COLUMNS

Hard werken

6190-hard-werken
(Door Cory Gryn)

Hard werken

Wist u dat een dagje ‘bruiloft’ verdraaid hard werken is? Vooral voor een vrouw van middelbare leeftijd, alleenstaand en met een maatje meer?

Nu zie ik in gedachten een heleboel wenkbrauwen de lucht inschieten: “Wat is dàt nu weer voor een opmerking?”

Ik ga het u uitleggen.

Een tijdje terug werd ik van harte uitgenodigd door één van mijn tantezeggers om de dag van zijn leven mee te maken: zijn bruiloft. Aangezien ik zielsveel van de knul in kwestie hou, direct ‘ja’ gezegd. Want de vrouw die hij liefheeft, heeft ook míjn hart gestolen vanaf de eerste ontmoeting.

Ze komt van ver, maar mijn neef zal gedacht hebben: “Wat je ver haalt is lekker!” Wel met Nederlandse ouders: nota bene uit Zuid-Holland en Zeeland, en dat ontmoet je dan in Canada!

Dus vorige week was De Dag: prachtig zonnig en warm.

En ik was vroeg, zéér vroeg aan de dag begonnen na een zéér korte nacht. Zat om 5:00 uur reeds beneden te kranten met een bak koffie, kleren klaargelegd, camera’s opgeladen , want ook tante Corry was vriendelijk verzocht om plaatjes te schieten die dag.

Na een broodnodige douche kwam de eerste uitdaging: de kleding (schattig perzikkleurig jurkje aangeschaft met een zwart colbert): daar moest een ‘figuurcorrigerende’ panty onder vond ik zelf, om de aanwezige bergen en dalen een klein beetje in te dammen.

Dat werd me daar een worsteling!

Vooral het broekje van dat kreng: eer ik dàt over mijn derrière had stroomde het zweet al over mijn snuit. Geen paniek, de make-up moest nog aangebracht worden, en dat ging ik bij ons in de toko doen. Dat lag toch op de route er naar toe, dus kon ik gebruik maken van bepaalde kunstgrepen om de make-up bijkans permanent te maken. Het kostte me tenminste vreselijk veel moeite om alle verf er af te krijgen toen ik vroeg in de nacht wederom in de badkamer stond. Ze mogen wel eens een waarschuwing op de verpakking van die poeder zetten: “Is haast niet te verwijderen!”.

Nadat ik strak in de kleren en de make-up in de auto stapte, met diverse routebeschrijvingen (die mijn lieve collega op mijn telefonische noodkreet had uitgeprint) ging ik richting het opvangadres.

Maar zelfs met een duidelijke routebeschrijving lukte het mij om (voor de derde keer met een bruiloft..) verkeerd te rijden: in plaats van bij het huis van mijn nicht en neef aan te belanden, stond ik ineens op de parkeerplaats van een sporthal. Gloeiendegloeiendegloeiende!!!

Dàn maar weer terug, en een afslag eerder genomen. O, welk een wonder: ik was op de goede weg, en vond zowaar het goede huis.

Normaal gesproken ben ik overal de eerste: nu was ik de laatste…

Na een heerlijk broodje brie met walnoten en honing, ging het richting Schoonhoven: de Zilverstad. Het is dat mijn jongste neef met mij mee reed, anders was ik waarschijnlijk ergens geëindigd in een weiland tussen een stel koeien, met een zenuwachtige boer op de achtergrond die zich afvroeg ‘wat die sjieke daôme daèr toch zocht’.

Na een stevige wandeling belandden we bij de rivier, waar ‘de’ foto’s gemaakt werden. Inmiddels stroomde het zweet in grote golven van mijn gezicht, maar mijn make-up bleef hardnekkig intact.

Ik klauterde in mijn goeie goed tegen de dijk op, om vervolgens met een diepe zucht op een bankje onder de bomen neer te strijken. Naast een heel lief ouder stel, dat het hele circus zat te bekijken vanuit de schaduw.

Nadat tante Corry zelf op de gevoelige plaat was vastgelegd ( heb verdikkeme vergeten mijn buik nog eens extra in te houden!) ben ik wederom naar het bankje gevlucht. De grote camera gepakt en foto’s gemaakt vanaf mijn hoge zitplaats.

En toen begon het feest pas goed ( voor míj dan): één van mijn schattige ‘lease-kleinzoons’ had het helemaal gehad met al die ‘heisa’. Hij kwam richting het dijkje geslenterd, liet zich al zuchtend in het gras zakken, handje onder z’n kin. De schat zag ineens dat ‘tante Colly’ de camera op hem gericht had en deed een manmoedige poging tot zwaaien ‘naar het vogeltje’.

Op mijn advies ( “Kom maar hier onder de bomen,lieverd”) kroop hij enigszins opgelucht naast me op het bankje, en zei uit de grond van zijn kleine vierjarige hartje: “Ik wil naar HUIS!!!”

Nadat ik hem verteld had dat we later nog heerlijk eten zouden krijgen, vertrokken we met de hele bups richting Stadhuis.

Mijn vierjarige scheetje zat met zijn grote broer achter één van de grote tafels aldaar, en vroeg zich hardop af “of we gingen eten”. Hilariteit alom!

En uiteindelijk, om een uur of zes, wàs het zover: het ETEN.

