COLUMNS

Radio Rijnmond

6371-radio-rijnmond
(Door Ronald Sörensen)

Radio Rijnmond

Ooit in een grijs (boos) verleden was ik nog links.

Dat is waarschijnlijk de reden dat het bij ons thuis de gewoonte was om tussen zes en zeven ’s avonds onder het eten naar Radio Rijnmond te luisteren. In het programma mochten Rotterdammers hun mening geven over actuele zaken. Zo leerde ik dat je ergeren ook een bepaalde ontspanning met zich meebrengt.

Het te linkse karakter van de zender was voor veel Rotterdammers een doorn in het oog. In een uitzending gewijd aan het optreden van mariniers, die de cliënten van die deugdzame ds. Visser uit hun Perron Nul hadden geslagen - nadat een verloofde van één van hen was beroofd - waren alleen steunbetuigingen voor de mariniers te horen. Politiek correct werden die vrij snel afgebekt en vroeg men om andere reacties. Na twee stukken muziek meldde zich een Rotterdammer, die werd aangekondigd als iemand, die het niet met de mariniers eens was.

Het gesprek ging als volgt: “Zo meneer X, dus u bent het niet met de handelswijze van de mariniers eens?” “Nee, nee ik ben het er helemaal niet mee eens.” Radio Rijnmond enthousiast: ”Oh nee, waarom niet meneer X” Antwoord: “Omdat ze het met hun handen gedaan hebben. Ze hadden een VLAMMENWERPER moeten gebruiken” Even stilte en daarna in onze huiskamer een daverend gelach. Heerlijk zo’n oprechte Rotterdammer die de linkse censuur wist te omzeilen.

Na het oprichten van Leefbaar Rotterdam en het bekend worden dat Fortuyn onze lijsttrekker zou worden brak het pandemonium los. Ultra politiek correct, dus alle tegenstanders kregen volop de gelegenheid om hun afschuw uit te spreken. Kneepkens mocht Fortuyn een Armani fascist noemen en er ging geen dag voorbij of één of andere columnist spuide zijn of haar laster. Fijne Carrie (mevrouw declaratiebon werd ze bij RR genoemd) mocht aan de verstandelijke vermogens van alle aanhangers van Fortuyn twijfelen, dat waren “debielen”(meer dan een derde van de Rotterdamse kiezers), en ik werd 50% WAO, omdat ik revalideerde na een hersenbloeding, zonder pardon of onderzoek een oplichter genoemd. Een afvallige (collega docent) mocht heel demonstratief een soort reclamespotje maken, waarin hij beweerde geen racist te zijn: Wij dus wel! Op een dag zat Nel met tranen in haar ogen en vertelde dat een mevrouw, die slechts één ding kon, namelijk de dochter van een bekende Rotterdammer zijn, zich ronduit schunnig over ons mocht uitlaten.

De eerste keer dat ik via RR een landelijk debat moest voeren (ik had geen zin om naar Hilversum te gaan en besloot “een lijntje” met RR te nemen) had ik zo’n echo dat debatteren vrijwel onmogelijk bleek. Later vernam ik dat de betreffende technicus een verzetsheld na de oorlog was en graag meehuilde met de wolven in het redactionele bos. Nu verdienden ze aan zo’n “lijntje”, dus mijn bezwaar werd de volgende keer wel weggenomen (het bewijs dat het dus expres gebeurde)

De daarop volgende keer moest ik – weer landelijk – debatteren met goedmens in optima forma ds. Visser. Ik lustte hem rauw, maar we werden in zo’n kleine ruimte gezet, dat spreken vrijwel onmogelijk was. Tenslotte pakte ik mijn mobiel maar en ben gaan lopen om zo met hem te kunnen debatteren : “U bent een schande voor uw beroep” was een zin die ik me nog kon herinneren. Lopend langs een kamer moest een reporter min of meer vastgehouden worden om me niet te lijf te gaan. Mijn “laat hem maar rustig los” (kon ooit aardig judoën) werd uiteraard hoofdschuddend bejegend.

Toch veranderde de sfeer, zeker na de dood van Fortuyn. De reporter die me van oplichting beschuldigde maakte min of meer openlijk zijn excuus en we konden zelfs af en toe gezellig kletsen. Een ander wist op humoristische wijze mijn commentaar op waarde te schatten. Daarnaast werd de reporter, die op het stadhuis een eigen ruimte had een vriendin aan huis van de fractiekamer. Altijd koffie en een praatje, ook omdat haar oom een bekende van me was en bij ons in die beginperiode altijd wel wat nieuws was. Kortom, eigenlijk waren we bij Leefbaar Rotterdam al blij als gewoon beschreven werd wat we deden en men de scheldpartijen achterwege liet.

