COLUMNS

Roken mag

7255-roken-mag
(Door Alek Dabrowski)

Kroegtijgers die roken hebben het moeilijk in het huidige tijdsgewricht. Bij mooi weer kun je op een terras gaan zitten roken, maar blij word je daar niet van. Ten eerste schijnt de zon vol in je bakkes. Het is er sowieso veel te licht buiten. Ten tweede is het terras gevuld met vrolijke mensen: mensen die voor hun plezier drinken. Nee, de kroegtijger zit het liefst aan de bar verkleefd: bier voor zijn neus en een peuk in zijn hoofd. Allemaal verleden tijd.

Voor je gezondheid schijnt roken niet zo gezond te zijn. Maar om Remco Campert te citeren: “Wat is er wel goed voor je gezondheid. Het hele leven is eigenlijk niet goed voor je gezondheid. Er zijn dan ook mensen die stoppen met leven, zoals er mensen zijn die stoppen met roken of drinken. Domoren. Mensen die overal problemen zien.”

Zelf ben ik twintig jaar geleden gestopt met roken. Het werd mij te duur en het was niet meer lekker genoeg. Dat hele roken verveelde me. Je moest altijd vuur bij je hebben. Dan was je shag weer bijna op of de vloeitjes waren nat. Altijd wat. Verbazingwekkend hoeveel variatie er aan irritatie bestaat bij zoiets eentonigs als roken.

Vandaag de dag verbaas ik mij vooral over de beleefdheid van de hedendaagse roker. Zelfs als er op een terras een asbak staat, dan nog wordt er onderdanig gevraagd of het wel echt de bedoeling is dat hier gerookt mag worden. En thuis moet ik het balkon met geweld blokkeren voor rokende gasten. “Ja, je mag werkelijk in de huiskamer een sigaret opsteken.“

Vroeger werd er overal gerookt. Als puber kwam ik in het hardrockcentrum de Blokhut. Het gebouw stond in de schaduw van het toen nog onveilige Zuidplein. Dit winkelcentrum huisvestte overigens op de begane grond een van de meeste troosteloze kroegen op Zuid, de Gastronoom. Desondanks gingen we er - als de nood aan de man was, na een avond flink bier drinken - wel eens een broodje viezigheid eten. Er was verder in de wijde omtrek niets meer open, je moest wel. Maar dat is een ander verhaal.

De Blokhut stond op palen en was in het weekend tot aan de nok gevuld met hardrockers. Zij waren langharig, in leer of spijkerstof gehuld en rookten zoveel als fysiek mogelijk was. Ik deed volop mee. Het gebouw had verwarming, maar zelfs in de winter werd het er vanzelf warm als de meute stond te headbangen op Iron Maiden of Motörhead.

De vlezige rook, mede veroorzaakt door het vele blowen, nam werkelijk de vorm aan van een grijsgrauwe muur. De werkelijke muren, van zwartgeverfd hout waren nat van het zweet. Vanaf het laaghangend plafond voelde je druppels op je hoofd neerkomen. Dit was geen lekkage, maar klam hardrockzweet. Van ventilatie had nog niemand gehoord. De enige in- en uitgang was een stalen trapje. De brandweer hield zich in die tijd met andere dingen bezig dan met preventie. De muziek stond in de Blokhut zo hard dat een gesprek welhaast onmogelijk was. Daarvoor ging je naar buiten, waar je moest laveren tussen de plakkaten kots.

De Blokhut was kortom een vieze, stinkende tent, met oorverdovende muziek. Toch zat het er ieder weekend stampvol en overheerste de gezelligheid. Misschien dat het bier, dat er zeldzaam goedkoop was, hieraan bijdroeg. Maar vooral vond je er soortgenoten om tegenaan te brullen.