Nou: dàt loog er niet om!

De chef van het bewuste hotel had zijn/haar best gedaan: een heerlijk buffet met van alles en nog wat. Italiaanse schotel (met mozzarella, tomaten en olijven), visschotel ( met tonijn,zalm en diverse slasoorten), een heerlijke vleessalade, allerlei kleine hapjes met groenten, vleeswaren, carpaccio en fèta, kortom: ik waande me op een Internationaal Eetfestijn! Het zou toch wat zijn als je zoiets voor je zelf alleen had; vond het bijna jammer dat iederéén trek had.

Vervolgens de warme ronde: varkenshaasjes, saté en nog meer verrukkelijk spul. Aangezien ik zelf graag saté maak, heb ik me nog een keer op de visschotels gestort, met in mijn achterhoofd de gedachte dat het allemaal zéér verantwoord en gezond was.

Overgoten met drie glazen ontzettend lekkere witte wijn…

Na de prak kwam de koffie en het gebak, wat ik wijselijk en met een enorme zelfbeheersing afgeslagen heb.

Maar ja, een paar uur later kwamen er weer schalen voorbij met mini-loempia’s, bitterballen en nog vele andere gefrituurde hapjes. Wat moet je dan toch afzien, hè! Heb het bij 1 loempiaatje gehouden en een paar glaasjes cola; moest tenslotte nog naar huis rijden, als ik de weg terug tenminste nog vinden kon.

Dat is me wonderwel gelukt: omstreeks middernacht viel ik haast kreunend van vermoeidheid mijn huisje binnen, waar ik opgewacht werd door een enigszins aangeslagen Snoes. Die was niet meer bij me vandaan te slaan, zelfs niet toen ik na een tijdje naar boven vertrok om die vermaledijde panty uit te trekken. Ze zat heel belangstellend in de deuropening van mijn slaapkamer toe te kijken hoe het vrouwtje zich onder groot gesteun en gemopper zich van het martelkledingstuk verloste.

Eén advies aan de eventuele dames die dit lezen: smeer never nooit je benen met bodylotion in als je een dergelijke panty aan gaat trekken. Het hele zootje zat zo’n beetje vacuüm gezogen rond m’n onderstel. Vond hem te duur om kapot te knippen, maar heb werkelijk met de schaar in mijn handen gestaan: “Zal ik of zal ik niet?”.

Doodmoe stortte ik even later in bed: het was een prachtige dag, maar je kunt beter een uurtje of tien in de winkel staan. Dat is tóch minder vermoeiend!

En nu maar hopen dat mijn jongste neef nog effe vrijgezel blijft…

Lees verder

Linéa Recta betalen!

6179-lin-a-recta-betalen
(Door Frank Drion)
In de dagelijkse praktijk van de hulpverlening komen we steeds meer gevallen tegen van stapeling van terugvorderingen [...]

“Je bent ook veel te zwaar!”

6175-je-bent-ook-veel-te-zwaar
(Door Corry Gryn)
Wat is dat toch, dat sommige mensen denken dat ze alles tegen je kunnen zeggen? Daar ben ik de laatste paar jaar al een [...]

Het Binnenweggenootschap

6169-het-binnenweggenootschap
(Door Ronald Sorensen)

Zoals bekend is mijn vrouw lid van de Red Hat Society. Een uit de V.S. overgewaaid mondiaal fenomeen voor vrouwen van b[...]

Verbijstering alom…

6156-verbijstering-alom
(Door Cory Gryn)
Tijdstip: week 27 2016, een uurtje of 22:00 Plaats: Kaatsheuvel, de Efteling Het hele park is in rep en roer! Na slui[...]

‘Sportzomer’ kan me gestolen worden

6155-sportzomer-kan-me-gestolen-worden
(Door Frank Drion)
We betalen, ook al is het niet rechtstreeks, via de belastingen, ‘kijk- en luistergeld’, zoals dat vroeger heette.[...]

Moeten, mogen en willen

6145-moeten-mogen-en-willen
(Door Corry Gryn)
Heeft u dat óók? Dat u iets wilt, maar eigenlijk iets anders móet doen? Als je werkt moet je al zo veel. En in d[...]

(On)gedierte

6138-on-gedierte
(Door Corry Gryn)
Eén voordeel van de winter: je hebt weinig last van ongedierte. Zo niet de rest van het jaar: vooral de zomer is een [...]

Uw denken kan u genezen

6133-uw-denken-kan-u-genezen
(Door Frank Drion)

‘Uw denken kan u genezen’ Dat is de titel van een bundel met zeer wijze tipsvan Frederick W. Bailes.Een al wat oud[...]

In goed Nederlands…

6120-in-goed-nederlands
(Door Corry Gryn)
Sinds de komst van de computer is onze moedertaal aardig aan het ‘verengelsen’. En niet alleen onze communicatie, ma[...]

Hofland en de machientjes

6118-hofland-en-de-machientjes
(Door RonaldGlasbergen)
De kortgeleden overleden schrijver/journalist en P.C. Hooftprijs winnaar Henk (H.J.A.) Hofland is geboren in 1927, in Ro[...]

Social media

KOPSTOOT

Kampioen 2016 – 2017


Met de kampioensschaal in de hand

hand in hand door het hele land


win je wedstrijden door het ganse land


JP.


  • Nieuw

  • Reacties