COLUMNS

‘Stront aan de knikker (1)’

6305-stront-aan-de-knikker-1
(Door Jim Postma)

Ik loop door de altijd druk bezochte Zwartjanstraat om te gaan pinnen. Onder meer om mijn kroegrekening te betalen in een van mijn stamcafés. Dit keer café Centraal eveneens in deze winkelstraat. Ja, per dag loop ik wel zo’n vier tot vijf kroegen af op advies van mijn huisarts. Die raadde mij namelijk aan ‘om meer te gaan bewegen!’ Dus sinds die tijd doe ik dit trouw. Je zou wel gek zijn om het advies van je huisarts niet op te volgen, nietwaar?

Dank zij mijn huisarts loop ik sinds jaren op deze manier toch enkele kilometers. Dat ik ondanks dat vele bewegen niet afval, is weer een ander verhaal. Mijn ‘sportmotto’ is daarbij: ‘De kroeg is mijn kerk’. En juist tussen al deze ‘kroeggangers’ doe ik mijn dagelijkse inspiratie op. Onder een ‘Wijntje en een Trijntje’. Toch ook weer mooi meegenomen voor hetzelfde geld.

De vele kroeggangers die ik inmiddels door de jaren heen hier heb leren kennen vragen soms als ik hun café verlaat: ‘Waar ga je nou weer naar toe?’ Dan antwoord ik meestal: ‘Naar mijn rondje om de kerk!’ En anders, afhankelijk hoe de wind staat. antwoord ik op die vraag: ‘Naar het volgende tankstation. Om even bij te tanken!’

Alleen deze keer toen de barjuffrouw naar mijn bonnetje keek riep ik bij de deur: ‘Ben zo terug. Ga even pinnen.’ Maar toen ik in die Zwartjanstraat bij mijn ING-bank aan kwam bij de pinautomaten wist ik niet wat ik zag…

In kranten had ik menig maal op foto’s ‘ramkraken’ gezien bij banken. Ook was ik enkele jaren geleden getuige hoe er bij de automaten van de Rabo-bank hele files stonden in diezelfde winkelstraat. De flappentappen waren dolgedraaid en deelden zogenaamd ‘gratis geld uit’. De enthousiaste menigte bleef maar pinnen en pinnen. Pas later ontdekten zij te zijn thuisgekomen van een ‘bedrogen kermis’. Al dat ten onrechte getapte geld – velen hadden op dat moment geen cent op hun rekening staan – moesten zij weer terugbetalen als ‘boeren met kiespijn’.

Maar nu, nee, dat had ik nog nooit gezien. Beide pinautomaten waren letterlijk onder gekakt met hopen stront. Te vies en te smerig om aan te zien. Iedere voorbijganger keek er naar met afgrijzen. ‘Wat is hier aan de hand?’, was het eerste wat in mij opkwam. Maar niemand in mijn buurt kon antwoord geven op mijn vraag. Net als ‘vluchten kan niet meer’, kon ik ook niet meer pinnen. De gleuf waar je pasje in moest was expres met de stront ingesmeerd, evenals het vak waaruit het geld komt.

Terug in café Centraal wilde niemand mijn ‘strontverslag’ geloven. ‘Heb veel excuses gehoord’, zei barjuffrouw Yvonne smalend, ‘maar deze is nieuw voor mij’.

Totdat ik klusjesman Rinus zo ver kreeg om er foto’s van te maken. In de kroeg konden zij daarna hun ogen niet geloven. Rinus suggereerde: ‘Waarschijnlijk is het een gefrustreerd personeelslid geweest. D’r zijn bij die ING-bank toch pas honderden ontslagen…’.

Ik vond dit al met al reden om de politie te bellen. Om te horen of zij meer van deze smerige zaak wisten. Je kon hier tenslotte ook te maken hebben met een gevaarlijke geestgestoorde.

Maar tot mijn verbazing wist de politiemeldkamer van niets. De klap op de vuurpijl kwam echter voor mij toen de agent mij haast toebeet: ‘Dit is geen zaak voor ons, dan moet u bij de bank zelf zijn!’

Ik wist niet wat ik hoorde. Het was op dat moment zondagavond. En dan is niemand van de bank te bereiken. En de politie doet er dus niets aan…

De volgende dag, maandag dus, ging ik op verhaal uit bij het betrokken filiaal. Omstreeks 15.30 uur arriveerde ik daar om ook alsnog te kunnen pinnen. Weer kon ik mijn ogen niet geloven. Alle stront zat nog op beide automaten! Dit terwijl ik ervan overtuigd was dat de smeerboel er in de vroege ochtend reeds was afgehaald. Je kon dit toch geen reclame noemen voor je zaak. Belachelijk gewoon.

De bankemployee antwoordde mij desgevraagd: ‘Ja, we zitten nog te wachten op de ‘schoonmaakdienst’. Die zijn wel erg laat, onze excuses hiervoor. Overigens is het nu de tweede keer geweest dat onze automaten zijn besmeurd.’

Tot slot hoorde ik later van de officiële woordvoerder van de ING-bank, Karin van der Pol, dat er bij de politie officieel aangifte was gedaan van vernieling en vandalisme. Toch wat je noemt: ‘Stront aan de knikker’.

(Wordt vervolgd).

Foto´s © Rinus Vuik.

Lees verder

Afluisteren....

6303-afluisteren
(Door Geert-Jan Laan)
In de Volkskrant pleitten recent enkele autoriteiten uit de journalistiek voor een verbod op het afluisteren van jou[...]

Demagogen grijpen de macht

6288-demagogen-grijpen-de-macht
(Door Rob Timmer)
Het lijkt deze jaren in de westerse wereld hét moment te zijn voor leugenachtige demagogen en andersoortige populiste[...]

Gehoorzaam burger

6255-gehoorzaam-burger
(Door Cory Gryn)
Gehoorzaam burger In de regel ben ik een gehoorzaam burger. Ik hou me aan de wetten en regels die in Nederland gelden.[...]

Uitgekookt

6226-uitgekookt
(Door Cory Gryn)
Zappend langs diverse tv-kanalen heb ik me de afgelopen week weer vreselijk zitten verbazen, op zitten winden (een kle[...]

‘Ben je wel goed bij je hoofd?!’

6223-ben-je-wel-goed-bij-je-hoofd
(Door Jim Postma)
Als ik aan het begin van de avond mijn deur uitloop voor een verzetje in mijn buurtcafé word ik aan de overkant van m[...]

Verbaasd

6213-verbaasd
(Door Cory Gryn)
Verbaasd (Door Cory Gryn) Soms heb je van die dagen dat je je wel een keer of wat verbaast over het gedrag van je med[...]

Maakt u pasfoto’s?

6198-maakt-u-pasfoto-s
(Door Cory Gryn)
Verschillende malen per dag wordt er aan ons gevraagd of wij pasfoto’s maken. En jawel: ook dàt doen wij sinds jaren[...]

Hard werken

6190-hard-werken
(Door Cory Gryn)
Hard werken Wist u dat een dagje ‘bruiloft’ verdraaid hard werken is? Vooral voor een vrouw van middelbare leeftij[...]

Linéa Recta betalen!

6179-lin-a-recta-betalen
(Door Frank Drion)
In de dagelijkse praktijk van de hulpverlening komen we steeds meer gevallen tegen van stapeling van terugvorderingen [...]

“Je bent ook veel te zwaar!”

6175-je-bent-ook-veel-te-zwaar
(Door Corry Gryn)
Wat is dat toch, dat sommige mensen denken dat ze alles tegen je kunnen zeggen? Daar ben ik de laatste paar jaar al een [...]