‘Hallelujah!’

4548-hallelujah (Door Jim Postma)

Ik heb iets met zwervers. Nee, niet met alcoholverslaafden of drugsjunks, maar vooral met oudere mensen die in hun leven uit de boot zijn gevallen. Zoals afgelopen zondag te zien was bij de opening van de nieuwe Pauluskerk aan de Mauritsweg.
Zwerver worden kan iedereen overkomen.


Zoals de ooit bekende en veelvuldig miljonair Hans Breukhoven van de onlangs failliet verklaarde Free Record Shop. Zijn personeel, zo las ik, betaalt hij niet meer. De vraag is dan waar hij al die miljoenen heeft gelaten.
Je hardwerkende mensen laten barsten zonder salaris is voor mij reden hem voor goed tot de ‘bedelstaf’ te veroordelen. Dan kan Breukhoven eindelijk eens op straat ervaren wie nu zijn ware vrienden zijn…

Zelf raakte ik ook eens alles kwijt. Zo kon ik aan den lijve ondervinden wat pure armoede betekent. Gelukkig was ik toen nog jong. Als correspondent had ik zeven jaar in Afrika gezeten vanaf mijn 18de tot en met mijn 25e levensjaar. Menig maal belandde ik in oorlogsgebieden. Een keer moest ik voor mijn leven vluchten. Uiteindelijk kwam ik totaal berooid in Rotterdam aan.
Het enige wat ik nog bezat was een oude gammele koffer van mijn ouders, verder geen cent op zak.

Zo stond ik bij het Centraal Station. Op dat moment kwam een taxichauffeur mij tegemoet. Hij las op de KLM-label dat ik uit Afrika kwam en vroeg handenwrijvend ,,waar de rit naar toe zou gaan?’’
Dat was naar mijn ouderlijk huis in de Alexanderpolder. ,,Ik word opgehaald,'' zo blufte ik tegen de chauffeur. Ik wist namelijk niet of mijn moedertje thuis zou zijn. De taximan liet daarop mijn koffer teleurgesteld los en deze viel toen prompt uit elkaar. Met een oude stropdas bond ik de beide deksels weer aan elkaar.

Zelden heb ik mij zo ellendig gevoeld. Tenslotte stapte ik in een RET-bus en reed noodgedwongen ‘zwart’ naar de polder. Tot mijn grote geluk bleek mijn ‘moeke’ wel thuis te zijn. Zij sloot mij als ‘de verloren zoon’ in haar armen. Samen huilden wij bijna letterlijk tranen met tuiten.
Dat beeld kwam vorige week weer bij mij terug toen ik die grijze zwerver zag in de supermarkt van Bas van der Heyden. Hij zat daar tussen twee stapels bierkratten. Uit mijn ooghoek zag ik dat hij in het geniep vier halve liters had geledigd.
Vervolgens liep hij met de lege flessen naar de statiegeldautomaat en deponeerde die aldaar.

Bij het verschijnen van het tegoedbonnetje riep hij keihard door de zaak: ‘Hallelujah!’

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Rotterdam, Limpopo (Zuid-Afrika)

(door Kees Versteeg)



Ons Rotterdam is niet het enige Rotterdam. In Zuid-Afrika zijn er liefst twee plaatsen die Rotterdam heten. Een in de Oost-Kaap provincie, de ander in Limpopo, het noordelijk deel van Zuid-Afrika. Het Rotterdam in de Oost-Kaap lijkt een plaatsje te zijn waar nauwelijks iets gebeurt. Het is zo onbeduidend dat het niet eens in de Afrikaanse Wikipedia voorkomt. Er is wel een Facebook-pagina over dit Kaapse gehucht aangemaakt, maar na het plaatsen van drie berichten is de maker opgehouden. Er vindt een Mountainbike evenement plaats op 31 augustus, voor wie er naartoe wil.


Rotterdam, Limpopo is heel andere koek. Wie Wikipedia ‘deursoekt’ vindt:


‘Rotterdam, Limpopo is 'n nedersetting in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Groter Letaba Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.’


De ‘nedersetting’ telt minder dan 5.000 inwoners. Maar dat zegt niets over het geweld. Een nieuwsitem van SABC News op Youtube doet je huiveren. De volgende gebeurtenis vond al in 2016 plaats, maar iets zegt me dat eenzelfde geweld zich in de toekomst makkelijk kan herhalen.


Een aantal jongeren terroriseerden ouderen in Rotterdam. Nadat twee oudere vrouwen werden verkracht en beroofd, volgde er een lynchpartij met één dode. Het opgetrommelde volk duwde een brandende autoband om de nek van een 22-jarige man, om hem daarna te stenigen. Er staan gruwelijke foto’s van deze ‘mob justice’ op internet. Vijf huizen van medeverdachten werden in brand gestoken. De Zuid-Afrikaanse politie zegde toe een onderzoek in te stellen.



foto:picluck.net

  • Nieuw

  • Reacties