014

arjen postma :
In Spanje waar de medicijnen soms 100 % en meer goedkoper zijn
(hoezo Europese eenwording en gelijkheid resp. superwinsten voor
fabrikanten én apothekers) komen de medicijnen in no-time via een soort
glijbaan naar beneden gelabeld en verpakt! daar komt na invoering in de computer geen mensenhand meer aan te pas. Is in ons achterhaalde distributie- en uitgiftesysteem bewust gekozen voor vertraging om
zodoende de hoge prijzen te kunnen rechtvaardigen?

maandag 17 feb 2014

arjen postma :
In Spanje waar de medicijnen soms 100 % en meer goedkoper zijn
(hoezo Europese eenwording en gelijkheid resp. superwinsten voor
fabrikanten én apothekers) komen de medicijnen in no-time via een soort
glijbaan naar beneden gelabeld en verpakt! daar komt na invoering in de computer geen mensenhand meer aan te pas. Is in ons achterhaalde distributie- en uitgiftesysteem bewust gekozen voor vertraging om
zodoende de hoge prijzen te kunnen rechtvaardigen?

maandag 17 feb 2014

arjen postma :
In Spanje waar de medicijnen soms 100 % en meer goedkoper zijn
(hoezo Europese eenwording en gelijkheid resp. superwinsten voor
fabrikanten én apothekers) komen de medicijnen in no-time via een soort
glijbaan naar beneden gelabeld en verpakt! daar komt na invoering in de computer geen mensenhand meer aan te pas. Is in ons achterhaalde distributie- en uitgiftesysteem bewust gekozen voor vertraging om
zodoende de hoge prijzen te kunnen rechtvaardigen?

maandag 17 feb 2014

arjen postma :
In Spanje waar de medicijnen soms 100 % en meer goedkoper zijn
(hoezo Europese eenwording en gelijkheid resp. superwinsten voor
fabrikanten én apothekers) komen de medicijnen in no-time via een soort
glijbaan naar beneden gelabeld en verpakt! daar komt na invoering in de computer geen mensenhand meer aan te pas. Is in ons achterhaalde distributie- en uitgiftesysteem bewust gekozen voor vertraging om
zodoende de hoge prijzen te kunnen rechtvaardigen?

maandag 17 feb 2014

Wim :
Tja dit land NL is in veel opzichten een 3e wereldland;bedankt regenten in Den Haag.

De medicijnen op ;als dat waar is is dat een misdaad en de mensen hun zogenaamde zorg premie maar betalen om nul op rekest te krijgen als men medicijnen nodig heeft.

Maar moedig verder gaan maar in het gekkenhuis wat Nederland heet.

Al met al Jim wij hopen toch dat het al een stuk beter gaat met dat oog van jou;een mens kan zijn/haar kijkers niet missen totaal niet.

dinsdag 11 feb 2014

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

De sloopkogels van de Internationale

(door Kees Versteeg)


De brand in de Notre-Dame deed me ineens terugdenken aan de Koninginnekerk. Gesloopt in 1971. Hij stond aan de Boezemsingel in Crooswijk. In de verkiezing Mooiste Gesloopte Kerk kwam de Koninginnekerk als winnaar uit de bus.


D
e brand in de Notre-Dame is een ongeluk. Binnen een dag is 700 miljoen euro verzameld voor de wederopbouw. De sloop van de Koninginnekerk was daarentegen een geplande politieke misdaad.

De toenmalige PvdA-burgemeester Thomassen was een warm voorstander van de sloop. Er moest op die plek een niet-confessioneel bejaardenhuis komen. De sloop van de kerk riep in 1971 veel verzet op. Tegenstanders zeiden: ‘Wat de nazi’s lieten staan, dat gaat er nu wel aan.’

De linkse raad won. De sloop werd doorgezet. Er hangt een portret van Thomassen en zijn vrouw An in het Rijksmuseum. Misschien is de tijd nu rijp om er een bordje bij te zetten.

Met de tekst: ‘In de tijd dat Thomassen burgemeester was van Rotterdam, ontwikkelde de stad zich tot wereldhaven nummer één. Daarnaast was Thomassen ook een kopstuk in de politieke misdaad. Op de plaats waar ooit de Koninginnekerk stond, verhief hij Judas tot bouwmeester en noemde dat verheffing van het volk.’




  • Nieuw

  • Reacties