‘Stop!’

4525-stop (Door Jim Postma)

Vorige week moest ik een goede vriendin van mij met de auto naar het vliegveld brengen. ’s-Ochtends vroeg reeds om 05.30 uur. Soms blijkt het een handicap te zijn als je moeilijk ‘nee’ kunt zeggen op een dergelijk verzoek. Het resultaat was in ieder geval dat ik die ochtend vanaf 03.00 uur niet meer kon slapen.


Om half zes precies staat mijn vriendin bepakt en bezakt voor mijn deur. Wij stappen in de auto en zitten binnen de kortste keren op de snelweg naar Den Haag, richting vliegveld Zestienhoven (tegenwoordig ‘Rotterdam The Hague Airport’).
Nauwelijks enkele kilometers op deze weg gereden of een groot knipperend geel gevarenbord flitst ons tegemoet. Daarachter een zee van rode lichten. Een file!

Net over een helling zien wij dat het gaat om een politiecontrôle. Ik schrik hier even van. De vorige avond had ik namelijk nogal zwaar getafeld met de nodige glaasjes wijn.
Aangekomen in de politiefuik overhandigt mij een vriendelijke agent met een bril op een blaasgeval.
Tot mijn verwondering hoefde ik niet op een pijpje te blazen, maar zo’n tien centimeter daarvoor. Kennelijk de nieuwste versie. Een groen lampje gaat branden en de politieman zegt: ,,In orde, rijdt u maar door.’’

Nadat ik mijn vriendin op Zestienhoven had uitgezwaaid keerde ik om, richting ‘Rotjeknor.’
Op de terugweg werd ik tot mijn verbazing wederom aangehouden. Tegen de betrokken agent zeg ik: ,,Zojuist heb ik staan blazen bij uw collega’s aan de andere kant!’’
,,Ja, dat zeggen ze allemaal. U moet toch blazen,’’antwoordt hij streng. Hij overhandigt mij nu een apparaat met het bekende pijpje. ,,Daarin blazen,’’ zo wijst hij naar het ding. ,,En u moet pas stoppen, als ik zeg ‘Stop.’’
Met alle kracht blies ik op het pijpje, tot ik geen adem meer had.
,,Nee,’’ zegt die agent geïrriteerd, ,,u stopt pas als ik zeg ‘Stop.’’

Dit tafereel herhaalde zich drie keer. En toen zei ik: ,,Ik stop ermee!’’
Even is hij van zijn stuk gebracht. De agent pakt nu het moderne blaasapparaat waarop ik de heenweg ook had geblazen. Wederom blaas ik uit volle borst. Nu zegt de politieman plotseling: ,,Ho, maar!’’
Expres bleef ik echter doorblazen.
,,Ho, maar!’’ roept hij weer, maar deze keer keihard.
Verontwaardigd stop ik en zeg tegen hem: ,,U zei dat ik pas moet stoppen als u zegt ‘Stop’.’’
Hij kijkt mij boos aan en sommeert: ,,Rijdt u maar door!’’

Ik wilde nog zeggen: ,,Ik rij alleen door, als u zegt ‘Stop’.’’
Maar dat zou waarschijnlijk boven zijn pet gaan.

Schrijf uw reactie








Type de code over:


Social media

Over de schrijver

Jim Postma

Jim Postma (Rotterdam, 29-02-1948) is samen met Geert-Jan Laan in 2008 de papieren weekkrant Rotterdam Vandaag & Morgen begonnen, later gevolgd door deze elektronische krant.

Beide initiatiefnemers werkten daarvoor jarenlang als onderzoeksjournalisten bij de toenmalige dagkrant Het Vrije Volk.

Jim Postma werd in die tijd ook bekend van zijn dagelijkse rubriek ‘Stukgoed’, over de kleine dingen in het leven, die voor velen toch bijzonder belangrijk zijn. Zoals ‘normen en waarden’.

In dit kader onderscheidt hij zich de laatste paar jaar in weekkranten als columnist en recensent in het Rotterdamse kunstwereldje.

Ooit begon hij in 1965 als jong journalist bij de dagkrant De Rotterdammer en vertrok daarna voor zeven jaar naar Afrika als correspondent, onder meer voor Radio 1 en 2.

In de negentiger jaren, na het verlaten van het gefuseerde Het Vrije Volk begon Jim Postma met het maken van televisiedocumentaires. Een hele bekende, die hij samen maakte met fotograaf/filmer Paul Stolk, werd ‘Een rustige Jaarwisseling’ voor de NOS/NOB. (Waarderingscijfer 8.2 en met 2.4 miljoen kijkers).

Hieruit volgde de campagne voor jonge vuurwerkslachtoffers, ‘Je bent een rund als je met vuurwerk stunt’. Dit leidde in die tijd tot aanzienlijk minder slachtoffers.

Andere televisiedocumentaires van Jim Postma, onder meer gemaakt in Afrika en in Mongolië, werden uitgezonden via de VARA, EO, AVRO/TROS, de BRT en CNN.

KOPSTOOT

De sloopkogels van de Internationale

(door Kees Versteeg)


De brand in de Notre-Dame deed me ineens terugdenken aan de Koninginnekerk. Gesloopt in 1971. Hij stond aan de Boezemsingel in Crooswijk. In de verkiezing Mooiste Gesloopte Kerk kwam de Koninginnekerk als winnaar uit de bus.


D
e brand in de Notre-Dame is een ongeluk. Binnen een dag is 700 miljoen euro verzameld voor de wederopbouw. De sloop van de Koninginnekerk was daarentegen een geplande politieke misdaad.

De toenmalige PvdA-burgemeester Thomassen was een warm voorstander van de sloop. Er moest op die plek een niet-confessioneel bejaardenhuis komen. De sloop van de kerk riep in 1971 veel verzet op. Tegenstanders zeiden: ‘Wat de nazi’s lieten staan, dat gaat er nu wel aan.’

De linkse raad won. De sloop werd doorgezet. Er hangt een portret van Thomassen en zijn vrouw An in het Rijksmuseum. Misschien is de tijd nu rijp om er een bordje bij te zetten.

Met de tekst: ‘In de tijd dat Thomassen burgemeester was van Rotterdam, ontwikkelde de stad zich tot wereldhaven nummer één. Daarnaast was Thomassen ook een kopstuk in de politieke misdaad. Op de plaats waar ooit de Koninginnekerk stond, verhief hij Judas tot bouwmeester en noemde dat verheffing van het volk.’




  • Nieuw

  • Reacties