’De Laatste’

4541-de-laatste (Door Jim Postma)

Vorige week had ik het over het zogenaamde ‘Binnenkomertje’ in de kroeg. Iedere stamoudste van het café heeft hier wel een verhaal over. Zoals dat ze je niet zien binnenkomen in een volle zaak. Je staat te roepen en te zwaaien als een roepende in de woestijn, maar ze blijven horende doof en ziende blind. Reden om het café teleurgesteld te verlaten.


Daar staat tegenover de professionele barkeeper die alles ziet en alles hoort. Ook al heeft hij of zij het nog zo druk, je krijgt bij binnenkomst een bemoedigend knikje dat je zo aan de beurt bent. Een leuke binnenkomer dus.

Een nog leukere binnenkomer is dat als je amper de deur van de kroeg open doet er vanuit een hoek wordt geroepen: ,,Doe Jim ook wat!’’
Alleen heb je dan het probleem dat je zeven grijnzende gezichten uit diezelfde hoek bij de volgende ronde wat moet teruggeven, terwijl je slechts voor één biertje binnenkwam…
Maar elke doorgewinterde stamoudste weet hoe je ook dit probleempje moet oplossen.
Anders leer je nooit!

‘Gezelligheid kent geen tijd’, is de slogan van iedere rechtgeaarde kroegtijger. Als de barkeeper keihard zegt: ,,De laatste ronde!’’ slaat de schrik hem om ’t hart. Met als gevolg vaak een koor van protesten.
Behalve natuurlijk als de stamgast zelf roept: ,,Doe mij maar de laatste!’’ Een typische Nederlandse uitdrukking in het kroegleven. In Spanje roepen ze bijvoorbeeld uit bijgeloof altijd: ,,Pre Ultima!’’
Dus: ,,De Voorlaatste.’’ Want als je daar ‘De Laatste’ besteld, ga je dood, zo wil het geloof.
Logisch toch.

Een van de mooiste uitdrukkingen hier en in Engelstalige talen is: ‘One for the road!’. Waar komt deze uitdrukking vandaan?
Na enig onderzoek kwam ik tot de ontdekking dat deze zinsnede afkomstig is uit de Middeleeuwen. Als je daar naar de ‘gallows’ ging, om te worden opgehangen dan kreeg je op weg naar de galg nog een borreltje: ‘One for the road’.
Of die dan nog smaakt is de vraag. Maar wel een mooi gebaar, nietwaar.
Er is overigens nog geen Engelsman die ik heb ontmoet, die dit wist.
Een mooie quizvraag, lijkt mij.

In een van mijn stamcafeetjes komt Willem binnen, inmiddels gepensioneerd, na een bezoek aan een receptie. Hij is een goede bekende in de bouw- en sportwereld. Een rasechte Spartaan.
Na de zoveelste consumptie is Willem liederlijk aangeschoten. Al drie keer riep hij: ,,Nou, de laatste dan!’’
Door zijn dubbele tong werd dit al snel: ,,De laaaaste,’’ gevolgd door, ,,de aller aller laaasttte!’’
Pas toen verliet hij waggelend de zaak. Wij dachten dat hij buiten onderuit zou gaan.
Maar daar bleef hij geleund staan tegen een lantaarnpaal.

Na enkele minuten, zonder dat wij het zagen, komt hij weer het café binnengewandeld.
Bij de deuropening zegt hij met een flauwe glimlach, haast doodnuchter: ,,Doe mij maar een biertje!’’

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

Rotterdam, Limpopo (Zuid-Afrika)

(door Kees Versteeg)



Ons Rotterdam is niet het enige Rotterdam. In Zuid-Afrika zijn er liefst twee plaatsen die Rotterdam heten. Een in de Oost-Kaap provincie, de ander in Limpopo, het noordelijk deel van Zuid-Afrika. Het Rotterdam in de Oost-Kaap lijkt een plaatsje te zijn waar nauwelijks iets gebeurt. Het is zo onbeduidend dat het niet eens in de Afrikaanse Wikipedia voorkomt. Er is wel een Facebook-pagina over dit Kaapse gehucht aangemaakt, maar na het plaatsen van drie berichten is de maker opgehouden. Er vindt een Mountainbike evenement plaats op 31 augustus, voor wie er naartoe wil.


Rotterdam, Limpopo is heel andere koek. Wie Wikipedia ‘deursoekt’ vindt:


‘Rotterdam, Limpopo is 'n nedersetting in die ooste van die Limpopoprovinsie, Suid-Afrika. Dit val onder die beheer van die Groter Letaba Plaaslike Munisipaliteit wat onder die Mopani-distriksmunisipaliteit ressorteer.’


De ‘nedersetting’ telt minder dan 5.000 inwoners. Maar dat zegt niets over het geweld. Een nieuwsitem van SABC News op Youtube doet je huiveren. De volgende gebeurtenis vond al in 2016 plaats, maar iets zegt me dat eenzelfde geweld zich in de toekomst makkelijk kan herhalen.


Een aantal jongeren terroriseerden ouderen in Rotterdam. Nadat twee oudere vrouwen werden verkracht en beroofd, volgde er een lynchpartij met één dode. Het opgetrommelde volk duwde een brandende autoband om de nek van een 22-jarige man, om hem daarna te stenigen. Er staan gruwelijke foto’s van deze ‘mob justice’ op internet. Vijf huizen van medeverdachten werden in brand gestoken. De Zuid-Afrikaanse politie zegde toe een onderzoek in te stellen.



foto:picluck.net

  • Nieuw

  • Reacties