Ik moet er nu niet meer aan denken er een hele avond door te brengen. Maar soms lig ik ’s avonds in bed en denk ik terug aan die tijd. Opgetuigd in spijkerjas met buttons, het lange haar gewassen, liep je erheen op vrijdagavond. Van verre hoorde je de krachtige muziek. Je zag de eerste hardrockers al op straat staan lallen. Langzaam beklom je de trap. Je duwde de deur open en de vette geur van zweet, hasj, bier en zware rook sloeg recht in je muil. Je inhaleerde diep over de longen. Het was thuiskomen. Wat zeg ik, het was alsof je weer aan de tiet van je moeder mocht zuigen.

Foto is kopie uit een boek van Rein Wolters.



Lees verder

Vandaag is de eerste dag van een nieuw l

7254-vandaag-is-de-eerste-dag-van-een-nieuw-leven
(Door Torcque Zaanen)
Men zegt vaak dat vandaag de eerste dag is van een nieuw leven, maar wie zegt mij dat ik een nieuw leven wil, of mor[...]

Zullen wij laten horen?

7249-zullen-wij-laten-horen
(Door Ronald Sörensen)
De tranen liepen over mijn wangen toen ik de eigengoal van Sparta tegen Dordrecht zag. Het afgelopen seizoen [...]

‘Kwakkie’ met Lucky Day

7246-kwakkie-met-lucky-day
(Door Jim Postma)
Zit heerlijk zomers te genieten op het terras van café Companje aan de Teilingerstraat als voormalig leraar Pieter [...]

‘Zimmer mit früstuck’

7234-zimmer-mit-fr-stuck
(Door Jim Postma)
Thuis werden we van jongs af aan opgevoed met een soort van ‘Duitser-haat’. Wijlen mijn oude heer kon op het laat[...]

Beton

7225-beton
(Door Henk Weltevreden)
Noord-Korea met de oorlogszuchtige taal van leider Kim Jong-Un, net als die van Donald Trump, staan al wekenlang we[...]

Kinderen, dronken mensen en uiteindelijk

7221-kinderen-dronken-mensen-en-uiteindelijk-nieuwsuur
(Door Ronald Sörensen)
De onthullingen van Nieuwsuur over salafisme binnen door Nederland gesubsidieerde moskeeën heeft veel mensen de ogen[...]

De wortel van de democratische boom en d

7212-de-wortel-van-de-democratische-boom-en-de-bijl
(Door Ronald Sörensen)
Op de cover van onze grondwet staat dat Nederland een democratische rechtsstaat is. Essentie is dat bij conflicten de[...]

Eén schoen

7197-e-n-schoen
(Door Alek Dabrowski)
Onlangs was ik in debatcentrum Arminius. Als een van de laatsten verliet ik het pand. Vlak voor vertrek bezocht ik no[...]

Kratje bier

7195-kratje-bier
(Door Jim Postma)
Drie steigerwerkers zijn aan de slag op 15 meter hoogte aan een pand nabij het Churchillplein. Zij zijn daar bezig[...]

Weg ziekenhuisbed

7191-weg-ziekenhuisbed
(Door Frank Drion)
Wij maken wel grapjes over de situatie in het Verenigd Koninkrijk, waar de bedden op de bon schijnen te zijn. Met als[...]

Social media

KOPSTOOT

‘Soldatenrondje op het terras’


Het gesprek tussen de

gepensioneerden op

het zonovergoten terras

gaat over hun lang

verleden als militair.


De ene anekdote volgt

na de andere en na

het zoveelste biertje is

het dus lachen, gieren

en brullen, zoals in

de vroegere diensttijd.


De jongste van het stel

ene Daan begint nu over

zijn vroegere meerdere

aan wie zijn compagnie

inmiddels een pesthekel

had gekregen.


Daan: ‘En toen zongen wij

uit volle borst, waar hij

bij ouderwets schreeuwend

en vloekend aanwezig was:


‘Beter je zus als hoer dan je

sergeant-majoor als broer.’


JP


(Andere dienstervaringen zijn

hier van harte welkom).


  • Nieuw

  • Reacties