COLUMNS

Eén schoen

7197-e-n-schoen
(Door Alek Dabrowski)

Onlangs was ik in debatcentrum Arminius. Als een van de laatsten verliet ik het pand. Vlak voor vertrek bezocht ik nog even de in de kelder gelegen toiletten. Tot mijn verbijstering lag daar één in de steek gelaten schoen. Ik controleerde de verschillende toiletruimtes, maar zag nergens een soortgenoot zitten of liggen. Mijn fantasie slaat op zo’n moment op hol. Wat was er voorgevallen?

Was iemand zo de weg kwijt dat hij – het was duidelijk een herenschoen – één schoeisel verloor? Maar hoe kan het dat iemand dit niet beseft? Hij strompelde op één schoen verder en had niet in de gaten dat er iets niet klopte? Of de tweede mogelijkheid: iemand voelde steeds meer beknelling na een avondjes stappen op te kleine schoenen en trok deze uit. Opgelucht liep hij naar boven. Pas later ontdekte hij iets kwijt te zijn.

Als laatste mogelijkheid sluit ik opzet niet uit. Iemand wilde gewoon een grap uithalen of had overal schijt aan en riep uit: “weg met die teringschoen!”. Misschien was het een cadeautje van zijn ex en moest hij even zijn frustratie kwijt. Maar waarom één schoen? Is die tweede zoekgeraakt? Heeft een ander hem meegenomen? Zoveel eenbenigen lopen er niet rond in Rotterdam, dus die mogelijkheid sluit ik uit.

Op straat zie je ook weleens een eenzame schoen liggen: bijvoorbeeld een verkreukelde meisjesschoen. Ik word er altijd wat treurig van. Een jong stel gaat uit. Hij drinkt te veel bier. Zij doet tegen haar zin in mee, wil hem niet teleurstellen. Dan wordt er afgezakt met vage zoete drankjes. Alles staat haar tegen: de avond, haar vriend, haar leven en haar schoenen.

Later zit zij achter op zijn fiets. Ze zwalken over straat. Haar vriend, de klootzak, is boos omdat zij zich heeft misdragen. Ze heeft de tafel ondergekotst. Vol walging smijt zij haar pumps de sloot in. Eentje haalt het water, de ander blijft op de stoeprand liggen. Een paar uur later wandel ik met mijn hondje voorbij en zie de schoen liggen.

Eenmaal sprak ik iemand die geregeld zijn schoenen tijdens het stappen kwijtraakte, en niet alleen zijn schoenen: ook sleutels, jassen, truien en muntstukken verdwenen zomaar na het drinken van enige borrels en biertjes. Hij heette Cees. Ik kwam hem geregeld tegen in de Academiebar. Deze vergeten gelegenheid zat in de kelder van wat ooit de sociale academie was. Later kreeg het instituut aan de Nieuwstraat een andere naam.

De bar fungeerde als kantine en hangplek na lestijd. Vanaf borreltijd waren het vooral gesjeesde studenten, mislukte leraren en andere dorstigen die de bar bezochten. De bierprijzen waren zeer gunstig. Om de toiletten te bereiken moest je vele deuren door. Je passeerde kantoren waar soms nog nuchtere mensen zaten te werken, een vreemd gezicht. Bij overmatige inname kon iemand even niet goed worden. Het probleem van de toiletten op afstand werd dan pijnlijk duidelijk.

Cees vertelde mij op een keer dat hij uitsluitend nog de Academiebar frequenteerde, vooral om economisch redenen. Niet alleen waren de biertjes hier niet duur, bovendien ging de aanschaf van nieuwe schoenen en andere kledingstukken in de papieren lopen. Om maar te zwijgen over het telkens forceren van de voordeur om zonder sleutel de eigen woning binnen te komen. Op één plek drinken had dit grote voordeel. ‘s Morgens werd je wakker, je miste je schoenen, maar je wist dat je maar op één plek hoefde te zoeken: de Academiebar.

Lees verder

Kratje bier

7195-kratje-bier
(Door Jim Postma)
Drie steigerwerkers zijn aan de slag op 15 meter hoogte aan een pand nabij het Churchillplein. Zij zijn daar bezig[...]

Weg ziekenhuisbed

7191-weg-ziekenhuisbed
(Door Frank Drion)
Wij maken wel grapjes over de situatie in het Verenigd Koninkrijk, waar de bedden op de bon schijnen te zijn. Met als[...]

Het systeem klopt niet.

7171-het-systeem-klopt-niet
(Door Ronald Sörensen)
In maart 2010 wist Leefbaar Rotterdam voor de tweede opeenvolgende keer 14 zetels te behalen. De PvdA haalde ook 14 z[...]

Schrijvers in de kroeg

7156-schrijvers-in-de-kroeg
(Door Alek Dabrowski)
Dat veel schrijvers een drankje lusten is geen geheim. Als puber vroeg je je bij Reve, Hermans, Carmiggelt, Campert e[...]

‘De Kit’

7148-de-kit
(Door Jim Postma)
Ben na een zeer lange tijd weer eens terug op de Amsterdamse Wallen. Gelukkig nog net buiten het toeristenseizoen om[...]

Arme Maurice

7140-arme-maurice
(Door Ronald Sörensen)
Laat ik vooropstellen dat de PVV voor mij landelijk “second best” is en dat ik geen enkele behoefte heb om ze te [...]

Dromen zijn bedrog, maar na vannacht we

7121-dromen-zijn-bedrog-maar-na-vannacht-weet-ik-het-niet-zo-zeker-meer
(Door Torcque Zaanen)
Soms komen we voor verrassende belevenissen te staan. Zo kreeg ik vannacht, het is vlak voor Pasen, een ‘telefonet[...]

Nachtleven: De ‘s Gravendijkwal

7117-nachtleven-de-s-gravendijkwal
(Door Alek Dabrowski)
In mijn vorige column schreef ik over de legendarische seksbioscoop annex club De Rex, inmiddels ter ziele gegaan. De[...]

Dames & Groenten

7097-dames-groenten
(Door Kees Versteeg)
Kees Versteeg ontwikkelt het Nieuwe Radicale Midden. Deze keer over de LHBT- en moslimgemeenschap in Rotterdam-Zuid. [...]

De laatste

7096-de-laatste
(Door Jim Postma)
In onze wereld vol geloof en zeker bijgeloof weten velen van ons niet meer wat wij nog wel of niet meer kunnen gelov[...]

Social media

KOPSTOOT

Uw eigen grafschrift


Verzin uw eigen grafschrift voordat

anderen dit voor u gaan doen

Alsof het uw laatste wens is en in

Kopstoot zo wordt vastgelegd


Enkele voorbeelden, mijn goede oma

sprak lang voor haar dood de wens:


‘Hier ligt Nel, naar genoegen genoten’


Mijn moeder Maria had bij leven en

welzijn al lang de volgende bedacht:


‘O, horizon, o, horizon

en altijd zal ik je tegenkomen’


En aldus geschiedde dus op haar steen


Over de mijne twijfel ik nog tussen:


‘Eindelijk rust in de tent’

Of

‘De laatste ronde!’



Jim Postma

  • Nieuw

  • Reacties