Zakkenrollers

4634-zakkenrollers (Door Jim Postma)

Ik sta in het hartje van Boekarest. Ineens staat er iemand van onderen aan mijn broekspijp te trekken. Daarbij maakte hij een soort van apengeluiden: ,,Oehaha, oewaha, hohoho.’’ Je eerste reactie is schrik en verwarring. Precies de bedoeling van een kundig zakkenroller, die vaak in teams werkt.


Door het plotseling grijpen naar je broekspijpen, precies beneden waar de vouw zit, word je totaal overdonderd. En dan is het al te laat. Hij of zij weet precies waar je portemonnee zit. Zij spelen ‘doofstommetje’ met je en gaan er plotsklaps met je knip vandoor. Je blijft verbijsterd achter na de ontdekking.

Dezelfde truc halen ze ook met je uit door plotsklaps van achteren een stinkend goedje op je rug te spuiten. Met twee of drie man/vrouw beginnen ze je zogenaamd schoon te maken. Een paar seconden later kom je erachter dat je geldbuidel voorgoed weg is.
Geld wisselen tegen torenhoge koersen op straat, ook nooit meer doen, je komt altijd bedrogen uit.

Op zeer drukke vliegvelden is het helemaal goed uitkijken geblazen. Stop wat los geld in een van je zakken, maar laat daar nooit je knip zien!
De mooiste voor mij moest nog komen op het metroplatform van St. Petersburg. Wij waren daar met een journalistgroep aanwezig om enkele door Poetin onderdrukte collega’s te bezoeken.

Door mijn kornuiten was ik aangesteld als penningmeester en liep daar op zak met 5.000 Amerikaanse dollars in contanten. Die verstopte ik in een speciale geldriem die ik onder mijn broek en trui droeg. Ik was reeds gewaarschuwd voor bendes zakkenrollers in de metrostations.

Met een collega durfde ik niettemin het avontuur aan. Zij liep als eerste het treinstel naar binnen. Pas toen volgde ik. Uit het niets kwamen zes mannen achter mij aan. Die omringden mij en begonnen van alle kanten te duwen. Ik voelde hun handen aan alle kanten langs mij heengaan, hoewel ik nog met bruut geweld een aantal van mij afgooide. Zo snel als zij mij overdonderden, zo snel sprongen zij de metro weer uit.

Als eerste voelde ik naar mijn geldriem. Die zat er gelukkig nog. Toen stak ik mijn middenvinger op naar een van de boeven die probeerde te verhinderen dat ik naar buiten ging.
Dat ik nu luidkeels begon te lachen, heeft hij nooit begrepen.
De enige buit die zij maakten was mijn lokportemonnee met hooguit een tientje aan roebels.
Dankzij de gouden tip van mijn Russische collega’s!

Marianne V-W :
Mijn dochter en ik liepen een paar jaar geleden over de markt in het centrum, zij wilde een oplader kopen voor haar mobiel. Het was 12 uur in de middag en behoorlijk stil nog. Bij een kraam ging zij rommelen in de ontelbare opladers die daar lagen om de juiste te zoeken, zelf ging ik een meter of 5 verder staan om haar haar eigen keuze te laten maken. Plots viel mij het op dat een man wel heel dicht achter haar stond temeer omdat er verder niemand bij de kraam stond en er dus ruimte genoeg was voor hem als hij iets wilde zoeken/kopen. Hij kreeg door dat ik hem strak aanstaarde en liep linksaf bij haar weg. Ik waarschuwde haar dat haar rugzak een doelwit voor minder aardige mensen kon zijn en wij vervolgde onze weg door rechtsaf te slaan. Na een paar minuten gelopen te hebben bleek haar rugzak open te staan en was haar mobiel eruit gehaald door .........(vul maar in) Dit was ook voor mij een wijze les dat iemand met kwade bedoelingen die wegloopt niet perse weg hoeft te blijven.

zondag 18 aug 2013

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Who wants to live forever?


(Op vrijdag 1 februari 2019 publiceerden we deze kopstoot van Jim voor het eerst....)


Hier op ons aller planeet Moeder Aarde

heeft de hele en complete mensheid

op aarde maar één keus:

Or : We learn to live all together,

Or: We will all die together


Take your pick.

There will be absolutely no other way.


Jim Postma


  • Nieuw

  • Reacties