Zo normaliseerde langzaam de betrekking met slechts één uitzondering. Maandagochtend reden Nel en ik vaak van ons vakantieverblijfje naar huis. Altijd met RR aan. Iedere ochtend mocht zo’n volstrekt nutteloze subsidiespons van Zuid ongegeneerd zijn gal over een vriend van me spuien (Bij navraag bleek, dat hij het nog nooit had gehoord) Bijna een karikatuur van een column. Jammer genoeg is dat nu afgelopen. Wat ik al schreef:Je ergeren is ook een vorm van ontspanning!

Lees verder

Kwakzalvers ongewenst

6360-kwakzalvers-ongewenst
(Door Frank Drion)
Je moet er toch niet aan denken, dat onze politiek geheel wordt gedomineerd door die onbeduidende eendagsvliegen als[...]

Weg contract

6344-weg-contract
(Door Frank Drion)
‘Per 1 juli 2016 weg contract. Bedankt Lodewijk!’ Zo moeten een heleboel zzp’ers die dag hebben ervaren toen de [...]

Op naar het lentefeest

6340-op-naar-het-lentefeest
(Door Ronald Sörensen)
Uitgenodigd op het stadhuis voor het jaarlijkse Kerstdiner viel me de entourage direct op. De bodes liepen niet als K[...]

Wegwerkzaamheden

6326-wegwerkzaamheden
(Door Corry Gryn)
Wegwerkzaamheden Sinds een half jaar liggen hier in mijn woonplaats diverse straten open. Er moeten nieuwe leidingen [...]

Kerstboom

6318-kerstboom
(Door Cory Gryn)
Heb jarenlang de kerstboom verbannen uit mijn huis. Reden: al het gedoe eromheen. Na het aftuigen vond ik maanden la[...]

Pensioenkomedie

6317-pensioenkomedie
(Door Frank Drion)
Het is niet gemakkelijk om het Nederlandse pensioenstelsel te doorgronden. Of Jetta Klijnsma dat lukt, valt nog te b[...]

Luiers

6311-luiers
(Door Cory Gryn)
Er is een gezegde: ,,Men begint en eindigt in de luiers”. Door de jaren heen kan ik dat helaas niet anders dan bea[...]

‘Stront aan de knikker (1)’

6305-stront-aan-de-knikker-1
(Door Jim Postma)
Ik loop door de altijd druk bezochte Zwartjanstraat om te gaan pinnen. Onder meer om mijn kroegrekening te betalen in[...]

Afluisteren....

6303-afluisteren
(Door Geert-Jan Laan)
In de Volkskrant pleitten recent enkele autoriteiten uit de journalistiek voor een verbod op het afluisteren van jou[...]

Demagogen grijpen de macht

6288-demagogen-grijpen-de-macht
(Door Rob Timmer)
Het lijkt deze jaren in de westerse wereld hét moment te zijn voor leugenachtige demagogen en andersoortige populiste[...]

Social media

KOPSTOOT

NEIN, ZWEI! ..

Toen in 1982 ene Helmut Kohl de nieuwe Duitse Bondskanselier werd, was nog maar weinig over hem bekend. Van Duitse collega journalisten hoorde ik dat de nu bij zijn overlijden zo geprezen politicus erbarmelijk slecht Engels sprak. Later hoorde ik wat voorbeelden hiervan.

Kohl was op bezoek bij president Reagan en op weg naar het Witte Huis crashte de limousine van de voor hem rijdende Margaret Thatcher op de limousine van president Reagan. Thatcher stapte uit en sprak:,, I am so sorry." Reagan antwoordde beleefd:,, I am sorry too." Waarop de limousine van Kohl ook botste en de Bondskanselier uit de auto sprong:,, I am sorry Three " sprak Kohl trots.

Later in New York na een bijeenkomst van de VN ging Kohl in een Amerikaanse kroeg wat met zijn secretaresse drinken. Zij wilde sherry. De barkeeper vroeg: ,,Do you want dry sherry?".

Kohl met stemverheffing: ,,NEIN, ZWEI!"

Fotobijschrift: in 1995 bezocht de toenmalige Bondskanselier Helmut Kohl het monument van Zadkine in het hartje van onze stad. Geflankeerd door links toenmalig premier Wim Kok en rechts van Kohl toenmalige burgemeester Bram Peper.




  • Nieuw

  • Reacties