Gratis nacht in Hilton

4587-gratis-nacht-in-hilton (Door Jim Postma)

Het Hilton Hotel in Rotterdam bestaat 50 jaar, zo was onlangs in kranten te lezen. Dat zij mij niet voor het feestje hebben uitgenodigd, neem ik ze hoogst kwalijk. Wereldberoemde gasten als de Rolling Stones sliepen er tegen torenhoge rekeningen.
Terwijl ik in Hilton International gratis slaap en in die zin dus minstens net zo beroemd ben.
Hoe dat gaat?


Via mijn omzwervingen en avonturen belandde ik in Oslo in Noorwegen. Zojuist was ik teruggekeerd aan wal. Na een zeereis van zeven dagen hadden wij in het noordelijke Stavanger een boorplatform afgeleverd namens Shell Nederland.
Destijds was dit het enige betonnen platform dat ooit op de Maasvlakte werd gebouwd door een Nederlands consortium, genaamd ANDOC. Voor mijn aanwezigheid op dat olieproductie-eiland kreeg ik een bedrag in Noorse kronen, omgerekend zo’n 500 euro netto per dag.
Per vleugelboot uit Stavanger en per taxi belandde ik ’s avonds in Oslo voor het Hilton Hotel. Bij de receptie hoorde ik dat een overnachting zo’n 300 euro kostte. Om die prijs hoefde ik het niet te laten. Ik dacht echter: ‘Als die disco hier niks is, ga ik naar elders.’ Zo bewust boekte ik niet in.

Later, in de disco had ik de avond en nacht van mijn leven. Keuvelend en dansend met hoogblonde Noorse dames met van die schitterende hemelsblauwe ogen. Als een echte ‘Rockefeller’ liep ik de ‘ladies’ te trakteren. Het waren zeker geen animeermeisjes. Mijn gulheid wekte daarom alom verbazing met consumpties van minimaal 20 euro per stuk.
Maar tegen 03.00 uur was ik weer vrijgezel. In mijn ‘uppie’, haast ontnuchterd, stond ik nu verlaten in de Hilton International hotellobby.
Geen hond meer te bekennen, ook niet bij de receptie. Eigen schuld, dikke bult. ‘Tom Poes, verzin een list’, dacht ik nog. Toen viel mijn oog op de garderobe. Ik dook onder het gordijn, pakte daar een warme lange jas en nestelde mij daarmee op het hoogpolige tapijt.

Tegen de ochtend, volop snurkend, maakte een schoonmaker mij wakker. Hij schrok nog meer dan ik. Vervolgens overhandigde ik hem een bundeltje Noorse kronen. Ik maakte daarbij een sissend gebaar met mijn vinger voor mijn mond.
Hij begreep de boodschap, maar riep verbaasd in gebroken Duits: ,,Waarom u hier slapen en niet daar?!''
Met zijn wijsvinger wees hij naar een comfortabele leren bank midden in de lobby. Eerst dacht ik: ,,Die wil mij in de maling nemen.’’ Maar na zijn serieuze blik, pakte ik mijn schoenen en liep sjokkend naar het uiterst luxueuze bankstel. Als een blok viel ik weer in slaap.

Om negen uur ’s ochtends lag ik daar nog steeds languit in een soort van coma. Alles en iedereen liep mij met koffers en al doodnuchter voorbij. Of het de normaalste zaak in de wereld was. Waarschijnlijk denkend ‘die gast slaapt zeker zijn roes uit. Vooral niet storen!’
Totdat ik wakker schrok door een tik op mijn schouders.
Naast mij stond een piccolo die lachend tegen mij zei: ,,You’r breakfast is ready, Sir!’’ (,,Meneer, uw ontbijt staat klaar!’’).
Wat een service.

Hans Roodenburg :
Haha, dit verhaal kende ik niet van je. Wel dat je indertijd voor het voortreffelijke Shell Venster hebt gewerkt. Als je een nachtje echt wil slapen in Hilton Rotterdam, kan ik dat voor je regelen bij de pr-functionaris van het hotel, die ik heel goed ken... Enige tegenprestatie is weer zo'n prachtige column schrijven, nu over Hilton Rotterdam. Want volgens mij heb jij daar ook mooie avonturen beleefd. Thans op een steenworp afstand van je huis.

donderdag 04 jul 2013

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Fataal


Vertaal:

‘Femme fatale’


(Het liefst naar

eigen ervaringen).


JP

  • Nieuw

  • Reacties